Thursday, 24 November 2011

Όμορφος Κόσμος

"Και για πες... πως πάει με το Γ.;"
"Δεν ξέρω.. Δε με νοιάζει, δε ρωτάω. Είμαι καλά και χαρούμενη. Μου φτάνει."

Επί χρόνια ρωτούσα, προσπαθούσα να μάθω τα πάντα, να ελέγξω τα πάντα, και στο τέλος κατέληγα να κλαίω και παθαίνω κρίσεις πανικού, βλέποντας ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα από εκείνα τα πράγματα που ποτέ δε μπορείς να ελέγξεις. Έτσι, λοιπόν, απλά θα χαίρομαι τις μικρές στιγμές που μου χαρίζονται, δε θα κάνω ερωτήσεις των οποίων οι απαντήσεις θα ξέρω από πριν ότι δε θα μ'αρέσουν, θα ζω όσο πιο ήρεμα κι απλά μπορώ. Θα περπατάω χαμογελώντας και τραγουδώντας στο δρόμο, θα σηκώνω το τηλέφωνο όταν θα χτυπάει αλλά δε θα περιμένω κλαίγοντας από πάνω του, και καμιά φορά, θα σπρώχνω με τη σκούπα μου κανένα δυο πραγματάκια κάτω από το μαγικό χαλί που εξαφανίζει, έστω και προσωρινά, τα προβλήματα. Θα ξεκινάω για καφέ στα Χανιά και θα καταλήγω να πίνω κρασιά στο Ρέθυμνο, θα λέω 100 φορές καλημέρα, θα γελάω με την κολλητή μου και θα της λέω πως νιώθω ότι ζω σε ταινία και θα σπάω τα νεύρα όλων όσων με ξέρουν μέσα στη μαυρίλα με το σημαντικά χαμηλότερο iq μου και το βλαμμένο χαμόγελο που έχει κολλήσει στη φάτσα μου εδώ και μέρες..

Tuesday, 8 November 2011

Φανάρια

ΚΟΚΚΙΝΟ.
Είχε γείρει το, προστατευμένο από το γκρί σκούφο, κεφάλι του πάνω στον κίτρινο στύλο του φαναριού, εκεί που δίνω συχνά ραντεβού με την παλιότερη παιδική μου φίλη. Στην άκρη του οπτικού μου πεδίου, το ποδήλατο πάνω στη στέκα, έτοιμο σχεδόν να φύγει.. σε αντίθεση μ'εμάς. Το μυαλό μου, λειτουργώντας πάλι σαν φωτογραφική μηχανή, κράτάει την εικόνα απαράλλακτη. Τα κόκκινα γένια, τονισμένα για άλλη μια φορά από το κόκκινο στο μπουφάν. Το στραβό χαμογελάκι, γεμάτο με κάτι ανάμεσα σε πρόκληση και ειρωνεία. Τα μάτια, καρφωμένα στα δικά μου, ακόμα κι όταν κοιτούσα δεξιά κι αριστερά, τάχα περιμένοντας το απέναντι φανάρι να μου δώσει την άδεια να περάσω το δρόμο. Τα γυαλιά είχαν γλιστρήσει πάλι πάνω στη μύτη του. Ήταν στ'αλήθεια στραβή; Η στάση του απλά μου φώναζε να απλώσω το χέρι να του χαϊδέψω το μάγουλο, να τον πλησιάσω και να τον φιλήσω για άλλη μια φορά, απλά και μόνο για να διώξω το αυτάρεσκο χαμόγελο από τη φάτσα του.  Με θέλει όπως κι εγώ, το ξέρω. Το μυαλό μου να μου δίνει διαταγές να κρατήσω τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν. Το κρύο έδινε πάντα μια καλή δικαιολογία.

ΠΡΑΣΙΝΟ. 
Πόση ώρα κράτησε η αναμονή; Να το αφήσω να γίνει κόκκινο για άλλη μια φορά, να επιμηκύνω το χρόνο που κάθε φορά δανείζομαι από κάποια άλλη; Πλησιάζω. Τα μάτια μου στα δικά του. Τα δάχτυλά μου πάνω από τα δικά του, χαμογελάω πονηρά. Λίγο, τόσο λίγο, για να νιώσω πάλι την ανατριχίλα από την επαφή.  Πετάω απλά ένα "γειά" και κάνω μεταβολή. Κράτησε άραγε όλο αυτό ένα δευτερόλεπτο; Τα μάτια του στην πλάτη μου κοντεύουν να ανοίξουν τρύπα, το νιώθω. Δε θα κοιτάξω πίσω. Δε θα τον δω ακουμπισμένο στο φανάρι να με κοιτάει καθώς φεύγω. Δε θα νιώσω σα να παίζω σε ταινία.

Ένα φανάρι, δύο φανάρια, πράσινα στη σειρά. Το τρίτο κόκκινο. Γυρνώντας το κεφάλι, τον βλέπω ακόμα εκεί, να περιμένει. Πάλι έχασα, γαμώτο. Πάει στο ποδήλατο. Ανοίγει το στόμα του να πει κάτι, και ξέρω από πριν πως θα φωνάξει απλά ένα "γειά"...

Saturday, 5 November 2011

Remember, remember the 5th of November...



"People should not be afraid of their governments. Governments should be afraid of their people."
                                                                                                                    V

Χωρίς πυροτεχνήματα, με ανασφάλεια και φόβο για το αύριο, σήμερα ίσως πιο επίκαιρο από ποτέ;

Thursday, 3 November 2011

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει / Γιατί πάντα το πάθος να μοιάζει με λάθος / Γενέθλιο ποστ

Ρακόμελα. Σήμερα έχω δίκιο και νικάω. "Αυτά να τα κάνεις στη γκόμενά σου". Φαντάροι. Σπηλιές. Μηνύματα που δεν έρχονται. Ρακόμελα. Φίλοι. Μια νεράιδα με σώμα από χαλκό κρεμασμένη στο λαιμό μου. Τούρτα. Ευχές. Αγκαλιές. Χαμόγελα. Καινούρια σχέδια για ταξίδια που δε θα γίνουν ποτέ. Κι αν γίνουν; Κλάματα. Βότκα. Βλέμματα. Κρυμμένα νοήματα. Τύψεις. Μπύρες. Η μουσική μου. "Ξέρεις πώς το λένε αυτό; Πάθος". Αλλαγή του πρωτοκόλλου, μήπως έρχονται τελικά; Η αγάπη δε χάνεται. Χορός. "Μη φωνάξεις". Μονόδρομος. Ανοιχτό παράθυρο. Hangover. "Woman, πάααλι σκατά τα κάναμε, χαχα.". Στον έξω κόσμο γίνεται χαμός. Στον μέσα... ακόμα περισσότερο. Χρόνια μου πολλά!