Friday, 18 February 2011

Το όνειρο

Βγήκα έξω στη βροχή, και δε με ένοιαζε που θα βρεχόμουν, δεν ανησυχούσα αν θα αρρωστήσω πάλι, δε σκεφτόμουνα τίποτα. Κοιτούσα το νερό να τρέχει στα χέρια μου, το ένιωθα στο πρόσωπό μου, και σκεφτόμουν "δε θα 'πρεπε να πονάει; δεν θα έπρεπε να νιώθω κάτι;", καθώς έβλεπα το δέρμα, τους μύες, τα μαλλιά μου σιγά σιγά να λιώνουν, να γίνονται ένα με το νερό της βροχής, σαν να ήταν φτιαγμένα από πάγο, που καλωσόριζε την επιστροφή του στην υγρή κατάσταση. Ήξερα ότι, λίγη ώρα μετά, το μόνο που θα είχε απομείνει στο μέρος που στεκόμουν θα ήταν νερό, που δε θα ξεχώριζε απ'αυτό που ερχόταν κρύο από τον ουρανό. Ποιος ξέρει, όμως; Ίσως να ήταν λίγο πιο διαυγές, πιο καθαρό, πιο ελαφρύ, όπως εκείνη την αίσθηση που έχεις τη μικρούλα στιγμή που ισορροπείς ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο, που νιώθεις πως ότι σε βάραινε, η κούραση, η αρρώστια, ο πόνος, έχει φύγει από πάνω σου, κι είσαι ευτυχισμένος, γιατί ξέρεις πως σε λίγο, στα όνειρά σου, θα μπορείς να κάνεις ό,τι θες, όπως την τελευταία ανάσα..