Thursday, 27 December 2012

Εκείνοι...

οι φίλοι, που σε λένε "αγάπη μου" μπροστά στην έκπληκτη μάνα τους, και το εννοούν, περισσότερο από κάθε γκόμενο!

Δικό σου Σ.,  αν ποτέ το διαβάσεις! 
Καλή σταδιοδρομία! 

Thursday, 20 December 2012

Εξομολογήσεις

Εδώ και 7 χρόνια και κάτι ψιλά, τόσο εγώ, όσο και η πλειοψηφία των ανθρώπων που μέχρι λίγο πριν καιρό αποτελούσαν την παρέα μου, και τώρα έχουν γίνει απλά γνωστοί, που πετυχαίνω από δω κι από κει καμιά φορά, ζούσαμε κολλημένοι στην εποχή που τελειώσαμε το Λύκειο. Μέναμε στην ίδια πόλη, στο ίδιο σπίτι (ή κάτω ή δίπλα) με τους γονείς μας, οι οποίοι μας τάιζαν, μας έπλεναν τα ρούχα, μας αγόρασαν αυτοκίνητα για τα οποία πλήρωναν τις βενζίνες, τα τέλη και τις ασφάλειες, όπως έκαναν και για τους καφέδες και τα πιώματα και τα ταξίδια μας.
Επί 7 χρόνια, ελάχιστα πράγματα προχωρούσαν στις ζωές μας, δεδομένου ότι οι δεν έχουμε δουλειές, δεν έχουμε πάρει ακόμα πτυχία, δεν έχουμε βρει τους ανθρώπους με τους οποίους (νομίζουμε ότι) θέλουμε να περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας, αλλά βγαίναμε και πίναμε και κάναμε μαλακίες, συμπεριφερόμασταν, εν ολίγοις, σαν 18χρονα. Για τους γύρω μας, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είχαν αλλάξει, η άρνησή μας να αλλάξουμε ήταν κάτι το θλιβερό, κάτι όχι το οποίο ζήλευαν, όπως εμείς θα θέλαμε να πιστεύουμε, αλλά κάτι που λυπούνταν, και από ένα σημείο και πέρα, απέφευγαν όσο μπορούσαν. 
Όλα αυτά... μέχρι να έρθουν τα 25 θες; η κρίση; ο συνδυασμός των δυο; Είτε η αδυναμία των γονιών μας να συντηρήσουν τον παλιό μας τρόπο ζωής, είτε το τελείωμα της ανοχής, είτε η εσωτερική μας ανάγκη για αλλαγή, μας έκαναν να κοιτάξουμε τους εαυτούς μας στον καθρέφτη. Δυστυχώς, αυτό που είδαμε, δε μας άρεσε, κι έτσι ο καθένας με το δικό του, επιτυχή ή ανεπιτυχή, τρόπο, πήρε μέτρα προκειμένου να εξαναγκάσει την ωρίμανσή του. Ταυτόχρονα, όμως, μέσα μας συντελέστηκαν τόσο επώδυνες και ξαφνικές "ανακαινίσεις", που μας έκαναν να μην μπορούμε πια να επικοινωνήσουμε μεταξύ μας, κι είχαμε υπάρξει τόσο κοντά. Κάποιοι, απομακρυνθήκαμε, κλειστήκαμε στους εαυτούς και τα βιβλία μας, ενισχύσαμε τις άμυνες που επί χρόνια πασχίζαμε να ρίξουμε, και χτίσαμε γύρω μας τοίχους που άφησαν τους άλλους απ'έξω. Κάποιοι άλλοι, απλά κάνουμε ότι δε βλέπουμε τον τρόπο που όλα και όλοι είμαστε πια διαφορετικοί, κοιτάμε όλο δέος δεξιά και αριστερά. Όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά, κάτω από την επίδραση των συλλογικών πιέσεων και των προσωπικών μας δραμάτων, μαζέψαμε τις ψυχώσεις και τις παθογένειές μας, και τις κάναμε ασπίδες μας, που άλλοτε μας προστατεύουν κι άλλοτε μας "κρύβουν όλη τη θέα και δε μας αφήνουν να περάσουμε από την πόρτα".
Σήμερα, κοιτάζω γύρω μου, και βλέπω μια παρέα νέων που παλιά μίλαγαν, γέλαγαν και σκέφτονταν μαζί, τόσο κατακερματισμένη, που δε μπορούν να σταθούν σε ένα χώρο αν δεν έχει ένα παιχνίδι ή μια ταινία ή ένα βιντεάκι στο youtube ανάμεσά τους, γιατί, προς θεού, κάποιος μπορεί να μιλήσει ουσιαστικά, και αυτά που θα βγουν τότε στην επιφάνεια, μόνο επώδυνα μπορούν να είναι. Κι έτσι, απογοητεύομαι και πληγώνομαι, και όπως είναι αναμενόμενο, απομακρύνομαι, στην προσπάθεια να προστατεύσω ό,τι μου έχει μείνει, ώστε κάποια στιγμή, να μπορώ να πω πως, ο άνθρωπος που τότε θα είμαι, και ο άνθρωπος που είμαι τώρα, έχουν μια λογική συνέχεια, είναι το μπροστά και το πίσω στην απόλυτα φυσιολογική και αναμενόμενη εξέλιξη.


Είναι περίεργο να γράφεις πράγματα που σκέφτεσαι καιρό, αλλά δεν έχεις τολμήσει να εκφράσεις, γίνονται πιο υπαρκτά, πιο χειροπιαστά, και κατά συνέπεια... αληθινά, αλλά... άνθρωπος είμαι, πόσο καιρό να κρατάω το στόμα μου κλειστό, με τη φάτσα που φωνάζει "θέλω να μιλήσω, αλλά δε μπορώ"; Αν ενοχλήθεί κάποιος, θα είναι επειδή διάβασε πράγματα που κάπου υπάρχουν μέσα του, αλλά δε θέλει ούτε αυτός να τα παραδεχτεί....

Friday, 14 December 2012

Τί κάνω και δε γράφω κανένα ποστ.



>> why
The bald and not excessively bald and not excessively smart hamster obeyed a terrified and not excessively terrified hamster.
>> why
To fool the tall good and smart system manager.
>> why
The rich rich and tall and good system manager suggested it.
>> why
He wanted it that way.
>> why
The programmer suggested it.
>> why
Barney suggested it.
>> why
To please a very terrified and smart and tall engineer.
>> why
The tall system manager obeyed some engineer.
>> why
To satisfy some programmer.
>> why
Damian wanted it that way.
>> why
Can you rephrase that?
>> why
Because Damian wanted it that way.
>> why
How should I know?
>> why
Because they asked the terrified and smart and tall and tall programmer.
>> why
To fool a young tall hamster.
>> why
For the love of a bald and terrified mathematician.
>> why
It's your karma.
>> why
Some terrified and rich system manager knew it was a good idea.
>> why
Don't you have something better to do?

Νομίζω ότι τα πήρε...

Friday, 23 November 2012

Ασυναρτησίες

Αναρωτιέμαι πολλές φορές, πως εκείνοι οι άνθρωποι που βρίσκουν ένα τρόπο να δικαιολογούν πάντα όλες τις ενέργειές τους, και να τις κάνουν να φαίνονται απαραίτητες και σωστές, στα μάτια τους τουλάχιστον, δεν υπερφορτώνουν από τη διαδικασία παραγωγής τόσο ανούσιων ιδεών σε τόσο μικρό διάστημα; Κι όταν προσπαθούν να πείσουν και όλο τον άλλον κόσμο κι εκείνος αντιστέκεται δεν σκέφτονται ότι αυτό κάτι σημαίνει; Δε γίνεται κάπου βαθιά μέσα τους να μην ξέρουν ότι απλά πατάνε την κοιλιά τους και πετάνε ένα σωρό μαλακίες στα ανυποψίαστα θύματά τους. Κι όταν είσαι αναγκασμένος να τα ακούς όλα αυτά, τη μια φορά θα γελάσεις, τη δεύτερη θα θα χαμογελάσεις, την τρίτη θα απογοητευτείς. Ποιος είναι ο αριθμός στον οποίον καίγεται ο άλλος;

Sunday, 4 November 2012

post-birthday-depression


Οι περισσότεροι άνθρωποι που με ξέρουν, και κυρίως αυτοί που με έχουν συναναστραφεί κάπου εκεί στα μέσα του φθινοπώρου μια τυχαία χρονιά, έχουν παρατηρήσει την αγάπη που έχω στα γενέθλιά μου. (Το ίδιο και όσοι έχουν πέσει πάνω στα γενέθλια πόστ εδώ.) Είναι βλέπεις, η μέρα του ήρθα στον κόσμο για να σκορπίσω τη σοφία, την ομορφιά, την καλοσύνη και τις άλλες αρετές μου, ώστε να τον κάνω ένα καλύτερο μέρος. Και ακούγεται ψωνισμένο, το ξέρω.. αλλά, πέρα από την πλάκα, για αρκετό καιρό, το πίστευα σε ένα βαθμό (τα κακά του να είσαι ένα σχετικά έξυπνο και φιλότιμο παιδί σε μια οικογένεια που πλημμυρίζει από αγάπη και υποστήριξη). 
Όταν όμως, με κάθε δεύτερη του Νοέμβρη που περνάει χάνεις κάτι από την αυτοπεποίθηση, τη φιλοδοξία και την αγάπη για τον εαυτό σου, και το πρωί της μέρας που έχει περάσει το 1/3 της ζωής σου συνειδητοποιείς πως δεν έχεις κάνει τίποτα από όοοοολα αυτά που εσύ ήθελες να έχεις καταφέρει, (και ακόμα χειρότερα, οι υπόλοιποι πίστευαν ότι μπορούσες -οκ, εκτός από το Νόμπελ. μέχρι και η μάνα μου είχε αμφιβολίες γιαυτό-), τί κάνεις; 
Και σαν να μη φτάνανε όλα αυτά, οι συνθήκες εντός και εκτός σου είναι τέτοιες που δεν προδιαγράφεται τίποτα καλό στο μέλλον σου, και η εμπειρία έχει δείξει πως οι ευχές που κάνεις όταν σβήνεις τα κεράκια στην τούρτα δεν βγαίνουν αληθινές... γαμώτο..






Monday, 15 October 2012

Ιστορίες για (εξ)αγρίους...

Μια φορά κι έναν καιρό, σε έναν τόπο όχι πολύ μακριά από δω, ζούσε μια βασίλισσα, που όταν ο λαός επαναστάτησε γιατί δεν είχε ούτε ψωμί για να φάει, αναρωτήθηκε γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι. Όπως ήταν φυσικό, λίγο καιρό μετά η βασίλισσα αυτή, μπορούσε να βρίσκεται σε δυο μέρη ταυτόχρονα - αλλού το κεφάλι κι αλλού το σώμα της.

Σήμερα, στον τόπο αυτό που ζούμε, οι άνθρωποι που εκλέχθηκαν από το λαό για να υπερασπίζονται τα δικαιώματά του, και για να παίρνουν αποφάσεις γιαυτόν, τον προτρέπουν, αν δε μπορούν να αγοράσουν φαγητό, να παίρνουν τα ληγμένα, σε χαμηλότερες τιμές, από τα ράφια με την ειδική σήμανση (η είδηση εδώ). Αντί, λοιπόν, οι κύριοι του Υπουργείου να πάρουν μέτρα για να μπορούν όλοι να έχουν ασφαλή τρόφιμα στο τραπέζι τους, τους αναγκάζουν να αγοράζουν τα ληγμένα προϊόντα, τα οποία, ως τώρα, κάποιοι έπαιρναν δωρεάν απο τα σκουπίδια, και μάλιστα σε καιρό που και η αναζήτηση βοήθειας από κάποιο Νοσοκομείο, στην περίπτωση που κάτι πάει στραβά, είναι όνειρο θερινής νύχτας. Κι αντί οι υπεύθυνοι (όχι από αγνοια, αλλά από αδιαφορία) γιαυτήν την τραγελαφική ιστορία να φοβούνται να κυκλοφορήσουν στους δρόμους, για να γλιτώσουν τη μοίρα της προαναφερθείσας βασίλισσας, τολμάνε να το παίζουν και σωτήρες!
Αυτό, φίλοι μου, είναι πρόοδος! Αυτό είναι πολιτισμός.

Monday, 8 October 2012

Καρτεσιανό

"Το κέντρο του κόσμου σου πρέπει να είσαι εσύ."

Το 'χω ακούσει τόσο πολλές φορές, που στο τέλος το πίστεψα.


Ξέρεις, πάντα το είχα αυτό το πρόβλημα με τη μετατόπιση του κέντρου του κόσμου μου. Πάντα κάποιος άλλος ένιωθα πως το είχε περισσότερο ανάγκη να βρίσκεται εκεί, κι έτσι έσπρωχνα -λιγότερο ή περισσότερο- εμένα, για να κάνω χώρο για άλλους. Κάποιοι το απολάμβαναν, κάποιοι όχι, και τότε ήταν που άκουγα ξανά και ξανά την προτροπή να γυρίσω την αρχή των αξόνων στη σωστή της θέση. Κι έτσι, μετα από εσωτερικές διαδικασίες που κράτησαν μήνες (τουλάχιστον), βρέθηκα να στέκομαι στο (0,0), όμως αυτό δεν κάθεται καλά σε αρκετούς από αυτούς που απολάμβαναν τους προβολείς που είχα στρέψει πάνω τους. Είναι όμορφος αριθμός, βλέπεις, το μηδέν, όταν πρόκειται για συντεταγμένες, κι όχι για απόλυτη τιμή. Η αρχή των αξόνων, λοιπόν. Σε προκαλεί να πάρεις όλα όσα έχεις χτίσει ως τώρα και να τα γκρεμίσεις, για να μπορέσεις να κάνεις τα πάντα αλλιώς. Τολμάς να το κάνεις;

Thursday, 4 October 2012

Συνέντευξη για δουλειά

Ωραία. Μάλιστα.
Για μια δουλειά που μέσα σου στ'αλήθεια δε θες, και φοβάσαι ότι θα σπάσει κανένας διάολος το ποδάρι του και θα σε πάρουν. Έχεις εκτυπώσει το βιογραφικό, είναι στο φάκελο με τη συστατική. Έχεις διαλέξει τι θα βάλεις, έχεις ισιώσει τα μαλλιά σου, ξέρεις πως θα βαφτείς. Έχεις προετοιμαστεί, έχεις έτοιμο το γιατί (δεν) θες να δουλέψεις εκεί, τι προσδοκίες έχεις, πόσα λεφτά θες, ξέρεις ποια είναι τα δυνατά και τα αδύναμα σημεία σου και πως θα τα βελτιώσεις με το χρόνο.
Βρίζεις την άτιμη τη ζωή και την πουτάνα την κενωνία που σε έσπρωξαν να ψάχνεις μια κάποια, οποιαδήποτε, κωλοδουλειά για να μην είσαι βάρος στους γονείς σου, για να νιώσεις λίγο χρήσιμος, δημιουργικός, για να πας κι εκείνο το ταξιδάκι που θες. Προβάρεις πάλι το ψεύτικο, γεμάτο δυναμισμό και αυτοπεποίθηση χαμόγελό σου, και λες "θα κάνω ότι μπορώ, δε χάθηκε κι ο κόσμος αν δε με πάρουν, δε θα πεινάσω, ούτε θα μείνω άστεγη" και πολύ βαθιά μέσα σου ελπίζεις κάτι να πάει στραβά.
Μάλιστα. Ωραία.   

Sunday, 30 September 2012

How to lose friends and alienate people

Ενας ιστορικός χώρος, ο "Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός" ανοίγει την κεντρική του αίθουσα για να φιλοξενήσει έναν μοναδικό καλλιτέχνη σε μια κατάθεση ψυχής. Τα εισιτήρια είναι περιορισμένα ! Μη χάσετε την ευκαιρία να γίνετε συμέτοχοι της μυσταγωγίας. Στις 29 Νοεμβρίου, στην Αιθουσα Τελετών στο Φιλολογικο Συλλογο Παρνασσος στην Πλατεία Καρύτση ο Sivert "madrugada" Hoyem θα σας μαγέψει !!! Τα πνεύματα των μεγάλων Ελλήνων ποιητών, περιμένουν τον καταραμένο τροβαδούρο, σε μια βραδιά που θα χαραχτεί στη μνήμη. Να είστε εκεί!

(από εδώ)

Sivert μου, 
σ'αγαπώ, σ'εκτιμώ, αλλά μετά από αυτό, με τεράστια θλίψη, σου ανακοινώνω πως δε θα έρθω, αν και το σκόπευα. Και πως με ξενερώνεις, και σκέφτομαι να σε χωρίσω.
Αντίο


Update-ΥΓ: Το ότι ολόκληρος φιλολογικός σύλλογος δεν έχει έναν άνθρωπο να κοιτάξει τα κείμενα που τον αφορούν για ορθογραφικά *συμέτοχος*, είναι καλό;

Saturday, 22 September 2012

Το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο είναι να φορτώνεις τις ευθύνες σου σε άλλους, ώστε μπορείς εσύ να κοιμάσαι ήρεμα τα βράδια. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένας άνθρωπος με την τάση να νιώθει τύψεις για τα πάντα, ακόμα και όταν δε φταίει. Δεν είναι πολλοί, αλλά είναι σίγουρα χρήσιμοι, κι όταν βρεις κάποιον με αυτό το μοναδικό χάρισμα, πρέπει να κάνεις τα πάντα για να μη σου φύγει, ακούς; Και να τον εκμεταλλευτείς όσο περισσότερο μπορείς. Φόρτωνέ τον, με κάθε μικρό ή μεγάλο σφάλμα σου, πρόβαλλε πάνω του όλες τις αδυναμίες και τις ανασφάλειές σου, λύγισέ τον, μέχρι να σπάσει. Δεν είναι άνθρωπος, δεν σκέφτεται, δε νιώθει, δε θέλει, δεν έχει όρια και αντοχές. Είναι απλά ένα δοχείο, για τα πράγματα που θες να αποβάλεις. Αν, μάλιστα, αυτός τυχαίνει να βρίσκεται μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, να είναι ο πατέρας, η κόρη, ο αδερφός σου, τόσο το καλύτερο! Έχει το πλεονέκτημα να είναι ανά πάσα στιγμή διαθέσιμος, και την υποχρέωση να είναι εκεί, γιατί, όπως και να το κάνεις, οι δεσμοί αίματος, είναι οι ισχυρότεροι. Όλα αυτά, μονόπλευρα. Δεν έχει σημασία αν έχει το περιθώριο να φορτωθεί κι άλλα, δεν έχει νόημα να του δώσεις τη μίση ώρα που σου ζητάει όταν έρχεται να σου πει ότι δεν είναι καλά, δεν έχει το δικαίωμα να ζητάει την κατανόησή σου με τον οποιονδήποτε τρόπο. Ο μόνος λόγος που τον ανέχεσαι ακόμα, είναι για να τον χρησιμοποιείς, ξανά και ξανά και ξανά. Γιατί, βέβαια, βία ασκείς μόνο όταν σηκώνεις το χέρι σου σε κάποιον. Άντε κι άμα του βάλεις τις φωνές. Δεν υπάρχει τρόπος να κακοποιήσεις κάποιον μη λεκτικά ή χωρίς να χυθεί αίμα. Του κάνεις τη χάρη να τρώει δίπλα σου στο τραπέζι, να πλένεται στην ίδια μπανιέρα, να κοιμάται λίγα μέτρα δίπλα από το τεράστιο εγώ σου. Τί άλλο μπορεί να ζητήσει κάποιος, πέρα από αυτή την τιμή; Κι όπως και να το κάνεις, ο σεβασμός είναι υπερτιμημένος. Α, και μην ξεχάσεις, όταν βρεις κάποιο ελάττωμα, όσο μικρό ή μεγάλο κι αν είναι, να του το χτυπήσεις ξανά και ξανά, μέχρι να το χωνέψει ότι κανείς -πέρα από σένα- δεν είναι τέλειος.

Tuesday, 11 September 2012

Κώλοι και κώλοι

Βλέποντας επιτέλους τους Avengers έχω να δηλώσω αποκλειστικά και μόνο δύο πράγματα:

1. Άντρες! Δεν καταλαβαίνω γιατί τόση λύσσα με τη Scarlett, ρε παιδιά! Η γκόμενα είναι υπερπληθωρική με χείλια που μοιάζουν με κακιά πλαστική, και χωρίς βυζί. WTF?

2. Γυναίκες! Με τη συγκεκριμένη, ασφυτικά στενή και από παχύ ελαστικό υλικό, στολή, ΟΛΕΣ, κι εγώ μαζί, *που είμαι εύκολα ο πιο κομπλεξαρισμένος άνθρωπος στο σύμπαν* κορμάρα θα είχαμε.

PS: Και ειδικά σε ταινία που εμφανίζεται, έστω και λίγο, η θεά Cobie Smulders!

Disclaimer: Η παρούσα ανάρτηση δεν είναι αποτέλεσμα του συνδρόμου "όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια", αλλά αντικειμενική παρουσίαση της άποψής μου. Συμφωνείτε, διαφωνείτε.. ε δε θα σκάσω κιόλας.

Sunday, 26 August 2012

Police Report

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Απόψε το βράδυ, μετά από την έξοδό μας, η τεράστια παρέα μου χωρίστηκε στα δυο, και κάποιοι από εμάς, αποφασίσαμε να συνεχίσουμε για λίγο ακόμα με μια δόση βραδινού γύρου, σε σουβλατζίδικο στο κέντρο της πόλης.


ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ

Μέσα στο σουβλατζίδικο, βρισκόταν ένα τιγρέ καφέ πίτμπουλ (ή κάποιο μπαστάδεμά του). Αγνοώντας το γεγονός ότι η ύπαρξη του οποιοδήποτε ζώου μέσα σε χώρο εστίασης θεωρείται υγειονομική παράβαση, μια και το σκυλί δεν ήταν κάπου που θα μπορούσε να έρθει σε επαφή με το φαγητό, δεν έδωσα περαιτέρω σημασία. Όταν, όμως, εμπόδιζε την είσοδο στην τουαλέτα, μία από τις σερβιτόρες ζήτησε από κάποιον από την παρέα μου να το βγάλει έξω, κι εκείνος, γνωστός φιλόζωος, τραβώντας το απαλά από το περιλαίμιο, το έκανε, κι ύστερα έπιασε την κουβέντα με τον ιδιοκτήτη για λίγο.
Περιμένοντας το φαγητό να ετοιμαστεί, κι ενώ επέμενα ότι όπως και να έχει είναι λάθος το να κάνεις το οτιδήποτε υπό οποιεσδήποτε συνθήκες σε κάποιο ξένο ζώο, ο τεράστιος μουσάτος ιδιοκτήτης του σκυλιού, ο οποίος στο μεταξύ είχε απομακρυνθεί, επιστρέφει, και μέσα στις φωνές, επιτίθεται στο φίλο μας που είχε βγάλει το σκυλί έξω, και σε όποιον άλλο βρισκόταν στο δρόμο του, όχι μόνο λεκτικά. Κατάφερε, μάλιστα, να τον χτυπήσει στο πρόσωπο, και απομακρύνθηκε, μόνο όταν ένα τσούρμο έπεσε πάνω σε εκείνον και στον άλλο αντίστοιχο μαλάκα που ήταν μαζί του.


ΟΙ ΕΝΙΣΧΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΤΑΣΑΝ ΠΟΤΕ

Αγνοώντας τον Αγγελάκα που στο χαμένο που τα παίρνει όλα αναφωνεί πως όλοι για τους μπάτσους δουλεύουμε σ'αυτή τη χώρα, όσο συνέβαιναν τα παραπάνω, πήρα τηλέφωνο το 100 για να αναφέρω το γεγονός και να ζητήσω βοήθεια. Προφανώς και μέσα σε όλο αυτό το χαμό, δεν ήμουνα 100% ψύχραιμη, και μέχρι να εξηγήσω τί έγινε, πού, κλπ κλπ κλπ, στον, κάπως εκνευρισμένο που του διέκοψα το ξύσιμο, κωλόμπατσο στο τηλέφωνο, η απάντηση που πήρα ήταν πως δεν μπορούσε να κάνει τίποτα, γιατί δεν είχε περιπολικά. Κι αυτό σε σημείο, που υπό φυσιολογικές συνθήκες, απέχει 25 μέτρα από ένα από τα 100 υπαίθρια μέρη που ξύνουν τα παπάρια τους ολημερίς μπάτσοι με μηχανές. Η πρόταση να γίνει μήνυση απορρίφθηκε, γιατί "τί θα πάθει κι άμα του κάνω μήνυση;", μια λογική που τη θεωρώ απόλυτα λανθασμένη, για πολλούς και διάφορους λόγους. Ίσως, βέβαια, να φταίει που μετά από το περιστατικό στο Ρέθυμνο, ειδικά εδώ στα Χανιά έχουμε μια ευαισθησία παραπάνω. Εμένα, σίγουρα, το γεγονός μου ξύπνησε μνήμες.


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Παντού στον κόσμο, κυκλοφορούν ανεγκέφαλοι νταήδες, οι οποίοι νομίζουν πως ο κόσμος τους ανήκει, και πως έχουν το δικαίωμα να απλώνουν τα χέρια τους και να χτυπάνε τον οποιοδήποτε για το παραμικρό. Για κάποιο περίεργο λόγο, εδώ στην Κρήτη ειδικά, έχουν μπερδέψει αυτού του είδους τις συμπεριφορές (και την υπερκατανάλωση αλκοόλ και ναρκωτικών, και τους άσκοπους πυροβολισμούς, και τη βία ενάντια σε ανυπεράσπιστα ζώα, και.. και... και.....) με τη λεβεντιά και τον ανδρισμό του Καπετάν Μιχάλη. Για το λόγο, αυτό, όμως, υποτίθεται ότι υπάρχουν τα σώματα ασφαλείας, κι όχι για να κυκλοφορούν με τα μηχανάκια και να κάνουν σούζες, και για να πίνουν καφέδες και να τρώνε τοστάκια και παγωτάκια. Ίσως και να μην ήμουν τόσο τσατισμένη, αλλά μόνο απορημένη, από το σκηνικό αυτό, αν δεν είχα βρεθεί πριν λίγα χρόνια μπροστά σε αντίστοιχο σκηνικό στο παλιό λιμάνι, το οποίο εγώ το κοιτούσα σοκαρισμένη και ανήμπορη, και οι "προστάτες της τάξεως και της ασφάλειας" χαζογελώντας. Δικαιολογίες του στυλ "δε θα ρισκάρω τη ζωή μου εγώ για αυτούς" δε δέχομαι, συγγνώμη, γιατί κανείς δε γίνεται μπάτσος κατά λάθος. Είναι μια από τις εντελώς συνειδητές επιλογές που κάνεις, έχοντας υπόψιν σου και τα προφανή ρίσκα που αυτή συνεπάγεται. Και κατά τα άλλα, μας φταίνε οι μετανάστες για τα φαινόμενα βίας....


Friday, 17 August 2012

Η γιαγιά στην καρέκλα

Στην απέναντι πολυκατοικία, πάνω από τη χοντρή, μεσήλικη γειτόνισσα που καθαρίζει φορώντας μόνο τα εσώρουχά της και το άρωμα του εκάστοτε καθαριστικού, έβλεπε κανείς συχνά τα καλοκαίρια τη γιαγιά στην αναπηρική καρέκλα. Άλλοτε με τα μάτια κλειστά, κι άλλοτε ανοιχτά, μια να κοιτάει ανέκφραστα στο κενό το ένδοξο παρελθόν ή το σκοτεινό μέλλον της, και μια να λαγοκοιμάται. Δεν είχε σημασία αν έξω είχε 40 ή 20 βαθμούς, κι η ξένη γυναίκα που την πρόσεχε ήταν μέσα στο σπίτι, με το καλοριφέρ ή το κλιματιστικό αναμμένο, η γιαγιά ήταν πάντα εκεί, ακίνητη. Κάποιοι ίσως να έχουν μνήμες από την εποχή που μπορούσε να βγει μόνη της στο μπαλκόνι, περπατώντας, να ποτίσει τα λουλούδια ή να κάτσει να πιεί καφέ στο τραπεζάκι που τώρα κάθονται οι θλιμμένοι και σιωπηλοί επισκέπτες που καμιά φορά δέχεται, οι πιο πολλοί μάλλον όχι. Κανείς, λοιπόν, δεν περίμενε πως ο θόρυβος που αναστάτωσε κάποιο μεσημέρι την περιοχή, θα ήταν η γιαγιά που αποφάσισε να σηκωθεί από κει, και να κάνει ένα βήμα μπροστά...

Thursday, 16 August 2012

Παγωμένες κινούμενες αγάπες

Είναι γνωστό σε όσους με ξέρουν, περισσότερο ή λιγότερο, ότι έχω τεράστια καύλα με τα "παιδικά". Αγαπάω το Wall-e, ξέρω απ'έξω τους διαλόγους του Finding Nemo, πετάω κακάκια μαζί με τους πιθήκους από το Madagascar, και φυσικά, μοιράζομαι την απίστευτη λαχτάρα του Scrat για το φουντούκι του. 
Ο Scrat, οφείλω να ομολογήσω πως είναι η τεράστια animated αγάπη, και σαν κακιά ζηλιάρα που είμαι, χάρηκα που δεν έβγαλε πουθενά το ειδύλλιο με την σκιουρίνα 1-2-...-100 ταινίες πριν. Η ακόμα πιο πικρή αλήθεια είναι ότι, παρά το γεγονός ότι την περίμενα με ανυπομονησία, η πιο πρόσφατη (κι ελπίζω τελευταία) συνέχεια των Ice Age με άφησε λίγο... παγωμένη. Και έχει λογική, αν το σκεφτεί κανείς. Πέρα από το γεγονός ότι είχαν δημιουργήσει τεράστιες προσδοκίες με το teaser πέρσι το καλοκαίρι, οι δημιουργοί έχουν ξεμείνει πια. Δεν αντιλέγω, λογικό είναι, όταν έχεις μια παραγωγική ιδέα, την ξεζουμίζεις μέχρι την τελευταία σταγόνα αξιοπρέπειας, αλλά.... όχι έτσι. Θα ήμουνα απόλυτα ευχαριστημένη αν ο τελευταίος χαρακτήρας που γνώρισα (και αγάπησα) από τη σειρά ήταν ο Buck. Αλλά όχι, έπρεπε να εμφανιστούν άλλοι διακόσιοι ακόμα, πριν απογοητευτώ. Αυτός ο Gutt ρε παιδί μου, πόσο τραγικός, πόσο (sorry, Dirklage, ξέρεις ότι σε αγαπώ, σε εκτιμώ, ότι θεωρώ ότι είσαι από τα ατού του Game of Thrones, αλλά κάπου το γαμησες)...
Έτσι, λοιπόν, λέω να πάρω το χαρούμενο λούτρινο Scrat μου αγκαλιά, και να ονειρευτώ ότι το sequel του Despicable me θα αξίζει περισσότερο από τα 3 λεπτά που θα έχει μέσα τα minions...

Thursday, 9 August 2012

Είναι δυνατό, όταν ο κόσμος γύρω σου καταρρέει, να σταματήσεις και το μέσα κόσμο σου από την αναπόφευκτη πορεία προς την (αυτο)καταστροφή;

Sunday, 15 July 2012

Ήταν καλοβαλμένος κι ήσυχος

Χτες το απόγευμα, την ώρα που εγώ ήμουνα στη θάλασσα, ο μπαμπάς μου στο μαγαζί και η μαμά μου κένταγε στο μπαλκόνι, στη διπλανή πολυκατοικία αυτοκτονούσε ένας από τους γείτονες. Δεν ακούστηκε τίποτα, δεν πήρε κανείς χαμπάρι μέχρι το βράδυ, οπότε έφτασε ένα περιπολικό κι ένα ασθενοφόρο για να δουν τι συμβαίνει και να μαζέψουν το πτώμα.

Τον συγκεκριμένο άνθρωπο, όλοι τον είχαμε δει να πηγαίνει και να έρχεται, κρατώντας πάντα μέσα σε μια θήκη κάτι που θα μπορούσε να είναι μπουζούκι ή λαούτο ή μαντολίνο, καλοντυμένο, καθαρό, κι ίσως κάποιοι εκτός από μένα να τον είχαν δει να ψάχνει στα σκουπίδια καμιά φορά. Το γεγονός ότι ήταν πάντα μόνος, να τριγυρνάει όλη μέρα με ένα μουσικό όργανο στο χέρι και το βλέμμα του, που είχε κάτι το απόκοσμο, απόμακρο και τρομακτικό, είχαν κάνει -μπορώ να μιλήσω με σιγουριά για μένα προσωπικά, αλλά σίγουρα κι άλλους- να αλλάζουν πεζοδρόμιο, τάχα για να πετάξουν κάτι, ή να μείνουν λίγο ακόμα μέσα στο αυτοκίνητο το βράδυ "ψάχνοντας κάτι στο ντουλαπάκι".

Η αυτοκτονία του δεν προξένησε μεγάλη εντύπωση σε κανέναν. Κάποιοι πρώτη φορά έμαθαν το όνομά του χτες. Κάποιοι είπαν πως ήταν άπορος και θα ταφεί με έξοδα άλλων. Κάποιοι είπαν πως είχε ένα αδερφό με τον οποίο οι σχέσεις του ήταν κάκιστες, κι ο μεσημεριανός, τελευταίος καυγάς, ήταν η αφορμή για να δώσει τέλος στη ζωή του.

Άλλοι βρήκαν το γεγονός σαν ευκαιρία για κουτσομπολιό, άλλοι για να εκφράσουν την οργή τους για το κοινωνικοοικονομικό σύστημα, άλλοι -ανάμεσά τους κι εγώ- απλά έχουν μουδιάσει. Όχι ότι εγώ ή κάποιος άλλος θα μπορούσε να το είχε αποτρέψει... απλά, το σκηνικό θυμίζει τόσο το ποίημα του Σεφέρη (που εγώ έμαθα έτσι), που σε κάνει αναλογίζεσαι για την κυκλικότητα των πραγμάτων...

Wednesday, 11 July 2012

Χαριτωμενιές..

Κι έρχεται ένα καυτό καλοκαιρινό απόγευμα, που σε βρίσκει ανάμεσα σε βιβλία, χαρτιά και pdf να γράφεις τύπους ξανά και ξανά σαν τιμωρία δημοτικού για να αποτυπωθούν στην μνήμη σου, που χτυπάει το τηλέφωνο κι είναι το γκομενάκι. Κάνεις χαρά, γιατί προφανώς άμα δεν έκανες, δε θα ήταν το γκομενάκι σου, αλλά κάποιας άλλης, και πιάνεις την κουβέντα. Κάπου εκεί, λοιπόν, ακούς εκείνο το "αγαπούλα μου", και μένεις μαλάκας. Γελάτε για λίγο μαζί, και μετά που κλείνεις το τηλέφωνο κάθεσαι και σπαταλάς την ελάχιστη φαιά ουσία που σου έχει απομείνει εκεί. Βγήκε πολύ φυσικά, δεν ήταν αστείο, θα το είχε τονίσει αλλιώς και υπερβολικά, ίσα ίσα για να το κάνει ακόμα πιο αστείο. Σκέφτεσαι μετά "τί σκατά; δε με ξέρει ούτε ένα χρόνο, πότε πρόλαβε να με αγαπήσει κιόλας;". Μετά λες "πάει, τέλειωσε, ώρα να το διαλύσουμε, αυτές οι γλυκανάλατες αηδίες είναι για τους παντρεμένους που έχουν σιχαθεί να βλέπουν ο ένας τον άλλον, όχι για ανθρώπους στην ηλικία μας που είναι ακόμα ζωντανοί", αλλά μετά θυμάσαι πως όοοολα τα υπόλοιπα στοιχεία δείχνουν πως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Κι έπειτα το συνδυάζεις με άλλα που έχουν ειπωθεί την ίδια μέρα κι αναρωτιέσαι "μωρέ λες να έχει flashbacks από την προηγούμενη σχέση του; Να φώναζε άραγε την πρώην του 'αγαπούλα'"; Το αποτέλεσμα όχι μόνο δεν είναι ότι έχεις επιτέλους βγάλει μια άκρη, αλλά ότι καταλήγεις να γράφεις ποστ ενώ θα έπρεπε να κοιμάσαι, να σκέφτεσαι πως θα έπρεπε να αυτολογοκριθείς, αλλά δεν ψήνεσαι, και να ετοιμάζεσαι ψυχολογικά για τον ενδεχόμενο καυγά που θα προκαλέσει το κλικ στο "δημοσίευση"... 

Wednesday, 4 July 2012

Το σκατό στο κουτί

Όσο όμορφο κι αν είναι ένα κουτί, όσο καλά τυλιγμένο, με κορδέλες και τούλια, αν το περιεχόμενό του είναι ένα σκατό, σα σκατό θα μυρίζει.
Έτσι, το πιο άσχημο χαρακτηριστικό στο πρόσωπο μιας -περισσότερο ή λιγότερο όμορφης- γυναίκας, είναι ένα αυτάρεσκο, ψωνισμένο, "εγώ και καμία άλλη" χαμόγελο. Δείχνει τόσο έντονα το αποκρουστικό και κενό εσωτερικό, που χαλάει ακόμα και το πιο όμορφο εξωτερικό. Κι όσο κι αν προσπαθεί να το κρύψει, με ακριβά, ενίοτε φωσφορίζοντα, ρούχα (τι μόδα κι αυτή θεέ μου φέτος!), με μαλλί κομμωτηρίου, με βάψιμο από πασαρέλα, τόσο τονίζει τις γωνίες του στόματος που πάνε λίγο πιο ψηλά από όσο θα έπρεπε, ακριβώς όπως το να ψεκάσεις το σκατό με άρωμα δε θα το κάνει να μυρίζει όμορφα, αλλά ακόμα χειρότερα.
Κι όμως, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι κρυωμένοι, ή με στραβό διάφραγμα, ή με αγάπη για τη μυρωδιά του σκατού (αυτοί οι τελευταίοι θα περνούσαν καλά στις εκπαιδευτικές εκδρομές της σχολής μου), που θα κυνηγάνε αυτό που θα έπρεπε να τους διώχνει μακριά. Άραγε έχουν και την όραση μιας μύγας;

Wednesday, 13 June 2012

Punishment gone wrong!

Η, μάλλον, πρωτότυπη τιμωρία της μάνας μου, όταν -κατά τη γνώμη της- είμαι κακιασμένο, εγωιστικό, κακομαθημένο κωλόπαιδο (από μόνη μου έγινα;), είναι να με στέλνει στο σούπερ μάρκετ. Κι αυτό, γιατί ξέρει ότι είμαι αγοραφοβική και μου τη σπάει όσο τίποτα η συναναστροφή με γιαγιάδες και παιδιά που κλαίνε γιατί δεν τους παίρνουν σοκολάτες, και η αναμονή σε ουρές, κι όλα τα όμορφα που συνεπάγεται μια βόλτα για ανεφοδιασμό του σπιτιού.
Έτσι, το γεγονός ότι χτες δεν της ίσιωσα τα, άπειρα σε μήκος, πλήθος τριχών και σκληρά σαν γουρουνότριχες από την επί χρόνια κακομεταχείριση, μαλλιά, γιατί έλειπα από το σπίτι, και γιατί διαθέτω μια τεράστια επίπονη φούσκα στο χέρι μου από το προηγούμενό μου έγκαυμα, την έκανε να με αναγκάσει να παρατήσω την εργασία που έκανα στη μέση και να με εφοδιάσει με μια τεράστια λίστα, με την απαίτηση να έχω εγκαταλείψει το σπίτι εντός 10λέπτου, για να προλάβει να μαγειρέψει και να φύγει κι αυτή μετά!
Σήμερα, όμως, της την έκανα! Όχι μόνο το σούπερ μάρκετ ήταν σχεδόν άδειο, με την εξαίρεση μιας τρελής που δε μπορούσε να διαλέξει ποιο γαμημένο αλλαντικό θέλει να έχει μέσα το τοστ της, που η μοίρα την ήθελε μπροστά μου, αλλά και κατάφερα να ακολούθησω το, σχεδόν αυτιστικό, σχέδιο, που κατέστρωνα στη διαδρομή, με θρησκευτική ευλάβεια, πράγμα που μου επέτρεψε να πάρω τα 23864078367 αντικείμενα της λίστας σε χρόνο μικρότερο των 10 λεπτών, και σε 15 να είμαι πίσω σπίτι, προς μεγάλη της απογοήτευση, με την επιπλέον ευτυχία ότι δεν είχε σκιστεί καμιά τσάντα στο δρόμο, κάνοντάς με συνεχιστή του έργου του κοντορεβυθούλη!
Και σαν bonus, για κάποιο λόγο, σήμερα έκανα τα ψώνια της οικογένειας σαν καλός κουβαλητής, όχι υπό τη συνοδεία της κλασσικής σουπερμαρκετικής μουσικής, αλλά ακούγοντας watching over me και sweet dreams στη Manson εκτέλεση!

Friday, 8 June 2012

Σε είδα...

Πάνω στο μηχανάκι, με το τσέλο μέσα στη θήκη στερεωμένο στην πλάτη σου, ζήλεψα και θυμήθηκα αυτό...


Tuesday, 5 June 2012

Διακοπές στα Χανιά

Παγωτό μηχανής σε χωνάκι, στη μύτη μου, στα μουστάκια του, στο δρόμο..
   ..περπάτημα στα στενά και στους επεκτεινόμενους πεζόδρομους...
         ...τάβλι που χάνω και καφές και μπύρες κάτω από τα δέντρα....
               .... μπύρες και κουβέντα με τις ώρες και πολιτισμικά σοκ που τα γυφτάκια στο                                          δρόμο έχουν smartphone κι εμείς όχι...
                       

                                              Ποιός είπε ότι οι διακοπές πρέπει να είναι κάπου μακριά;
  

Friday, 1 June 2012

Η ομορφιά του να φοράς σορτσάκια...

Κι εκεί που κάθεσαι μπροστά στην οθόνη σου ωραία και καλά, με ένα βουνό βιβλία στα πόδια, στο πάτωμα, στο γραφείο σου, κάποια στιγμή κοιτάς κάτω και το μάτι σου πέφτει πάνω στην περιοχή του μπουτιού σου που ακουμπάει η γωνία του βιβλίου και συνειδητοποιείς ότι κάνει κυματισμούς... Καταριέσαι για λίγο τα γονίδια, που ήξερες ότι θα συ γαμούσανε κάποια στιγμή τη ζωή, τη σχολή που δε λέει να τελειώσει και απαιτεί να είσαι καθισμένη για να παρακολουθήσεις τα τελευταία μαθήματα, για να διαβάσεις, για να κάνεις εργασίες, τη μάνα σου που σου φέρνει φαγητό συνέχεια κι εσύ το τρως, το στομάχι σου, που σε αντίθεση με τα παντελόνια σου, χωράει μέσα του τα πάντα, και παθαίνεις μια κρίση πανικού. Μετά λες "δε γαμιέται, το πτυχίο θέλει θυσίες" και για περίπου μισό δευτερόλεπτο υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι μόλις πάρεις πτυχίο θα γίνεις πάλι 40 κιλά να γουστάρεις, κι ο κεραυνός πέφτει πάνω στο κεφάλι σου, τόσο επειδή λες ψέματα ακόμα και στον ίδιο σου τον εαυτό, όσο και γιατί μέσα σου ξέρεις πως ο κακομοίρης γραμμωμένος γκόμενος με το πιο σφιχτό κωλαράκι που έχεις πιάσει ποτέ θα ξεστραβωθεί και θα βρει κάποια εξίσου γραμμωμένη χωρίς κυτταρίτιδα να πηδάει. Τέλος σκέφτεσαι πως αυτά που διαβάζεις θα τα χρησιμοποιήσεις κάποια στιγμή για να καταπολεμήσεις την αηδία που λέγεται λίπος, και μετά συνειδητοποιείς πως δεν μπορείς γιατί "όοοοοοχι όταν περνούσα ιατρική σιχαινόμουνα τα αίματα!" και συνεχίζεις τη φυσικοχημεία...

Monday, 21 May 2012

Κάτι τρέχει με τη black fairy...

Για κάποιο λόγο, το ξυπνητήρι μου, εκτός από το να με νανουρίζει όταν είμαι ξύπνια και να με κάνει να θέλω να κοιμηθώ, ενώ 30 δευτερόλεπτα πριν δε νύσταζα, μου δημιουργεί και τα πιο ενδιαφέροντα όνειρα. Σήμερα, λοιπόν, έκανα ρεπορτάζ για την παιδεραστία στην καθολική εκκλησία. Συνέντευξη με τον Πάπα για τη ΝΕΤ, υπό την καθοδήγηση της Στάη η black fairy, όχι αστεία!
Για κάποιο άλλο ανεξήγητο και σκοτεινό λόγο, το πρωί που έπλενα πιάτα, τραγουδούσα τη φραγκοσυριανή (locomondo version, ντρέπομαι να ομολογήσω). Μια ώρα μετά, μπαίνοντας για μάθημα, ένας άκυρος στην αίθουσα έλεγε πως ξύπνησε τραγουδώντας κι αυτός τη φραγκοσυριανή (Βαμβακάρης version, ο πουσταράς). Είμαι μάγισσα, μέντιουμ; Μας ρίχνουν κάτι στο νερό;
Κι έτσι για να δέσει το γλυκό, όταν μια μαλακισμένη πετάγεται, στο πιο άκυρο σημείο του οδικού δικτύου στα Χανιά, στη μέση του δρόμου, και σε κάνει σχεδόν να τρακάρεις (σήμερα κατάλαβα στ'αλήθεια ότι το αμάξι μου έχει ABS), σου τη λέει κι από πάνω...
Παραλήρησα και για σήμερα. Πάω να συνεχίσω το διάβασμα!
Adieu!

Sunday, 13 May 2012

Αχαριστίες

Ο τρόπος που κάποιοι άνθρωποι αδυνατούν να εκτιμήσουν το "σε παρακαλώ άσε με να φύγω, γιατί δεν έχω όρεξη να τσακωθώ" που λες αντί για "σήκω φύγε γιατί δεν αντέχω άλλο να σε ακούω και θα γίνει της πουτάνας" είναι μερικές φορές πολύ πιο εκνευριστικός από τον ίδιο το λόγο για τον οποίο ξεκίνησε ο όλος καυγάς. Αν, δε, δεν υπάρχει λόγος να τσακωθείς, πέρα από τις ορμονικές διαταραχές του αντιπάλου σου, κι εσύ έχεις όντως 2-3 πράγματα που σε βασανίζουν, η αντικατάσταση του "σήκω φύγε" από το "άσε με να φύγω" είναι απίστευτα πιο δύσκολη...

Wednesday, 2 May 2012

Λογικές απορίες

ΠΟΣΟ ΗΛΙΘΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΗΔΗΞΕΙΣ ΠΟΡΝΗ (με ή χωρίς aids) ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΦΥΛΑΚΤΙΚΟ;

Δεν έχει βρεθεί ΕΝΑΣ άνθρωπος να σχολιάσει δημοσίως (ή τουλάχιστον δεν το έχω δει κάπου) αυτό που λέμε όλοι μεταξύ μας;! Από κει και πέρα όλα τα άλλα είναι δευτερεύοντα. Και στο κάτω κάτω, αν αυτοί οι άνθρωποι με iq υπό του μηδενός εξαφανιστούν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κάνουν καλό στην εξέλιξη του είδους.

farewell!

Tuesday, 24 April 2012

Εισβολή..

Για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα, που έχω άπειρα θέματα με τον προσωπικό μου χώρο, και για να μπεις στο σπίτι μου, ή στο δωμάτιο, ή ακόμα και στο αμάξι μου, πρέπει να σε ξέρω κ να σε εμπιστεύομαι, το να συνειδητοποιεί ότι κάποιος επιχείρησε να μπει σε ένα από τα παραπάνω (στη συγκεκριμένη περίπτωση στον κόκκινο μικρό έρωτά μου) είναι, όπως και να το κάνεις, ένα σοκ. Κι όταν σου λένε πως δεν ήθελαν το περιεχόμενο του αυτοκινήτου, αλλά το ίδιο το αμάξι, γιατί αλλιώς δε θα προσπαθούσαν να σπάσουν την κλειδαριά (που τελικά αποδείχτηκε πρόκληση), αλλά θα είχαν σπάσει πολύ πιο εύκολα κάποιο από τα τζάμια, μέσα στο μυαλό σου αρχίζουν να σχηματίζονται σενάρια, για το πως θα μπορούσες να έχεις ξυπνήσει ένα πρωί, και να μην έβρισκες το χαμογελάκι να σε περιμένει παρκαρισμένο στη γωνία. Ξέρει κανείς κανένα τρόπο να το παίρνω μαζί μου σπίτι τα βράδια να κοιμόμαστε αγκαλιά;;;

Wednesday, 18 April 2012

Writer's block.. (?)

Δεν είμαι σίγουρη αν είναι χειρότερο το να μην έχω τί να γράψω, ή το να έχω πάρα πολλά και να μην ξέρω αν θέλω να το κάνω. Η αυτολογοκρισία μου πέφτει πάντα λίγο δύσκολη, αλλά υπάρχουν φορές που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς, για 1002 διαφορετικούς λόγους. Έτσι κάπως, από την αδυναμία/απροθυμία μου να επεξεργαστώ αυτά που σκέφτομαι πριν τα πω, βγαίνουν οι ιστορίες σχετικά με τις μαλακίες που έχω κατά καιρούς πει. Το λοιπόν, επειδή δεν έχω όρεξη να πληγώσω, θυμώσω, ξενερώσω κόσμο... κρατάω το στόμα μου -ιντερνετικώς, τουλάχιστον- κλειστό.

Wednesday, 14 March 2012

Γενικά δε συνηθίζω να σχολιάζω τα της πολιτικής, ούτε εδώ, ούτε στις παρέες μου, για τον πολύ απλό λόγο ότι κάποιος θα έχει πει τα ίδια μ'αυτά που σκέφτομαι, πριν από μένα, με τρόπο πιο πολιτικό, πιο σαφή, με καλύτερη διατύπωση, κλπ κλπ κλπ... Είναι φορές όμως, που δε μπορώ να κρατηθώ, κι έτσι...

Δε μπορώ παρά να αναρωτιέμαι πόση γλύκα μπορεί να έχουν τα -κατά τα άλλα απίστευτα άβολα- έδρανα στη βουλή, ώστε, στην προσπάθειά τους να εξασφαλίσουν μια ακόμα τετραετία εκεί, οι άσχετοι και ξεδιάντροποι τυχοδιώκτες που θέλουν να ονομάζονται πολιτικοί, να βγαίνουν και να προσπαθούν να μας δουλεψουν δημοσίως, υποτιμώντας τη νοημοσύνη και τη μνήμη μας.
Γιατί, πραγματικά, δε μπορώ να πιστέψω πως έκατσαν μια μέρα σε ένα τραπέζι η Κατσέλη και ο Καστανίδης, πρώην υπουργοί κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και με περισσότερες από μια θητείες σα βουλευτές, και να είπαν "εμείς οι δυο θα ιδρύσουμε ένα ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ κόμμα, με ΝΕΕΣ ΙΔΕΕΣ, και εντελώς διαφορετικές στρατηγικές από τους προηγούμενους" χωρίς να σκάσουν στα γέλια. Είναι σαν να απαρνιούνται το -όποιο- μέχρι στιγμής δικό τους έργο (;!) και την όποια ιδεολογία (;!) τους έστρεψε στο να πολιτευτούν υποστηρίζοντας ένα κόμμα, σαν να απαρνιούνται τον τρόπο σκέψης και αντίληψής τους ως τώρα. Και θα μου πει κάποιος, και με το δίκιο του μάλιστα "Ποιό από τα κόμματα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στη βουλή, με μοναδική εξαίρεση ίσως το ΚΚΕ, έχει την ελαχιστότερη ιδεολογική βάση πέρα από το 1. πως θα εκλεγούμε, ώστε 2. να κάνουμε όργια στην πλάτη του ελληνικού λαού και 3. να τα κουκουλώνουμε μεταξύ μας;". Δεν είμαι ούτε τόσο ρομαντική, ούτε τόσο αθώα, και θέλω να πιστεύω ούτε ηλίθια. Αυτό, όμως, είναι το πρόσχημά τους εδώ και πολλά χρόνια, το οποίο τώρα απλά πετάνε και χωρίς την παραμικρή αίσθηση ντροπής, κάνουν τα πάντα για να συνεχίσουν να έχουν την καρέκλα, μια οποιαδήποτε καρέκλα. Βλέπουν ότι δεν τραβάει πια με το ΠΑΣΟΚ (και το όποιο ΠΑΣΟΚ;); Ιδρύουν ένα δικό τους κόμμα, θα είναι αρχηγοί, κι έτσι ΑΝ στις επόμενες εκλογές πιάσουν το πολυπόθητο 5%, την έχουν σίγουρη τη θεσούλα για μια ακόμα τετραετία.
Τα ίδια δεν κάνανε Βορίδης και Γεωργιάδης, μετά τη διαγραφή τους από το επονείδιστο "κόμμα", στο οποίο ανήκαν μέχρι πριν λίγο καιρό; Προσφέροντας μονάχα ένα μικρό μέρος των φανατικών υποστηρικτών τους, που όμως σε καιρούς σαν τους σημερινούς μπορεί να αποδειχτεί και σημαντικό, προσκολλήθηκαν στην κοντινότερη πιθανότητα επανεκλογής τους, αναιρώντας δηλώσεις και ιδέες που υποστήριζαν με υστερική μανία, όπως αρμόζει σε κάθε ακραίο άτομο, όπως αυτά τα καμάρια της ελληνικής πολιτικής.
Κι υπάρχουν, βέβαια, κι αυτοί που αν δεν είναι αρχηγοί στο κόμμα στο οποίο ανήκουν, φεύγουν και δημιουργούν το δικό τους, απλά και μόνο για να έχουν τα ηνία, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει το τέλος της πολιτικής τους καριέρας. Εκτός κι αν τελικά, επιστρέψουν εκεί απ'όπου ξεκίνησαν...

Και μην ακούσω το κλισεδάκι "αν δε σε εκφράζει το υπάρχον πολιτικό σύστημα, γίνε εσύ η πολιτική που σε εκφράζει". Γιατί τώρα δε μιλάμε για νέους, αδοκίμαστους ανθρώπους με διαφορετικό τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης, αλλά για υποστηρικτές και εκφραστές του υπάρχοντος πολιτικού χαμού. 

Καταλαβαίνω πως είναι τρομερά ηδονικό να πιστεύεις πως είσαι ηγέτης, να έχεις την τύχη 11 εκατομμυρίων ατόμων στα χέρια σου κι ας μην έχεις ιδέα τι κάνεις, να λουφάρεις, να κλέβεις, να λες ψέματα, συνειδητά και φανερά, και να μην έχει κανείς τη δύναμη να σε αγγίξει, όμως... τα πράγματα αλλάζουν, και οι καταστάσεις ωθούν τον επί χρόνια νωθρό και αποχαυνωμένο κόσμο να αμφισβητήσει καταστάσεις και πρόσωπα. Μήπως θα έπρεπε να σοβαρευτείτε λίγο;

Sunday, 11 March 2012

Achtung

Το επόμενο ζευγάρι ενηλίκων, που θα ακούσω να αγαπιέται από τα πρώτα 30 δευτερόλεπτα σχέσης, θα τιμωρηθεί δια ακρωτηριασμού του συνόλου των γεννητικών του οργάνων για παραδειγματισμό. Αει σιχτίρ πια!

Saturday, 3 March 2012

Παροιμιώδεις αποτυχίες

"Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο".  Θυμάμαι συχνά να μας το λέει η φιλόλογός μας στο γυμνάσιο. Αυτό και "το περίσσιο φως δε βλέπει". Ξέχασε να μας πει όμως... πως το "πολύ περίσσιο χαλάει το ίσιο". Λαϊκή σοφία.
Όταν η προσπάθειά σου να κρατήσεις το μέσο όρο του μελλοντικού σου πτυχίου ψηλά, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο γίνεται εμπόδιο στην απόκτησή του, αυτή καθ'αυτή, "χέσε ψηλά κι αγνάντευε". Γιατί ως γνωστόν "κάλλιο πέντε και στο χέρι, παρά δέκα και καρτέρει". Άσε που διατηρείς και την ψυχική σου υγεία. "Θέλω ένα χαρούμενο παιδί, όχι ένα "επιτυχημένο", ό,τι κι αν αυτό σημαίνει στο χαζό σου κεφάλι" (μητρική σοφία).
Πάω να το ρίξω στο φαΐ για να παχύνω κι άλλο και να κλάψω τη μοίρα μου που δε θέλει να πάρω ποτέ πτυχίο. 

Sunday, 19 February 2012

Can you please hurry up 'cause I find you obscene?


Ο όρος "πουτανιά" εσφαλμένα χρησιμοποιείται στο 99% των περιπτώσεων για συμπεριφορές γυναικών. Ακόμα πιο λάθος είναι να χρησιμοποιείται ο όρος για κάποια που ανοίγει κάποια τα πόδια της εύκολα ή γρήγορα. Αυτό, στο κάτω κάτω της γραφής, είναι δικό της θέμα, κι αν πληγώνει κάποιον, αυτός είναι ο εαυτός της, και όπως συμβαίνει με όλα τα πράγματα, σε κάποια φάση θα έρθει αντιμέτωπη με τις συνέπειες των πράξεών της. Στην πραγματικότητα, "πουτανιά" είναι να κάνεις εντελώς συνειδητά πράγματα που μπορούν να ενοχλήσουν, ή ακόμα χειρότερα, να πληγώσουν κάποιον. Κι ακόμα περισσότερο, όταν το κάνεις σε κάποιον που δεν σε έχει πειράξει ποτέ, ή και σε κάποιον που δεν ξέρεις.
Το ίδιο συμβαίνει και με την "κατινιά". Το να μιλάς και να κουτσομπολεύεις και να κάνεις τον κόσμο με όποιον τρόπο μπορείς κουβάρι, χωρίς να κερδίζεις στην ουσία και τίποτα απολύτως από αυτό. Πραγματικά, δεν ξέρω γιατί αποδίδεται σαν όρος μόνο στις γυναίκες. (+ με ενοχλεί το ότι ταυτίζεται ένα παράγωγο του ονόματός μου με κάτι τόσο άσχημο, αλλά δεν είναι της παρούσης.)
Κι έτσι, λοιπόν, άγνωστε σε μένα τύπε που κάθε φορά που σε πετυχαίνουμε κάπου, κάνεις πάντα την ίδια ερώτηση που υποθέτεις ότι θα με κάνει να νιώσω άσχημα, και μάλιστα, με τέτοιο τρόπο και σε τέτοιο χρόνο που να μπορώ να σε ακούσω, ενώ σου έχω δώσει το περιθώριο να το κάνεις διακριτικά, ένα έχω να σου πω: Μπράβο, τα καταφέρνεις κάθε φορά. Δεν ήμουν 100% σίγουρη ότι το έκανες επίτηδες, αλλά μετά το σημερινό, έπεισες όχι μόνο εμένα, αλλά και τον άνθρωπο που είχε λόγους να θέλει να σε δικαιολογήσει. Ελπίζω να είσαι περήφανος που είσαι μια κατίνα και μισή, και να χαίρεσαι που αποδεικνύεις κάθε γαμημένη φορά, πως η πουτανιά δεν είναι αποκλειστικά γυναικείο προνόμιο. Α, και κάτι ακόμα: Άντε γαμήσου!



Friday, 10 February 2012

Totally pointless nagging post

Το διάβασμα ξανά και ξανά (ή για πρώτη φορά) των 13 -πλέον- μαθημάτων που έχουν μείνει για να πάρεις το γαμημένο πτυχίο είναι από τις πιο αγχωτικές διαδικασίες που έχω περάσει τον τελευταίο καιρό. Αυτό σημαίνει ότι, αν και αργώ να το πάρω απόφαση και να κάτσω να ξεκινήσω, όταν μπω σε σειρά, αφιερώνω 6 με 8 ώρες τη μέρα (στην παρούσα φάση μπροστά στα pdf της γραμμικής άλγεβρας). Η ευτυχία μου αυτή, φυσικά, διακόπτεται από τη μάνα μου που μπαίνει στο δωμάτιό μου γύρω στις 60 φορές το εκατοστό του δευτερολέπτου, για να πάρει το ποτήρι του καφέ μου που δεν έχει τελειώσει, για να μου ανακοινώσει πως με περιμένουν την επόμενη μέρα στο νηπιαγωγείο για να κάνω παρουσίαση για τις ανεμογεννήτριες και πρέπει να φτιάξω το powerpoint, για να μου φέρει καινούριο ποτήρι με πορτοκαλάδα, για να με ρωτήσει αν θέλω πίτσα, για να μου φέρει μήλο, σοκολάτα, μουσακά, πάπια πεκίνου κλπ, ενώ ξέρει πως προσπαθώ να προσέχω λίγο το τι τρώω γιατί έχω φουσκώσει. Κι όλα αυτά, σε συνδυασμό με το σκύλο που γαυγίζει, το τηλέφωνο που χτυπάει, και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς μου να συνεννοούνται φωνάζοντας από τη μια άκρη του σπιτιού στην άλλη, λες και δε διαβάζει κανείς κάπου στη μέση. Και το τηλέφωνο να χτυπάει με, άλλες απίστευτα ελκυστικές κι άλλες λιγότερο, προτάσεις για εξόδους, σα σειρήνα, και τις ταινίες να έχουν κατέβει και να μην έχω χρόνο να τις δω. Α! και περίοδο, που φυσικά με κάνει να είμαι τέζα δυο μέρες και να μη μπορώ να διαβάσω, και να γκρινιάζω. Πφφφφ... 20 μέρες ως την εξεταστική, κι άλλες τόσες Η εξεταστική και μια δυο βρομάδες η εμβόλιμη... να δούμε ποιός θα μου μιλάει ως τότε! Αυτά σε περίπτωση που αναρωτιόσασταν αν ζω και που βρίσκομαι... και φυσικά.. αυτό, εάν και εφόσον καταφέρατε να φτάσετε στο τέλος του παραληρήματος!Φιλιά

Sunday, 22 January 2012

I trust anything that I have said...

Σε κάποια φάση της ζωής σου, κάνεις πράγματα, που υπό άλλες συνθήκες δε θα έκανες, δε θα ενέκρινες και φυσικά δε θα δεχόσουν να συμβούν σε σένα. Στην αρχή, απλά προσπαθείς να δικαιολογήσεις τις πράξεις σου, πρώτα και κύρια στον ίδιο σου τον εαυτό -αυτός δεν είναι συνήθως και ο πιο αυστηρός κριτής;- και μετά απλά σηκώνεις τα χέρια ψηλά, εγκαταλείπεις την προσπάθεια, κι απλά κλείνεις τους διαύλους επικοινωνίας ανάμεσα στο τμήμα του εγκεφάλου που ελέγχει την αίσθηση του καλού και του κακού, και σε εκείνο που ελέγχει τις πράξεις σου, κι είσαι για λίγο χαρούμενος και ήρεμος. Μερικές φορές, όμως, είναι πιο δύσκολο, και βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τις συνέπειες που βλέπεις να έρχονται κατά πάνω σου σαν τρένα...



When you wake up in the morning 
I'm still sleeping by your side
Last night's sweetness drifts from your fingers
Sweetness lingers and we must hide..

Wednesday, 11 January 2012

Καθημερινές ιστορίες οικονομικής τρέλας

Όταν φτάνεις στο σημείο να θεωρείς ότι είναι περισσότερο προς το συμφέρον σου να είσαι άνεργος, από το να προσπαθείς να συντηρήσεις την επιχείρηση που επί χρόνια ήταν ο τόπος εργασίας σου, ο τρόπος να ταΐσεις τα παιδιά σου, και να πληρώσεις το ενοίκιό σου, γιατί πολύ απλά σου στερεί χρήματα τα οποία θα μπορούσες να αξιοποιήσεις αλλιώς, τότε βλέπεις πως κάτι δεν πάει με το επικρατούν οικονομικό σύστημα...
Όταν οι τράπεζες φτάνουν στο σημείο να σε παίρνουν τηλέφωνο στο κινητό, για να σου υπενθυμίσουν ότι χρωστάς 0.06 €, τα οποία προέκυψαν από στρογγυλοποίηση στο ταμείο, την τελευταία φορά που πήγες να πληρώσεις, με αποτέλεσμα τελικά να χρεώνονται περισσότερο προσπαθώντας να τα πάρουν, συνειδητοποιείς πως κάπου στο δρόμο χάθηκε αυτό που λέμε κοινή λογική...
Όταν φτάνεις στο σημείο να πεις "δε γαμιέται" και να παραιτείσαι από την διεκδίκηση των δεδουλευμένων ή της αποζημίωσης που δικαιούσαι, όταν απολύεσαι μετά από 20 χρόνια δουλειάς, γιατί δεν αντέχεις άλλο την κοροϊδία, την ειρωνεία και τον εκφοβισμό, από μεριάς της πρώην εργοδοσίας σου, δεν μπορείς παρά να απορείς που σκατά πήγαν οι έννοιες της δικαιοσύνης, του κοινωνικού κράτους, του φιλότιμου...

Sunday, 8 January 2012

Το αυτονόητα και τα δεδομένα

Κάθε πρωί ξυπνάς, νιώθοντας την ηρεμία που σου προσφέρει η ψευδαίσθηση πως στη ζωή σου υπάρχουν σταθερές -άνθρωποι, καταστάσεις, επιλογές. Νομίζεις πως κάτω από τα πόδια σου υπάρχει ανά πάσα στιγμή το τεντωμένο δίχτυ ασφαλείας, που επί χρόνια έπλεκες συνειδητά με νήματα από συμβιβασμούς, αθετημένες υποσχέσεις, απογοητεύσεις.
Κάθε βράδυ πέφτεις για ύπνο, γνωρίζοντας εκ νέου, πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο και δεδομένο, πως όλα αλλάζουν. Ξενερώνεις, απελπίζεσαι, θυμώνεις, πονάς, κλαις, όμως ξέρεις πως την επόμενη μέρα θα τα κάνεις όλα από την αρχή. Γιατί.. αυτό ξέρεις, κι αυτό μόνο μπορείς. Γλείφεις τις πληγές σου κι ελπίζεις ότι το δίχτυ θα είναι εκεί την επόμενη φορά που θα το χρειαστείς. Τώρα δε θα πρέπει να είναι λίγο πιο ανθεκτικό;
Κι ακόμα κάπου μέσα σου άδικα ελπίζεις, πως την επόμενη φορά όλα θα είναι διαφορετικά, και θα μπορέσεις επιτέλους να πάρεις μια βαθιά ανάσα και να πεις "εδώ είμαστε".