Saturday, 30 July 2011

Πάειιιιι!

Επί χρόνια αστειευόμουνα ότι θα "χάσω" την ταυτότητά μου, γιατί έχω μια αισχρή φωτογραφία από όταν ήμουν 13 ή κάτι τέτοιο, αλλά επειδή είμαστε στην χώρα που μετά την ανακάλυψη των υπολογιστών, των δικτύων και του ίντερνετ, τα επίσημα κρατικά έγγραφα συνεχίζουν να μαζεύονται σε στίβες, να πιάνουν σκόνη και να ταΐζουν ποντίκια, το είχα αποφύγει σαν σωστός και νομοταγής πολίτης.
Σήμερα, λοιπόν, που είχα 1002 άσχετα πράγματα να με βασανίζουν και να με κάνουν να μην μπορώ να κοιμηθώ, την ώρα που στριφογύριζα στο κρεβάτι, μου καρφώθηκε να δω τι κατηγορία είναι το δίπλωμα οδήγησής μου. Ανοίγοντας το πορτοφόλι μου, βρίσκω την απαράδεκτη ταυτότητα, το πάσο, το τρίπτυχο, την κάρτα του ΑΤΜ, της βιβλιοθήκης, ό,τι άχρηστο μπορείς να φανταστείς, αλλά όχι το δίπλωμα! Πανικός!
Δε γαμιέται, λέω, θα είναι σκόρπιο στην τσάντα. ΟΧΙ. Στην άλλη τσάντα που πήρα προχτες που βγήκα; ΟΧΙ. Στο πάτωμα; ΟΧΙ. Μέσα στην άγρια νύχτα ντύνομαι, πάω στο αμάξι, το κάνω άνω κάτω (θα ψάξω και αύριο με το φως βέβαια). ΟΧΙ. Ψάχνω τις τσάντες και το πορτοφόλι μου αλλες 2-3 φορές μήπως δεν είχα δει καλά. ΟΧΙ.
Συμπεραίνουμε, λοιπόν, αγαπητοί φίλοι, ότι μάλλον το όμορφο ροζ χαρτάκι που μου δίνει την ελευθερία να μπαίνω στο μικρό κόκκινο αμαξάκι μου και να αλωνίζω έχει εξαφανιστεί. Θα ρωτήσω κι από δω από κει μπας κι έχει βρεθεί ώς τη Δευτέρα, αλλά υποψιάζομαι ότι άδικα θα μπώ στον κόπο.
Μια και δεν μπορεί να με πάρει για κανένα λόγο ο ύπνος τώρα, έκανα το σχετικό googlαρισμα για να είμαι όσο πιο έτοιμη γίνεται τη Δευτέρα νωρίς νωρίς, και FYI τα απαραίτητα έγγραφα για επανέκδοση διπλώματος είναι τα παρακάτω (αχρείαστα να 'ναι!):
  • Αίτηση - υπεύθυνη δήλωση (έντυπο Α8)
  • Φωτοαντίγραφο αστυνομικής ταυτότητας ή διαβατηρίου
  • Μία πρόσφατη φωτογραφία τύπου διαβατηρίου
  • Απόδειξη Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας για καταβολή ποσού 30 ευρώ, την πρώτη φορά, και 60 ευρώ τη δεύτερη, τρίτη κλπ., στην περίπτωση απώλειας ή κλοπής της άδειας οδήγησης
  • Αποδεικτικό Δημοσίου Ταμείου για την είσπραξη παγίου τέλους χαρτοσήμου και εισφορών υπέρ τρίτων, των 9,02 ευρώ
  • Παράβολο 30 € από Εθνική Τράπεζα για την εκτύπωση
  • Αίτηση εκτύπωσης άδειας οδήγησης (έντυπο)

Κι είχα 70 ευρώ να κάθονται και δεν ήξερα τι να τα κάνω........... 

Sunday, 24 July 2011

Τί άλλο θα δουν τα ματάκια μου;

Σήμερα στο inbox του blog ήρθε το ένα mail με το παρακάτω περιεχόμενο:

buy facebook likes
buy facebook likes cheap
buy facebook page likes

buy facebook likes cheap how to buy facebook likes
buy facebook page likes buy cheap facebook fans 

Έλεος πια με το μπουρδέλο;!

Saturday, 23 July 2011

Μήπως τελικά να μη μεταναστεύσω;

Ο έρωτάς μου για τις Σκανδιναβικές χώρες είναι νομίζω πασιφανής, τόσο μέσα απο αυτά που γράφω εδώ μέσα, όσο και από τις συζητήσεις μου με φίλους, αλλά και από την τάση μου να μεταναστεύσω προς τα χιόνια. Εν μέρει, η αγάπη μου αυτή είχε δημιουργηθεί από το γεγονός ότι βρίσκονται χρόνια μπροστά σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος -που είναι και το αντικείμενό μου-, ότι το εκπαιδευτικό τους σύστημα κάνει το δικό μας σκόνη, η δικαιοσύνη τους, αν και τυφλή, βλέπει πολύ καλύτερα από τη δική μας που κουτουλάει στον τοίχο, κλπ κλπ κλπ, αλλά κυρίως, γιατί η κοινωνία εκεί είναι πιο ανοιχτόμυαλη και ανεκτική απέναντι στο -οποιασδήποτε μορφής- διαφορετικό. (Εντάξει είναι και οι ψηλοί, ξανθοί, ανοιχτομάτηδες γκόμενοι, αλλά προσπαθώ να γράψω σοβαρό ποστ.)
Δεν είχα πάρει πολύ χαμπάρι, για να είμαι ειλικρινής, μέχρι χτες το απόγευμα, που είδα μέσα από το fan page που διαχειρίζεται ο ίδιος, το Sivert Hoyem να γράφει: "A huge explosion hit the government buildings in Oslo an hour ago. Talk of more than one blast, many severely wounded and one dead so far, the number is likely to rise. Windows shattered all over downtown Oslo, the explosion could be felt all the way up to our house in St.Hanshaugen, 500 meters away. Possibly a terrorist attack. Totally unreal. This isn't happening in my city.." και η αλήθεια είναι ότι ήθελα πολύ μέσα μου να πιστεύω ότι πρόκειται για έκρηξη αερίου, κι ας ήξερα ότι οι πιθανότητες ήταν μάλλον πολύ μικρές.
Λίγες ώρες μετά, κι ενώ με φρίκη παρακολουθούσα τα της πρώτης επίθεσης, έμαθα για τη δεύτερη, στο νησί Ουτόγια, όπου ένας ακροδεξιός, μεταμφιεσμένος σε αστυνομικό, εισχώρησε σε μια κατασκήνωση της πολιτικής νεολαίας του AUF, σκοτώνοντας άλλα (εως τώρα) 84 άτομα. "Ο δράστης κυνηγούσε επί μία ώρα τα θύματά του και μάλιστα πυροβολούσε από δύο φορές για να βεβαιωθεί πως οι σφαίρες του έβρισκαν στόχο." αναφέρεται στην είδηση στο In.gr και απλά απορώ, ποιός άνθρωπος που θέλει να λέγεται άνθρωπος μπορεί να το κάνει αυτό, ότι πεποιθήσεις και να πρεσβεύει;
Ανεξάρτητα από τη χώρα στην οποία συμβαίνει κάτι τέτοιο, ή τους "λόγους" που μπορεί να είχαν αυτοί που το προκάλεσαν, δε γίνεται να μην απορήσεις.. Αν συμβαίνουν κι εκεί, πως είναι δυνατόν να κατακρίνονται από το εξωτερικό οι διαδηλώσεις και οι -καταδικαστέες αλλά κατανοητες σε ένα βαθμό- βίαιες αντιδράσεις ενός λαού που του λείπει παιδεία, πίστη στη δικαιοσύνη, στους κυβερνώντες και στους θεσμούς, που καταπιέζεται καθημερινά από χίλιες δυο μεριές;  


ΥΓ: Αγαπητοί ακροδεξιοί, ξέρω πως δεν είναι πολύ δύσκολο να με βρείτε, κι όλο και σας μπαίνω στη μύτη τώρα τελευταία. Μια παράκληση, λοιπόν. Αν έχετε σκοπό να μου την πέσετε, κάντε το σε μένα, αφήστε τους δικούς μου και τους φίλους μου ήσυχους.

Thursday, 14 July 2011

Θέλω να γεμίσω το αμάξι και να πάω όσο πιο μακριά μπορώ, κι εκεί που θα μείνω -400-500 χιλιόμετρα μακριά;- να το κλειδώσω και να κρυφτώ.Να μην ξέρω και να μη με ξέρει κανείς. Θυμάσαι στο μικρό πρίγκιπα που έλεγε "γνωρίζουμε μονάχα ότι εξημερώνουμε"; ότι εξημερώνουμε το αγαπάμε και κατά συνέπεια του δίνουμε τη δύναμη να μας πληγώσει. Έτσι, εκεί, ανάμεσα στους αγνώστους, θα είμαι χαρούμενη επιτέλους. κανείς δε θα μπορεί να με πληγώσει, ή να με πονέσει, ή να με απογοητεύσει, ούτε να απογοητευτεί από μένα, που όσο και να προσπαθώ δεν καταφέρνω τίποτα. Αναρωτιέμαι καμιά φορά μήπως το αποτέλεσμα είναι αντίστροφα ανάλογο των προσπαθειών που έχεις καταβάλει για να το φτάσεις. Κανείς δε θα βασίζεται σε μένα για χίλια δυο διαφορετικά πράγματα, που μπορεί και να μη μπορώ να καταφέρω, κανείς δε θα μου φορτώνει τις ελλείψεις και τα λάθη και τις αμαρτίες, ούτε τις δικές του, ούτε των άλλων. Θα κλείνω πίσω μου την πόρτα, και όλος ο κόσμος θα είναι πίσω της, και θα ακούω μόνο τις σκέψεις και τις μουσικές μου, και θα νιώθω τόσο ψεύτικα προστατευμένη απ'αυτό το μεγάλο κομμάτι ξύλο. Θα χαίρομαι τη μοναξιά και τη σιωπή. Κάπου στο δρόμο θα έχω σταματήσει, θα έχω κάνει το πρώτο και τελευταίο τσιγάρο, και μαζί με τον καπνό, θα έχω αφήσει πίσω μου το βάρος των τύψεων και των προσδοκιών που κάθονται μία μία στους ώμους μου. Τότε, θα κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια, χωρίς να ξυπνάω τρομαγμένη, χωρίς να τρίζω τα δόντια μου, χωρίς να τρέχω στα όνειρά μου. Τα όνειρα και τα θέλω, που είναι πολλά. Αυτό που μου λείπει πια είναι το θάρρος και το θράσσος να τα πραγματοποιήσω, πριν να ξεχαστούν όλα...

Wednesday, 13 July 2011

Γάτες και ακρίδες

Τα μικρά σαρκοβόρα, πριν μάθουν να κυνηγάνε, εξασκούνται πρώτα πάνω στα αδέρφια τους, έτσι για πλάκα, και μετά πάνω σε μικρά ανυπεράσπιστα θύματα, συνήθως έντομα και άλλα μαμούνια, απλά για να δουν ποιές τεχνικές δουλεύουν και ποιές όχι, ποιές ταιριάζουν σε κάθε περίπτωση κλπ κλπ. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, αν δεις ένα οικόσιτο γατάκι να κυνηγάει μια-πρακτικά άχρηστη για κείνο- ακρίδα. Η ίδια τακτική, χρησιμοποιείται μερικές φορές και από τους ανθρώπους...


Φαίνεται ότι κάθε φορά
που θα φεύγουμε από την έλλη
την ώρα που ο ουρανός στο βάθος
θα αρχίζει να ροδίζει, 
με τον έναν ή τον άλλον τρόπο
θα ακούμε αυτό...



Wednesday, 6 July 2011

the eeeend!

Μπορεί να μην πήγε όσο καλά θα ήθελα, μπορεί να έγινε σούπα το μυαλό μου, μπορεί να είμαι στα πρόθυρα του εγκεφαλικού και της υπερκόπωσης, μπορεί να μην πάρω πτυχίο ούτε του αγίου πούτσου, αλλά χέστηκαααααααα! τελείωσε ρε! τέλος! the end! finito! ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

Saturday, 2 July 2011

Μπύρες

Τελικά, ζωή δεν είναι οι μέρες που σαν καλό στρατιωτάκι κάνεις επανάληψη και πέφτεις για ύπνο νωρίς, αλλά οι άλλες, που πίνεις ως τις 4, έχεις δουλειά στις 6,  στις 2 γράφεις, και κάπου στο ενδιάμεσο, λες μισομεθυσμένη στον εδώ και χρόνια φίλο σου,που σε πηγαίνει σπίτι, ότι δεν κολλάς σ'αυτή τη χώρα και στη νοοτροπία της, κι ότι κάνεις ό,τι κάνεις για να σηκωθείς να φύγεις όσο πιο γρήγορα μπορείς.