Ένα χέρι απλώνεται και κάνει να αγγίξει το δικό σου. Πας να τραβηχτείς, και δεν προλαβαίνεις να αποφύγεις την εισβολή στον προσωπικό σου χώρο. Φεύγεις, τρέχοντας σχεδόν, κι όμως η ανατριχίλα μένει.. Και η ερώτηση γεννιέται και γυρίζει βασανιστικά στο μυαλό σου; Από το φόβο της πιθανότητας του καινούριου και των όσων αυτό επιφυλάσσει ή από τη χαρά της αναπάντεχης επαφής;
2 comments:
Φοβος.
Σε νιωθω τοσο πολυ σε αυτο το ποστ.
Σκεφτομαι κι τα δικα μου, στην δική μου ζωή.
Κι εχω αυτή ακριβως τη γευση στο στόμα. Την γευση του φοβου για το νεο, και συνάμα, την ελπιδα για κατι που θα αλλάξει...
@SorroWords
Ότι θα αλλάξει, θα αλλάξει... Αλλά προς το καλύτερο ή το χειρότερο; :Ρ
Post a Comment