Tuesday, 15 March 2011

quite emotional

Μ'αρέσει να κάθομαι κρυμμένη στο μπαλκόνι και να κοιτάω μυστικά τον κόσμο γύρω μου να κινείται. Ακουμπισμένη στο κάγκελο, να βλέπω αυτοκίνητα, ανθρώπους, σύννεφα, να τρέχουν, άλλοι κάνοντας τόσο θόρυβο που σε κάποια στιγμή θα μπορούσε να με εκνευρίσει, κι άλλοι να περνάνε αθόρυβα, σαν να μην ήταν ποτέ εκεί. Με τη μουσική μου στα αυτιά, μια μπύρα να με κάνει να κρυώνω ακόμα πιο πολύ στο κρύο, να χαίρομαι την ησυχία.. Καμιά φορά σκέφτομαι πως θα 'θελα να 'χα παρέα, και κάθε μια από αυτές συνειδητοποιώ πως αυτό θα είναι κάτι που θα κάνω πάντα μόνη, όταν δε μπορώ να κοιμηθώ, κι αν το μοιραζόμουν με κάποιον θα έχανε την ιερότητά του, και θα έπαυε να είναι κάτι απόλυτα δικό μου που δε θα μπορεί κανείς ποτέ να μου κλέψει..

4 comments:

yvris said...

Νωρις το καινουργιο ποστ.. ή μαλλον αργα ;) Στην ιδια φαση με εσενα ειμαι αποψε (και χτες, και προχτες..) και νιωθω μια ταυτιση με αυτο που γραφεις, οπως πολλες φορες με διαφορα απο τα ποστ σου. Ειναι λες και εβαλες σε λεξεις αυτο που νιωθω.
Παρεμπιπτοντως εδω που μενω δεν κυκλοφορουν αυτοκινητα (μονο ποδηλατα) αλλα μενω διπλα σε σταθμο τρενων. Καμια φορα τις νυχτες σταματαει καποιο τρενο που παει η ερχεται απο μια αλλη πολη και παρατηρεις τους ανθρωπους που κατεβαινουν μισοκοιμισμενοι η το περιμενουν στο κρυο. Δεν ξερω γιατι μου βγαζει ενα βαθυ ρομαντισμο η εικονα. Ισως φταιει η νυχτα..

black fairy said...

@yvris
Το παθαίνω κι εγώ να διαβάζω ποστ και να λέω "μακάρι να το είχα γράψει εγώ, ακριβώς όπως το δίνει αυτός!". Είμαστε πολλοί :Ρ
Ξέρω έναν άνθρωπο που αγαπάει πολύ τα τρένα, και θα ήθελε να μένει κάπου εκεί κοντά, να τα βλέπει να πηγαινοέρχονται, να γεμίζουν κ να αδειάζουν συνέχεια από κόσμο..
Δεν έχει να κάνει με ρομαντισμό νομίζω.. Είναι η ησυχία που σε κάνει να νιώθεις έτσι.. :)

wolf said...

Το πιο ωραίο από τα μυστικά σου, που μοιράστηκες μαζί μας. Σε αυτό, το 8ο, μοιάζουμε πολύ και, όπως φαίνεται, πολλοί.

black fairy said...

@wolf
:)