Wednesday, 11 July 2012

Χαριτωμενιές..

Κι έρχεται ένα καυτό καλοκαιρινό απόγευμα, που σε βρίσκει ανάμεσα σε βιβλία, χαρτιά και pdf να γράφεις τύπους ξανά και ξανά σαν τιμωρία δημοτικού για να αποτυπωθούν στην μνήμη σου, που χτυπάει το τηλέφωνο κι είναι το γκομενάκι. Κάνεις χαρά, γιατί προφανώς άμα δεν έκανες, δε θα ήταν το γκομενάκι σου, αλλά κάποιας άλλης, και πιάνεις την κουβέντα. Κάπου εκεί, λοιπόν, ακούς εκείνο το "αγαπούλα μου", και μένεις μαλάκας. Γελάτε για λίγο μαζί, και μετά που κλείνεις το τηλέφωνο κάθεσαι και σπαταλάς την ελάχιστη φαιά ουσία που σου έχει απομείνει εκεί. Βγήκε πολύ φυσικά, δεν ήταν αστείο, θα το είχε τονίσει αλλιώς και υπερβολικά, ίσα ίσα για να το κάνει ακόμα πιο αστείο. Σκέφτεσαι μετά "τί σκατά; δε με ξέρει ούτε ένα χρόνο, πότε πρόλαβε να με αγαπήσει κιόλας;". Μετά λες "πάει, τέλειωσε, ώρα να το διαλύσουμε, αυτές οι γλυκανάλατες αηδίες είναι για τους παντρεμένους που έχουν σιχαθεί να βλέπουν ο ένας τον άλλον, όχι για ανθρώπους στην ηλικία μας που είναι ακόμα ζωντανοί", αλλά μετά θυμάσαι πως όοοολα τα υπόλοιπα στοιχεία δείχνουν πως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Κι έπειτα το συνδυάζεις με άλλα που έχουν ειπωθεί την ίδια μέρα κι αναρωτιέσαι "μωρέ λες να έχει flashbacks από την προηγούμενη σχέση του; Να φώναζε άραγε την πρώην του 'αγαπούλα'"; Το αποτέλεσμα όχι μόνο δεν είναι ότι έχεις επιτέλους βγάλει μια άκρη, αλλά ότι καταλήγεις να γράφεις ποστ ενώ θα έπρεπε να κοιμάσαι, να σκέφτεσαι πως θα έπρεπε να αυτολογοκριθείς, αλλά δεν ψήνεσαι, και να ετοιμάζεσαι ψυχολογικά για τον ενδεχόμενο καυγά που θα προκαλέσει το κλικ στο "δημοσίευση"... 

No comments: