Monday, 28 February 2011

Πλαγιότιτλοι

Τέλος. Έληξα επιτέλους, δυο μέρες πριν την ώρα του, αυτόν τον δίμηνο μαραθώνιο που κάποιος θα μπορούσε να αποκαλέσει εξεταστική. Δεν περίμενα ποτέ να περάσω και τα 12 που είχα πει ότι θα δώσω, αλλά δεδομένων των συνθηκών (βλέπε το ανοσοποιητικό, την περίοδο, την γκαντεμιά μου κλπ) και τα 5 που πέρασα (και με βαθμούς, όχι αστεία!) είναι μια τεράστια και πρωτοφανής για τα τελευταία χρόνια επιτυχία. Παθαίνω κάτι κρισάρες του στυλ "Δώστε μου εσείς το πτυχίο και θα τα διαβάσω μόνη μου τα υπόλοιπα", αλλά δε μου κάνουν τη χάρη, κι ας είμαι καλό παιδί!

Μουσικές Εμμονές. Πάντα τις είχα, αλλά πρέπει να σταματήσω κάποια στιγμή να ακούω Madrugada όλη μέρα, κάθε μέρα, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στο δρόμο.. Όχι ότι έχω βαρεθεί, ή ότι παίζει κάτι τέτοιο κάπου στο κοντινό μέλλον, αλλά για δεύτερη φορά είδα όνειρο και το πιο έντονο χαρακτηριστικό του ήταν το τραγούδι *των Madrugada βεβαίως* που έπαιζε κάπου στο βάθος, κι αυτό νορμάλ δε μου κάνει... (οκ οκ μη βαράτε, δεν ήμουνα ποτέ νορμάλ νορμάλ, το ξέρω!)

UPS. Λέω να παραγγείλω επιτέλους υπολογιστή σήμερα. Δεν το καθυστέρησα πολύ, 2 μηνάκια μόνο. Το μαλακισμένο UPS του αδερφού μου που κελαηδούσε (wtf έτσι γράφεται αυτό; γιατί;) στις 7 και κάτι το πρωί, με έκανε να πάρω μια πολύ σημαντική απόφαση. Δε θα πάρω εγώ. Τόσα χρόνια δεν είχα πρόβλημα, η μητρική μου άφησε την τελευταία της ανάσα όταν προσπάθησα να περάσω το κωλοKaspersky (για τους φίλους "Κασπερσκάι, αντιβιωτικό", πότε θα φάω ξύλο δεν ξέρω!), άρα.. για τον ύπνο μου, ρε γαμώτο!

Εμμονές Γενικά. Τελικά, μισός χρόνος δεν είναι τίποτα. Περνάει τόσο γρήγορα, που ούτε το καταλαβαίνεις. Απλά μια μέρα βλέπεις την ημερομηνία, συνειδητοποιείς ότι έχουν περάσει 6 μήνες, (180 μέρες πολύ δεν ακούγεται;), και λες "Χτες δεν ήταν;". Ποτέ δεν το είχα πάρα πολύ με τις επετείους, αυτήν όμως.. την μνημονεύω. Το άκουσα το "Πάντα ανάποδη αυτή η κοπέλα ρε παιδί μου.."!

Και η απορία χρόνια η ίδια. "Am i good or bad?"


Sunday, 20 February 2011

Ο καλός σαμαρίτης

Περπατάς αμέριμνος στο δρόμο και ξαφνικά βλέπεις μπροστά σου ένα γνωστό σου να κρατάει ένα σφυρί και να προσπαθεί να σπάσει το αυτοκίνητό του. Επειδή πριν λίγο καιρό είχες κατέβει ένα όμορφο πρωί και είχες βρει το δικό σου -όχι πολύ γρήγορο, όχι πολύ όμορφο, όχι τέλειο ρε παιδί μου, αλλά πάντα το δικό σου, που το τάιζες βενζίνη και το έπλενες και το αγαπούσες- σπασμένο, και είχε σπαράξει η καρδιά σου, μπαίνεις τρομαγμένος μπροστά του και του βάζεις τις φωνές για να επανέλθει ο εγκέφαλός του στα ίσια του και να σταματήσει τη μαλακία που ετοιμάζεται να κάνει, που ξέρεις ότι αργά ή γρήγορα θα τη μετανιώνει. Σταματάει.

Αυτή τη μία φορά, ήταν τυχερός που περνούσες εσύ και τον σταμάτησες. Την επόμενη φορά που θα περνάει ένας αδιάφορος περαστικός που θα πάρει να πετάξει κι αυτός μια πέτρα για να εκτονωθεί, τι θα γίνει;

Friday, 18 February 2011

Το όνειρο

Βγήκα έξω στη βροχή, και δε με ένοιαζε που θα βρεχόμουν, δεν ανησυχούσα αν θα αρρωστήσω πάλι, δε σκεφτόμουνα τίποτα. Κοιτούσα το νερό να τρέχει στα χέρια μου, το ένιωθα στο πρόσωπό μου, και σκεφτόμουν "δε θα 'πρεπε να πονάει; δεν θα έπρεπε να νιώθω κάτι;", καθώς έβλεπα το δέρμα, τους μύες, τα μαλλιά μου σιγά σιγά να λιώνουν, να γίνονται ένα με το νερό της βροχής, σαν να ήταν φτιαγμένα από πάγο, που καλωσόριζε την επιστροφή του στην υγρή κατάσταση. Ήξερα ότι, λίγη ώρα μετά, το μόνο που θα είχε απομείνει στο μέρος που στεκόμουν θα ήταν νερό, που δε θα ξεχώριζε απ'αυτό που ερχόταν κρύο από τον ουρανό. Ποιος ξέρει, όμως; Ίσως να ήταν λίγο πιο διαυγές, πιο καθαρό, πιο ελαφρύ, όπως εκείνη την αίσθηση που έχεις τη μικρούλα στιγμή που ισορροπείς ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο, που νιώθεις πως ότι σε βάραινε, η κούραση, η αρρώστια, ο πόνος, έχει φύγει από πάνω σου, κι είσαι ευτυχισμένος, γιατί ξέρεις πως σε λίγο, στα όνειρά σου, θα μπορείς να κάνεις ό,τι θες, όπως την τελευταία ανάσα..

Monday, 14 February 2011

No more red hearts, please

Πάντα μου την έδινε η σημερινή "γιορτή", όπως και όλες του είδους της. Όταν είσαι ερωτευμένος, οικολόγος, ευαισθητοποιημένος για το ΑΙDS και όλα τα σχετικά, δε χρειάζεσαι μια συγκεκριμένη μέρα για να δείξεις τι νιώθεις, να μην πάρεις το αμάξι για να πας στο περίπτερο, να κλείσεις τη βρύση να μη στάζει σπαταλώντας νερό ή να κάνεις σεξ με προφυλακτικό.. Δε χρειάζονται παρελάσεις και στολές και τυμπανοκρουσίες. Ή το 'χεις ή δεν το 'χεις, απλά τα πράγματα.
Ευτυχώς δε βγαίνω και πολύ έξω τον τελευταίο καιρό, καθώς προετοιμάζω το έδαφος για το τελευταίο στάδιο της παράνοιάς μου -την εμβόλιμη εξεταστική-, κι έτσι δε βλέπω τα γεμάτα καρδούλες και αρκουδάκια και κόκκινα εσώρουχα μαγαζιά, που προσπαθούν, εκμεταλλευόμενα τις πρόσκαιρες καύλες των ερωτευμένων που του χρόνου πιθανότατα θα γιορτάζουν τον έρωτά τους με κάποιον διαφορετικό από τον φετινό, να κάνουν κι αυτά τζίρο.. Αν και το μαλακισμένο το google μου τα χαλάει κάθε φορά που ανοίγω το chrome..
Κι ας λέει όποιος θέλει ότι φέτος που δεν έχω κάποιον να σνομπάρουμε τον Άγιο παρέα δεν είμαι ορθολογίστρια και κουλ, αλλά μια κλασική περίπτωση του "όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια", μπορεί να θυμηθεί τί έκανα πέρυσι, πρόπερσι, πριν 5 χρόνια την αντίστοιχη μέρα για να συνειδητοποιήσει ότι απλά λέει μαλακίες.. Στο κάτω κάτω, και αν ήθελα να είμαι με κάποιον απλά για να είμαι με κάποιον και να ανταλλάσσουμε μαλακισμένα δωράκια θα μπορούσα να το κάνω, και -καλώς ή κακώς- ερωτευμένη είμαι..
Αυτό δε σημαίνει ότι θα αλλάξει κάτι από αυτά που χρόνια φωνάζω, έχω δεν έχω κάποιον δίπλα μου.. Θες να πεις στον άλλον ότι είναι το άλλο σου μισό ή ότι θα τον αγαπάς "για πάντα"; Πάρ'του ένα δωράκι μια μέρα που θα ξέρεις ότι θα είναι το βράδυ πτώμα από τη δουλειά, κάντε κοπάνα από τη δουλειά και πηγαίνετε μια εκδρομή, πες του ότι τον αγαπάς κοιτώντας τον στα μάτια, αν το κάνεις σπάνια..

Saturday, 5 February 2011

Ρακόμελο

Ωραίο πράγμα το ρακόμελο. Ειδικά ζεστό το χειμώνα γαμάει και δέρνει. Α! Όταν έχεις το λαιμό σου, επίσης! Η μαλακία είναι ότι είναι δύσκολο να το φτιάξεις μόνος σου και να αποφύγεις τα εξής 2 τραγικά:
1. να μην πίνεται
2. να βάλεις φωτιά στο σπίτι (αρπάζει εύκολα η πουτάνα η τσικουδιά).

Τριγυρνάς λοιπόν 5 παρά στο σπίτι και θες να πιεις. Άσε τα πως και τα γιατί. Γιατί ακούς μουσική που θέλει αλκοόλ, εντάξει; Τη βότκα και το κονιάκ τα έχεις τελειώσει σαν καλός αλκοολικός, το ουίσκι δε σ'αρέσει, και κάτι άλλες φλωριές που βρίσκεις σπίτι δε σε εμπνέουν. Και τότε γίνεται το θαύμα και βλέπεις το μπουκαλάκι με το ρακόμελο. *ο ξάδερφός μου που σκέφτηκε να βάλει το ρακόμελο σε μπουκαλάκια είναι ιδιοφυΐα ΤΕΛΟΣ*. Ένα λεπτάκι τουρου τουρου δυο σβούρες στο φούρνο μικροκυμάτων, κι είναι έτοιμο! Ζεστό, το αλκοόλ εξατμίζεται κι εγκαταλείπει το ποτήρι, η μυρωδιά γεμίζει το σπίτι. Η μουσική συνεχίζει, το ποτήρι σου αχνίζει.. (να το το άσμα έτοιμο!)

Στην υγειά μας! και καληνύχτα!