Λαμπάδες

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα παιδάκι που το βαφτίσανε και μετά η νονά του εξαφανίστηκε. Δεν τον πήγαινε βόλτες, δεν του πήρε το trivial pursuit genius edition όταν ήταν 12 χρονών, δεν του πήγαινε κάθε σεπτέμβρη σχολική τσάντα, δεν του έσκαγε τα 200ευρα τα Χριστούγεννα, και κυρίως.. δεν του έπαιρνε λαμπάδα.

Από όταν τον γνώρισα, εκεί κάπου κοντά στο πάσχα ήταν, ένιωθα άσχημα που δεν είχε νονό, γιατί ήξερα τον καημό από τον αδερφό μου, που είναι στην ίδια κατάσταση, κι έτσι αποφάσισα, όταν ήρθαμε πιο κοντά, να αναλάβω εγώ αυτό το ρόλο, κι ας μην ήταν πια παιδάκι, αλλά ολόκληρος άντρας. Κάθε χρόνο, τη μεγάλη βδομάδα, μια λαμπάδα, πότε με ένα αμαξάκι, πότε με καραβάκι, πότε με ένα γαλάζιο λούτρινο ελέφαντα, με το κουτί της, την κορδέλα της, ήταν εκεί από μένα να περιμένει πότε θα την παραλάβει, και να μπει στη "συλλογή".

Φέτος, έχουν αλλάξει πολλά. Κι έτσι αποφάσισα, ότι πρέπει να αποσυρθώ και να αναλάβει το ρόλο αυτό όποιος άλλος θέλει, για να ζήσουν αυτοί καλά, κι εμείς, καλύτερα..