Wednesday, 26 October 2011

Συγκινήσεις

Με την τσίμπλα στο μάτι, δεν καταλαβαίνεις τι είναι ο τεράστιος φάκελος πάνω στον πάγκο της κουζίνας, κι έτσι τον αγνοείς. Δεν παίρνεις και συχνά γράμματα, η αλήθεια είναι. Δεν περιμένεις και τίποτα. Πας στο μπάνιο, βάζεις φακούς, κι επιστρέφεις σα ζόμπι, ψάχνοντας καφέ, όταν το μάτι σου βλέπει την κορονίτσα πάνω από το "ROYAL MAIL" και λες "ωπ! ΑΓΓΛΙΑ!". Τα σκατογραμματάκια που σχηματίζουν με κεφαλαία το όνομά σου τα ξέρεις, κι έχεις χρόνια να τα δεις, αλλά δε μπορείς να τα ξεχάσεις. Έχεις ακόμα το κλεμμένο ραβασάκι, τη λίστα με τα cd που έπρεπε να φέρει από την Αθήνα. Στο πίσω μέρος του φακέλου, το όνομά του. Αυτού που χαζεύεις τις 200 φορές που μπαίνεις σαν καλή creepy stalking ex στο προφίλ του στο facebook, αυτό που όποτε βλέπεις στα μειλ χαζεύεις από τη χαρά σου, αυτό με το οποίο ανάβει το πρόσωπό σου μετά από την οθόνη του κινητού. Κι ας έχει περάσει πια πάνω από χρόνος. Ρωτάς. "Καλά ρε μάνα πόσο δύσκολο σου ήταν να μου το πεις;" Κι απλά σε στραβοκοιτάει. Δε θα ξεχάσει πως ήσουνα πέρυσι εξ'αιτίας του, δε θα τον συγχωρήσει. Τώρα τον τιμωρεί έτσι...
Παίρνεις το φάκελο στα χέρια σου, και ξέρεις τι έχει μέσα. Τον ανοίγεις προσεκτικά, έτσι για να το επιβεβαιώσεις και τρέχεις να πάρεις τηλέφωνο να πεις ευχαριστώ, συγκινημένη σα μάνα που το παιδί της τη φώναξε πρώτη φορά "μαμά". Σηκώνει το τηλέφωνο κι είσαι τρελή και ασυνάρτητη σαν πάντα, θέλει να το κλείσει για να μην πληρώνεις κλήσεις στην Αγγλία κι εσύ θες απλά να σπάσεις το κινητό στον τοίχο, σαν να ήταν δικό του λάθος. Συνειδητοποιείς ότι έχεις άπειρο καιρό ν'ακούσεις τη φωνή του... Στο τέλος το κλείνεις.
Περνάς το εξώφυλλο, το abstract, τα περιεχόμενα... αλλά τα διαβάζεις όλα. Και φτάνεις στις ευχαριστίες... Ο καθηγητής του, οι γονείς του, οι φίλοι του... κι εσύ.
"Finally, i would like to thank the person who supported me more than anyone else, Black Fairy. Thank you for always being there for me, to give me strength and hope and making me believe in me"
Και κλααααααααάμα η κυρία. Σαν το μωρό. Με τις ώρες.
Και να μην το 'ξερα; Το 'ξερα. 

Wednesday, 12 October 2011

Λογικά άλματα

Αν βάλεις ένα μπολ με νερό στην κατάψυξη και παγώσει, δεν είναι αυτόματα σαν να επαναφέρεις ένα από τα, λόγω κλιματικής αλλαγής, λιωμένα κομμάτια πάγου σε κάποιον απ'τους πόλους. Ακόμα κι αν το κάνουν 6 δισεκατομμύρια άνθρωποι μαζί, δε γίνεται. Απλά όχι.

Αν ξέρεις έναν άνθρωπο που έπεσε με το αυτοκίνητο από ένα γκρεμό και στην κάθοδο πήρε 15 τούμπες, αλλά παρ'όλα αυτά, όταν τελικά προσγειώθηκε, απλά άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω σώος και αβλαβής, δε σημαίνει ότι αν πέσεις κι εσύ από το γκρεμό θα βγεις ολόκληρος, άθικτος και ζωντανός. Απλά όχι.

Το γεγονός ότι εσύ θα είσαι καλός άνθρωπος, και θα φερθείς σε κάποιον, όπως θα ήθελες να σου φερθούν σε αντίστοιχη περίπτωση, δε σημαίνει ότι θα το καταφέρεις κιόλας. Είτε καλός είσαι, είτε κακός, ο κόσμος είναι μαλάκας, το πτηνό θα πάρεις. Δε θα καταφέρεις τίποτα. Απλά όχι.

Το κάρμα είναι μια μούφα και μισή. Και δεν εξισορροπείται. Αν σκοτώσεις άνθρωπο (σκύλο, κατσίκα, κότα), έστω και κατά λάθος, όσα δέντρα κι αν φυτέψεις, όσες θαλάσσιες χελώνες και να σώσεις από δίχτυα, όσα ψάρια και να ρίξεις μέσα στη θάλασσα αφού τα έχουν ψαρέψει, και πάλι στο διάολο θα πας. Κι αν όχι με τον τρόπο που το εννοεί η κάθε άκυρη θρησκεία, πολύ απλά με την ενεργοποίηση του εσωτερικού μηχανισμού που λέγεται "τύψεις". Απλά όχι λέμε.

ΥΓ: Επειδή είσαι φανατική αναγνώστρια, κι ίσως και να το μισοπεριμένεις, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΞΑΝΘΙΑ! :Ρ

Monday, 3 October 2011

Περί bimbos και άλλων δαιμονίων

Προειδοποίηση: 
Είμαι κακιά και προκατειλημμένη. Αν είσαι bimbo, αν η γκόμενά σου είναι μια από αυτές, ή αν απλά τις συμπαθείς
ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΤΩΡΑ!

Κι εκεί, που ελλείψει σχολής και δουλειάς, έχω τελειώσει ολάκερο το Song of Ice and Fire, έχω δει τις μισές από τις άπειρες αηδίες που κυκλοφορούν στα σινεμά κατά καιρούς, έχω ξαναπιάσει σειρές δεινοσαύρους, όπως το Grey's Anatomy (γιατί άνθρωπε;), έχω αρχίσει να διαβάζω ρευστομηχανική για ψυχαγωγία κλπ κλπ, μπαίνει ο Σ. στο msn. Ξέροντας ότι πιο μετά θα ανέβαινε με τους άλλους για ταινία στου Λ., εξασκήθηκα -ντρέπομαι που το λέω, αλήθεια, αλλά είναι χρήσιμο- στη γυναικεία τέχνη του να πείθεις έναν άντρα ότι αυτό που θες είναι δική του ιδέα, γιατί βαριόμουνα και να οδηγήσω, και βρέθηκα με άλλους 4-5 μαντραχαλάδες και την κολλητή μου να προσπαθούμε άδικα να στριμωχτούμε όλοι σε ένα διπλό κρεβάτι, με τέτοιο τρόπο, που να βλέπουμε όλοι και να μην πιαστεί κανείς (do not try this at home!).
Κάπου εκεί, λοιπόν, σκάει ο -αντιπαθέστατος και κλασικός χανιώτης- φίλος φίλου φίλου φίλου με την κοπέλα του. Σκορπίστηκε η παρ'ολίγον παρτούζα, τα αρσενικά κολλήσανε τις μούρες τους στην οθόνη βλέποντας το διαιτητή που έκανε τάκλιν στον ποδοσφαιριστή, κι έτσι έμεινα εγώ με τη Ν., να πρέπει να κάνουμε παρέα στην κοπέλα του άλλου. Κοιτώντας την από μακριά, δεν μπορούσες παρά να παραδεχτείς ότι είναι ένα εντυπωσιακό δείγμα γυναίκας. Όσο πλησίαζε, όμως, με το σχεδόν άσπρο βαμμένο και ισιωμένο μέχρι αηδίας μαλλί της να ανεμίζει και τα μακριά νύχια της να στραφταλίζουν από μακριά, ο ήχος από τα 12ποντα τακούνια της σου χάλαγε την ψευδαίσθηση. Δεν μπορούσες να αγνοήσεις ότι, κάτω από το σχεδόν επαγγελματικό της μακιγιάζ, τα μάτια της είχαν τη λάμψη του βλέμματος μιας αγελάδας.
"Δε γαμιέται, μπορεί να κάνω λάθος", σκέφτηκα ενώ ένιωθα ένα κύμα καλοσύνης να φεύγει από μέσα μου και να φωτίζει το δωμάτιο, "κάτσε να της μιλήσω". Και τότε θυμήθηκα γιατί επί χρόνια προσπαθώ να γίνω ο πιο κακιασμένος άνθρωπος του κόσμου. Στην ερώτηση μου για το αν σπουδάζει κάτι και τί, η απάντηση ήταν παπαρολόγος μηχανικός. "Είδες κακιά που δεν είναι εντελώς ηλίθια; Έχει περάσει πολυτεχνείο" σκέφτηκα, ταυτόχρονα με τη Ν, όπως μαρτυρούσε η επίκτητη εκ της υπερβολικής συναναστροφής τηλεπάθειά μας. Λίγο χαζοχαρούμενο μπλαμπλαμπλα αργότερα, το μυστήριο εξιχνιάστηκε. Παπαρολόγος από ΤΕΙ. Απ'αυτούς που χώνουν το μηχανικός δίπλα χωρίς να τους έχουν βγει τα μάτια για να μπουν, και κυρίως για να βγουν από μια πολυτεχνική σχολή; Τέτοια, λοιπόν. "Άρα είσαι σκέτη παπαρολόγος, όχι μηχανικός." Λέω εγώ, μια και η καλοσύνη είχε στερέψει από μέσα μου με το πρώτο κύμα που εξαπέλυσα στο περιβάλλον. "Όχι, όχι, μηχανικός είμαι." "Αφού έχεις περάσει σε ΤΕΙ. Δεν είσαι μηχανικός!" Το δολοφονικό βλέμμα της Ν. καίει το πρόσωπό μου από τη μεριά του καλού μου προφίλ, και πάνω που ετοιμαζόμουν να τη ρωτήσω αν ετοιμάζει τα χαρτιά της για το ΤΕΕ μια και τελειώνει ΣΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΕΤΟΣ, χώθηκε για να τη σώσει από το τοξικό και διαβρωτικό μου δηλητήριο που έχει προκαλέσει ανυπολόγιστες υλικές ζημιές σε καναπέδες, κρεβάτια, πεζοδρόμια κλπ.
Η κουβέντα, ομολογουμένως, σταμάτησε λίγο απότομα. Κι όποτε πήγαινε να ξεκινήσει, απλά ξανακολλούσε... Την αγνοήσαμε, λοιπόν, επιδεικτικά (η μήπως επι-δηκτικά;), και πιάσαμε την κουβέντα μεταξύ μας, μέχρι να την πάρει αγκαζέ ο καλός της και να την απομακρύνει από κοντά μας. Α! Και από τον τερατώδη (ύψους 30 εκατοστών περίπου) απειλητικό (παίζει και να μην έχω δει πιο φιλικό σκυλί τα τελευταία χρόνια) σκύλο του οικοδεσπότη μας! Να 'ταν η απελπισία στο βλέμμα της; Να 'ταν ο φόβος ότι δε θα του κάτσει το βράδυ; Ποιός μπορεί στ'αλήθεια να πει; Κι όλα αυτά, ενώ πριν να έρθουν, έχουμε λάβει σαφείς οδηγίες, για πλευρές του φίλου της τις οποίες καλό θα ήταν να μην αποκαλύψουμε, ούτε καταλάθος. Ταράζονται πιο εύκολα από τις υπόλοιπες τα εύθραυστα κοριτσάκια με τις γόβες, φαίνεται.
Και κάπως έτσι έμεινα εγώ, στην προσπάθειά μου να μην πεθάνω από τη μαλακία που βλέπαμε, να φιλοσοφώ.. Καλώς ή κακώς η πόλη μας είναι γεμάτη από τα κοριτσάκια που προσπαθούν απελπιστικά πολύ να δείχνουν εύθραυστες, ναζιάρες και όμορφες (αν και η συγκεκριμένη ήταν εισαγόμενη), κι έτσι μου έχουν δοθεί πάμπολλες ευκαιρίες να τις παρακολουθήσω. Κι άστες αυτές.. Το cosmopolitan τις έχει πείσει πως συμπεριφερόμενες και παρουσιάζοντας έτσι τον εαυτό τους, θα βρουν έναν καλό γαμπρό, και πολλές τα καταφέρνουν κιόλας! Αυτοί που τις κυκλοφορούν και τις πηδάνε και περνάνε χρόνο μαζί τους, που πολλές φορές είναι άνθρωποι σαν εσάς κι εμένα, λίγο πιο νορμάλ, λίγο πιο κάφροι, δεν κουράζονται κάποια στιγμή από την τραγικότητα της έλλειψης οποιασδήποτε ουσιαστικής επικοινωνίας στα πλαίσια της σχέσης τους;

Saturday, 1 October 2011

Take me or leave me..

Ήξερα πάντα πως -αντικειμενικά- ποτέ δε θα είμαι ούτε η πιο ενδιαφέρουσα, ούτε η πιο έξυπνη, ούτε η πιο όμορφη γυναίκα που θα γνώριζε κάποιος στη ζωή του. Έγιναν και πράγματα που μ' έκαναν να νιώθω ακόμα πιο μικρή, αδύναμη, ανύπαρκτη... "αόρατη" μου το 'παν πρόσφατα. Έφτασα να σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Ήμουν ένα σπασμένο πληγωμένο πλάσμα, ανίκανο να αγαπήσει όλα όσα περιβαλλόταν απ' το δέρμα του, κι όσα ήταν πάνω κι έξω απ'αυτό, κι αποτελούσαν την ουσία μου. Καλώς ή κακώς, όμως, συμβαίνουν κι άλλα πράγματα, και το μυαλό σου αρχίζει να παίρνει ανάποδες στροφές, βλέπεις τον κόσμο μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα. Ξέρω πια ποια είμαι, τι μπορώ. Νομίζω.. πως ξέρω και τι θέλω, και πως να το αποκτήσω. Ίσως, να πιστεύω ότι είμαι καλύτερη απ'ότι είμαι στ'αλήθεια, όπως μου είχε συμβεί και παλιά. Ξέρεις κάτι; Δε με πειράζει. Ας είναι. Όποιος με γουστάρει έτσι, καλώς. Ό,τι και να μου πεις, ό,τι και να κάνεις, είμαι αυτή που είμαι. Δεν αλλάζω ποτέ ξανά για κανέναν που δε θα είναι εγώ. Κι αν δεν το πρόσεξες, η πόρτα είναι από κεί...