Sunday, 20 February 2011

Ο καλός σαμαρίτης

Περπατάς αμέριμνος στο δρόμο και ξαφνικά βλέπεις μπροστά σου ένα γνωστό σου να κρατάει ένα σφυρί και να προσπαθεί να σπάσει το αυτοκίνητό του. Επειδή πριν λίγο καιρό είχες κατέβει ένα όμορφο πρωί και είχες βρει το δικό σου -όχι πολύ γρήγορο, όχι πολύ όμορφο, όχι τέλειο ρε παιδί μου, αλλά πάντα το δικό σου, που το τάιζες βενζίνη και το έπλενες και το αγαπούσες- σπασμένο, και είχε σπαράξει η καρδιά σου, μπαίνεις τρομαγμένος μπροστά του και του βάζεις τις φωνές για να επανέλθει ο εγκέφαλός του στα ίσια του και να σταματήσει τη μαλακία που ετοιμάζεται να κάνει, που ξέρεις ότι αργά ή γρήγορα θα τη μετανιώνει. Σταματάει.

Αυτή τη μία φορά, ήταν τυχερός που περνούσες εσύ και τον σταμάτησες. Την επόμενη φορά που θα περνάει ένας αδιάφορος περαστικός που θα πάρει να πετάξει κι αυτός μια πέτρα για να εκτονωθεί, τι θα γίνει;

No comments: