Sunday, 29 May 2011

The secret life of bees

Τελικά, μερικές φορές το "εδώ δε χωράμε και οι δυο" είναι κάτι παραπάνω από σχήμα λόγου. Όταν γεννιέται μια μικρή μέλισσα - βασίλισσα και ενηλικιωθεί, παίρνει τα μπογαλάκια της και φτιάχνει δική της κυψέλη, αφήνοντας την παλιά στην ησυχία της. Κι όμως, τα μικρά ιπτάμενα μαμουνάκια επιλέγουν από ένστικτο κάτι που οι θεωρητικά εξελιγμένοι άνθρωποι δεν κάνουν συνειδητά.

Friday, 27 May 2011

Nip Tuck

Μερικές φορές μια πλαστική στη μύτη είναι θέμα καθαρά αισθητικό. Μερικές όχι. Όπως, για παράδειγμα, όταν κουτουλάς την τεράστια μύτη σου δεξιά κι αριστερά και μετά κυκλοφορείς για ώρες με έναν ακόμα μεγαλύτερο πονοκέφαλο. Ώρα να βγουν τα ψαλίδια!!!!!

Monday, 23 May 2011

99%

Νομίζω πως έχω πει κι άλλες φορές ότι μου τη δίνει η αναμονή. Όσο τίποτα άλλο. Ειδικά όταν εγώ έχω κάνει το 99+2 % αυτών που έπρεπε, και περιμένω το 0.1 από κάποιον άλλο, για να προσθέσω το υπόλοιπο δικό μου 0.9 για να αγγίξω το πολυπόθητο κατοστάρι.  Κι είναι σαν να περιμένεις να κατέβει ή να εγκατασταθεί κάτι, και να έχει κολλήσει εδώ και ώωωωωρες στο γαμημένο 99%! Έτσι, εκτός από την αναμονή, μου τη δίνει και η ανευθυνότητα, και η αναισθησία.

Sunday, 15 May 2011

Εθνική Ανωριμότητα

Το πρωτοπήρε το μάτι μου σε κάποια φάση τα ξημερώματα. Κατηγορείται ο Στρος Καν για την απόπειρα βιασμού μιας καμαριέρας στην Νέα Υόρκη.
Η είδηση έκπληξη δε μου προκαλεί, για να είμαι ειλικρινής. Άνθρωποι Άτομα που κατέχουν θέσεις εξουσίας φτιάχνονται και στο σεξ από παιχνίδια δύναμης, και δεν είναι απίθανο σε κάποια φάση να κάνουν κάτι τέτοιο. Ούτε ο πρώτος θα ήταν ούτε ο τελευταίος. Κάποια πράγματα είναι εθιστικά. 
Δε λέω ότι το έκανε. Ούτε ότι δεν το έκανε. Δεν το ξέρω και δε με νοιάζει. Τροφή για σκέψη, ωστόσο, προσφέρεται από το γεγονός ότι η συγκεκριμένη είδηση συμπίπτει χρονικά με μια πιθανή υποψηφιότητά του για την Προεδρία της Γαλλίας. Και δεν θα ήταν ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που τέτοιου είδους σκάνδαλα σκάνε "εντελώς τυχαία" για να γίνει αυτή η πιθανότητα, απιθανότητα (επηρεασμός από το the Good Wife, check!). Είναι και που ο Νικολά, όπως λέει και η μαμά μου, είναι κωλοπαιδαράς δεν είναι και το καλύτερο παιδί. Λέω τώρα εγώ.
Αυτό που μου έχει κάνει τραγική εντύπωση είναι η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας στη συγκεκριμένη είδηση. Ένα αίσθημα χαιρέκακης ανακούφισης. Ένα μικρούλι ειρωνικό χαμόγελο. Μια φουσκίτσα πάνω από το κεφάλι: "είναι κι αυτός άνθρωπος και κάνει μαλακίες. όχι μόνο εμείς." Το βλέπεις στη φάτσα του κόσμου που συναναστρέφεσαι, ακόμα και των δημοσιογράφων, όσο κι αν προσπαθούν να το κρύψουν. (βλέπε κι εδώ.)
Δεν μπορώ παρά να το βρω από αστείο, ως τραγικό. Τραγελαφικό. Είναι τόσο ανώριμη αυτή η αντίδραση, και μου θυμίζει παιδάκια, που χαίρονται όταν πάει στο γραφείο του διευθυντή για να τιμωρηθεί αυτός που βγήκε πρόεδρος της τάξης, ενώ κι αυτά είχαν βάλει υποψηφιότητα με σκοπό να πάρουν το "αξίωμα". Λες και μια στραβοτιμωνιά από τη μεριά του Στρος Καν θα αναιρέσει το γεγονός ότι χρωστάμε κάτι λιγότερο (ακόμα) από 350 δις ευρώ (καινούρια γνώση, τη μοιράζομαι με όλους). 
Αντί να κοπανάμε το κεφάλι μας για τις επιλογές προσώπων που έχουμε κάνει ψηφίζοντάς τους τόσα χρόνια, και δίνοντάς τους έτσι (νομίζουν) το δικαίωμα να κάνουν την οικονομία μπουρδέλο, ανοίγουμε βεντέτες με ανθρώπους που δεν έχουν σχέση , και που στην τελική οι προαναφερθέντες αντιπρόσωποί μας, αναγνωρίζοντας για μια φορά την ανικανότητά τους, τους φώναξαν για να μας βοηθήσουν να βάλουμε μια τάξη. Με όποια αποτελέσματα μπορεί αυτό να είχε.
Σ'αυτό το σημείο κάποιοι που με ξέρουν καλά θα αναρωτηθούν τι έχω με τις βεντέτες, ΕΓΩ που για εντελώς άσχετους και προσωπικούς λόγους έχω ξεκινήσει βεντέτα με γνωστή εταιρεία πετρελαιοειδών. Δεν έχω θέμα μ'αυτό. 
Όλοι τρώμε τα -λογικά ή παράλογά μας κολλήματα με πράγματα, θεσμούς ή ανθρώπους- αλλά είναι τουλάχιστον γελοίο όταν μιλάμε για μια αρκετά μεγάλη μερίδα ενός λαού. Να παίρνουμε κάτι εντελώς άσχετο και να το μετατρέπουμε σε προσωπική μας νίκη από το πουθενά. Είναι απλά χαζό.
Χωρίς να θέλω να τον υπερασπιστώ, αλλά απλά να τονίσω το άκυρο της υπόθεσης, προτείνω να σοβαρευτούμε λίγο, και να κοιτάξουμε τα δικά μας λάθη. Κανείς από μας δεν είναι αναμάρτητος, έτσι;

Friday, 6 May 2011

Από τη Μ. στο θείο.

Μην ξανακούσω κάποιον να προσπαθεί να με πείσει για την ύπαρξη του Θεού ή της οποιασδήποτε ανώτερης δύναμης στο σύμπαν. Δε μπορώ να δεχτώ πως ένα νοήμον "κάτι" μπορεί να είναι τόσο σαδιστικό. Δε μπορώ να δεχτώ πως μια δύναμη μπορεί να πρεσβεύει σε τέτοιο βαθμό την ανισορροπία και την αδικία. Δε γίνεται να βλέπεις ότι συμβαίνουν τόσα λάθος και άσχημα πράγματα στον ίδιο άνθρωπο, ότι τα υπομένει και να συνεχίζεις να στέλνεις κι άλλα. Απλά όχι.

Wednesday, 4 May 2011

Μουσική Ψυχιατρική

Ο τρόπος που δουλεύει ο εγκέφαλός μου πιστεύω ότι σε κάποια χρόνια θα είναι αναγνωρισμένη ασθένεια ή μορφή διανοητικής καθυστέρησης, με το δικό της επίσημο όνομα και θα είναι κάτι ανάμεσα στο Αλτσχάιμερ και το σύνδρομο Άσπεργκερ. Δε γίνεται να είσαι 24 και να μη θυμάσαι για ποιο λόγο έφυγες από το δωμάτιό σου πριν 30 δευτερόλεπτα για να πας στο μπάνιο, αλλά να θυμάσαι απόλυτα καθαρά και με την παραμικρή λεπτομέρεια πράγματα που έγιναν μέρες ή χρόνια πριν: εικόνες, ήχους, μυρωδιές, αλλά και το πως ένιωθες εκείνη τη μικρή στιγμή στο χρόνο.
Σαν το πρώην κλασικό 15χρονο που είχε τρελή καύλα με τους Nirvana σ'όλη την πορεία προς την ενηλικίωσή του, όταν ανακάλυψα πως στο μουσικό σύμπαν υπάρχουν οι Foo Fighters, οι Queens of the Stone Age και τα υπόλοιπα συγκροτήματα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν κάποια σχέση, δεν μπόρεσα να μην τα αγαπήσω, μόνο και μόνο γιαυτό. Κι όλα αυτά, όχι μόνο για τη μουσική, αλλά κυρίως για τις στιγμές ή τα συναισθήματα που είχα όταν την άκουγα. Αν ψάξει κάποιος μαζί μου την *ανύπαρκτη* λίστα με τα *άπειρα* αγαπημένα μου κομμάτια, δε θα με ακούσει ούτε για μια στιγμή να λέω "α το σόλο στο 3.14 είναι από τα καλύτερα της μουσικής". Θα ακούσει όμως χιλιάδες φορές να λέω "αυτό μου θυμίζει τον Χ ή την Ψ" ή "αυτό το άκουγα στο repeat για μέρες όταν έγινε αυτό".
Όταν, πριν λίγες μέρες, συνειδητοποίησα πως βγάλανε οι Foo Fighters δίσκο, πέρα από την κλασική χαρά (που πολλές φορές καταλήγει σε απογοήτευση) ότι κάποιοι άνθρωποι που εμπιστεύεσαι βγάλανε καινούρια μουσική, μου ήρθε πάλι στο ελαττωματικό μυαλό, ένας χείμαρρος αναμνήσεων με τη μουσική να παίζει κυρίαρχο ρόλο...

Ένα παλιό, εδώ και χρόνια αγαπημένο, "φορτωμένο" με μια από τις πιο σημαντικές στιγμές μου.. αυτό.

Κι ένα καινούριο, δυνητικά αγαπημένο, που περιμένει να γεμίσει με φωνές και φάτσες και μουσικές.. αυτό.