Wednesday, 26 January 2011

Black swan

-I'm sorry!
-Now stop saying that! That's exactly what I'm talking about. Stop being so fucking weak!


(ταυτίστηκε κανείς;)

11 comments:

wolf said...

Καλούτσικη ταινία. Μερικές σκηνές- όπως αυτή που αναφέρεις- είναι πολύ ωραίες και με μπόλικο νόημα. Προσωπικά, δεν ταυτίζομαι, αλλά έχω και εγώ έναν black swan μέσα μου, που καραδοκεί να πάρει την κατάσταση στα χέρια του σε κάποια στραβοτιμονιά. Είναι φίλος όμως, όχι εχθρός. Καλή συνέχεια σε ότι κάνεις.

Υ.Γ: Σε σχέση με το προηγούμενο ποστ σου. Τι εννοεί ο μεγάλος συγγραφέας με αυτό που γράφει στην ταφόπλακά του; http://lkthayer.wordpress.com/2010/01/04/charles-bukowski-3/bukowskicharles-2/

black fairy said...

@wolf
Αυτήν την σκηνή την έχω ζήσει, και το να σταματήσω να είμαι αδύναμη τον τελευταίο καιρό το ακούω πολύ. Η ταινία ήταν καλή, είχα χαζέψει σε κάποια φάση, για να είμαι ειλικρινής, αλλά δεν είναι ρέκβιεμ -που προσωπικά με έχει σημαδέψει- ούτε και fountain -που απλά μετά το τέλος κυκλοφορούσα με ένα τεράστιο ερωτηματικό πάνω από το κεφάλι μου για μέρες-.

Ο Bukowski μάλλον αναφέρεται σ'αυτούς που προσπαθούν να γράψουν λογοτεχνία, κι όχι στις εξεταστικές τους, και τους λέει ότι όταν είναι να 'ρθει η έμπνευση θα 'ρθει, κι ότι όσο το εκβιάζουν τόσο χειροτερεύουν την κατάσταση.. όχι;

wolf said...

Συμφωνούμε στα του κινηματογράφου.

Την επιτύμβια ρήση δεν την έβαλα μόνο σε σχέση με το προηγούμενο ποστ σου, αλλά και σε σχέση με αυτό. Αν θέλεις να κάνεις κάτι, απλά κάν'το. Μην προσπαθείς να το κάνεις. Νομίζω ότι καταλαβαίνεις τι λέω. Και δεν έχει να κάνει μόνο με την έμπνευση και την τέχνη.

Δες και:

http://bukowski.net/dont_try.php

http://www.lettersofnote.com/2010/11/dont-try.html

Και bonus (παλιό) τραγουδάκι που για κάποιο αδιόρατο λόγο με αγγίζει χωρίς να είναι κάτι ιδιαίτερο:
http://www.youtube.com/watch?v=Je7jOzxbE7s&feature=related

black fairy said...

@wolf
Αν το συνδυάσεις και με αυτό το ποστ, έχει όντως περισσότερο νόημα!

το δεν το ήξερα, και.. μ'αρέσει :) thanks

dad said...

Το κλασσικό παιχνίδι των αντιθέσεων που συνυπάρχουν? Μου θύμισε λίγο το άσπρο της αγάπης, της ανταπόκρισης ή έστω της ελπίδας... Που μετά από λίγο καιρό μπαίνει και λίγο μαύρο μέσα, και αρχίζει να γίνεται γκρι, όταν η αγάπη αρχίζει να ξεθωριάζει, η ανταπόκριση να φθίνει, ή η ελπίδα για ανταπόκριση να απομακρύνεται... Μπορεί να ζήσει κανείς για καιρό μέσα στο γκρι, μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, με την ελπίδα να μάχεται την απογοήτευση, το μίσος=μαύρο (για την απόρριψη?) να αγωνίζεται, με ρεαλισμό, να διώξει το αγνό, απελπισμένο άσπρο. Μέχρι που μία μέρα είναι όλα μαύρα, και λες "άει στο διάολο", και σηκώνεσαι και φεύγεις...

black fairy said...

@dad
Έτσι γίνεται συνήθως, δυστυχώς, αλλά ποιός έχει το θάρρος και το θράσος να πει "δε γουστάρω να προσπαθήσω" και να φύγει όσο τα πράγματα είναι ακόμα στο ανοιχτό γκρι;

dad said...

Στο ανοιχτό γκρι φεύγουν συνήθως όσοι κάνουν "αρπαχτή", όσοι έχουν καλή διαίσθηση ή όσοι προβλέπουν το μέλλον, και μάλλον τελικά καλά κάνουν. Αν το αγαπάς πραγματικά, θα φας πολύ μαύρο, μέχρι να βρείς το θάρρος (ή να τα πάρεις αρκετά) για να το παρατήσεις...

black fairy said...

@dad
Είμαστε και ηλίθια πλάσματα ώρες ώρες..

dad said...

τελείως...

joa said...

it's not necessarily weakness....

maria said...

@dad έχεις αναρρωτηθεί ποτέ σε τέτοιες καταστάσεις μήπως το μαύρο το βλέπεις μόνο εσύ? ή ακόμα καλύτερα μήπως είσαι εσύ το μαύρο της υπόθεσης? και γιατί οι περισσότερες σχέσεις να καταλήγουν στη μαυρίλα? σίγουρα έχω κι εγώ ευθύνη για αυτό... σηκώνεσαι και φεύγεις για να τα επαναλάβεις κάπου παρακάτω... δεν είναι αδυναμία να παλεύεις τη μαυρίλα. αδυναμία είναι για μένα να μην την παλεύεις στην αναπόφευκτη μαυρίλα που κουβαλάς και που θα βγάλεις αργά ή γρήγορα και προς τα έξω. Δύναμη είναι να αγαπήσεις τη μαυρίλα σου (και κατ'επέκταση και του άλλου...) αλλά θέλει καρδιά και λίγη από δόση τρέλας.