Thursday, 21 April 2011

Λαμπάδες

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα παιδάκι που το βαφτίσανε και μετά η νονά του εξαφανίστηκε. Δεν τον πήγαινε βόλτες, δεν του πήρε το trivial pursuit genius edition όταν ήταν 12 χρονών, δεν του πήγαινε κάθε σεπτέμβρη σχολική τσάντα, δεν του έσκαγε τα 200ευρα τα Χριστούγεννα, και κυρίως.. δεν του έπαιρνε λαμπάδα.
Από όταν τον γνώρισα, εκεί κάπου κοντά στο πάσχα ήταν, ένιωθα άσχημα που δεν είχε νονό, γιατί ήξερα τον καημό από τον αδερφό μου, που είναι στην ίδια κατάσταση, κι έτσι αποφάσισα, όταν ήρθαμε πιο κοντά, να αναλάβω εγώ αυτό το ρόλο, κι ας μην ήταν πια παιδάκι, αλλά ολόκληρος άντρας. Κάθε χρόνο, τη μεγάλη βδομάδα, μια λαμπάδα, πότε με ένα αμαξάκι, πότε με καραβάκι, πότε με ένα γαλάζιο λούτρινο ελέφαντα, με το κουτί της, την κορδέλα της, ήταν εκεί από μένα να περιμένει πότε θα την παραλάβει, και να μπει στη "συλλογή".
Φέτος, έχουν αλλάξει πολλά. Κι έτσι αποφάσισα, ότι πρέπει να αποσυρθώ και να αναλάβει το ρόλο αυτό όποιος άλλος θέλει, για να ζήσουν αυτοί καλά, κι εμείς, καλύτερα..

Saturday, 16 April 2011

Μήπως για αρχή να γκρεμίζαμε τους τοίχους που μας εμποδίζουν να δούμε;

Εδώ και μέρες στα Χανιά γίνεται πολλή κουβέντα και φασαρία, για την κατεδάφιση του λιμενικού περιπτέρου στο ενετικό λιμάνι των χανιών. Αρχιτέκτονες, αρχαιολόγοι, νικητές και χαμένοι των πρόσφατων δημοτικών εκλογών διαφωνούν για το αν καλώς ή κακώς κατεδαφίστηκε. Για την ιστορία, θεωρώ ότι καλώς έγινε ότι έγινε. Α! Και πριν προλάβετε να με κατηγορήσετε, δεν ανήκω σε κανένα κομματικό χώρο.
Σήμερα το μεσημέρι, ανοίγοντας το facebook βλέπω πως έχει ποσταριστεί από κάποιον από τους φίλους μου ένα άρθρο πάνω στο θέμα. Αφήνοντας στην άκρη πως στην ουσία διατυπώθηκε άποψη από ένα άτομο που έχει περάσει 20 μέρες στην καλύτερη περίπτωση στην πόλη, κι έτσι δεν έχει την παραμικρή ιδέα για την επικρατούσα κατάσταση, δεν μπόρεσα παρά να απορήσω, πως γίνεται να είσαι νέος άνθρωπος, μορφωμένος, σκεπτόμενος και να χρησιμοποιείς σαν "πηγή" πληροφόρησης ένα κείμενο διατυπωμένο από ένα ακραίο πολιτικό χώρο, το οποίο πιο πολύ σχόλιο είναι παρά είδηση.
Γιατί, δεν είναι δυνατόν να γίνεται σύγκριση ανάμεσα σε ένα κτίριο χτισμένο το 1974 (αυτό μπορεί να μην είναι απόλυτα σωστό, αλλά το κρατάω έτσι για να δώσω μια ιδέα για την τάξη μεγέθους), ετοιμόρροπο και επικίνδυνο, που λανθασμένα πριν κάποια χρόνια χαρακτηρίστηκε ως μνημείο της νεοελληνικής αρχιτεκτονικής, και σε ένα πραγματικό μνημείο - στολίδι, που δεσπόζει στο ενετικό λιμάνι της πόλης από το 17ο αιώνα, το Γυαλί Τζαμί (ο μεγάλος τρούλος στα δεξιά της πλατείας με το συντριβάνι), με μοναδικό κριτήριο την "εθνικότητά τους", παρά μόνο για προπαγανδιστικούς λόγους, κατά τη γνώμη μου.
Στην προσπάθειά μου, δε, να δώσω στο θέμα μια περισσότερο αντικειμενική διάσταση, έπεσα πάνω σε έναν απροσπέλαστο τοίχο από επιχειρήματα σχετικά με την προώθηση των μουσουλμάνων στη χώρα, με "κυριαρχικά δικαιώματα" του ελληνικού κτιρίου έναντι του πρώην τεμένους, λες και τα μνημεία μιας χώρας έχουν εθνικότητα, από ανθρώπους που λόγω ιδεών, όπως είπαν, αρνούνται να δεχτούν τα γεγονότα.
Η αλήθεια είναι ότι θα μου κάνει εντύπωση για ένα διάστημα το κενό που υπάρχει στη θέση του κτιρίου και η πλατεία που λέγεται πως θα δημιουργηθεί, αλλά το ίδιο είχε συμβεί και μετά την αναπαλαίωση του φάρου, που είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια ύψους του, και στην πορεία το συνήθισα, όπως και οι υπόλοιποι κάτοικοι της πόλης. Δε θα συνηθίσω, όμως, ποτέ την αδυναμία χρησιμοποίησης του εγκεφάλου από νέους, ανοιχτόμυαλους και προοδευτικούς υποτίθεται, ανθρώπους, και την υιοθέτηση παράλογων εθνικιστικών ιδεών και αντιλήψεων, που λειτουργούν σαν παρωπίδες...

Saturday, 9 April 2011

What if

Αν δεν με είχαν πιάσει ένα δυο φανάρια; Αν αυτός που το προκάλεσε είχε βγει στο δρόμο 5 λεπτά πριν; Αν στο προτελευταίο τραγούδι που με ξενέρωνε είχαμε αποφασίσει να φύγουμε ή αν δεν είχαμε πάει εκείνη τη μικρή βόλτα με τα πόδια; Θα ήταν κατά ένα μεγαλύτερη η ηλικία στην είδηση; Πολλά άλλα θα ήταν κοινά.. Θα ήμουν αλλού, κι όχι ένας από αυτούς που κάνανε αναστροφή κι έφυγαν από άλλο δρόμο;

Thursday, 7 April 2011

fact

Από ότι φαίνεται, κοιμάμαι καλύτερα γύρω στις 8.30 το πρωί, μετά από 15ωρο μαραθώνιο σχεδιασμού διεργασιών βιολογικού καθαρισμού, μια συζήτηση σχετικά με τραυματικές μου εμπειρίες που προέρχονται από ταινίες στο msn, 2 ταινίες που δε μου δημιούργησαν καινούρια τραύματα, 3 φρυγανιές με μέλι για πρωινό και μισό λίτρο γαλλικό καφέ.


ΚαΛηΝύΧτΑ!!!!

Tuesday, 5 April 2011