Saturday, 31 December 2011

That awkward moment...

... που κάποιος σου λέει πως του λείπεις κι απαντάς αυθόρμητα "κι εμένα", θυμάσαι ότι την προηγούμενη μέρα ήσασταν μαζί, και προσθέτεις στο τέλος ένα "λίγο", μπας και το σώσεις...

Tuesday, 27 December 2011

Φώτα, στέφανα, κουφέτα, action!

Αυτό που παρατήρησα φέτος τα Χριστούγεννα είναι ότι κάτι δεν πάει καλά με τον κοσμο που είναι στην ηλικία μου (βάζω κι ένα +/- 2 για να καλύψω όλες τις περιπτώσεις που έχω στο μυαλό μου). Αρραβωνιάζονται, παντρεύονται και γκαστρώνονται όλοι μαζικά! Την πρώτη φορά είπα "δε γαμιέται, μια είναι" αλλά όταν το φαινόμενο πήρε διαστάσεις επιδημίας, άρχισα να αναρωτιέμαι αν εγώ είμαι καθυστερημένη για την ηλικία μου, που δε σκέφτομαι νυφικά και παιδιά και κουμπάρους, ή αν μας ρίχνουν κάτι στο νερό... Μωρέ λες να είναι αλήθεια όλα αυτά για τα chemtrails;
Ακόμα κι αν έχεις τελειώσει τη σχολή σου στα 22, και έχεις σχέση χρόοοοονια πολλά, και νιώθεις καλά.. Είσαι στα 24 σου έτοιμη να κλείσεις σα γυναίκα; Δε θες να φλερτάρεις, να βγεις, να πηδηχτείς με άλλους, ρε αδερφέ, θεωρητικά τουλάχιστον, για όλη την υπόλοιπη ζωή σου (κανείς δεν παντρεύεται με την προοπτική ότι σε ένα χρόνο θα ξεκατινιάζονται για το πλυντήριο πιάτων); Είσαι έτοιμος να αφήσεις τα σχέδια για ταξίδια και τρέλες, για να περάσεις το εκπληκτικό σου DNA στις επόμενες γενιές μια ώρα αρχύτερα; Και οκ, καταλαβαίνω ότι υπάρχουν άνθρωποι που από τη μέρα που άρχισαν να καταλαβαίνουν τι παίζει γύρω τους ετοιμάζονται για τη "μεγάλη μέρα" που θα ενωθούν με το άλλο τους μισό ενώπιον θεού και ανθρώπων, αλλά πόσοι είναι αυτοί;
Και μετά σκέφτομαι λίγο περισσότερο, κι αναρωτιέμαι σε ποιό βαθμό έπαιξε ρόλο στην απόφαση αυτή η Mercedes που οδηγεί ο λεγάμενος, ή το ταξίδι στο Παρίσι που της έκανε δώρο στα γενέθλιά της, και δε θέλω να ζω σ'αυτόν τον πλανήτη πια, δε θέλω να πιστέψω ότι -ακόμα και στον ευρύτερο- κοινωνικο μου περίγυρο υπάρχουν άτομα που σκέφτονται έτσι. Ναι, μας έχει επηρεάσει όλους η κρίση, ναι, το να μοιράζονται 2 άτομα το ενοίκιο και τους λογαριασμούς είναι ευκολότερο.. αλλά... παίρνεις τόσο σημαντικές αποφάσεις αποκλειστικά και μόνο μ'αυτό το κριτήριο; Αποφασίζεις να εγκλωβίσεις τον εαυτό σου και να χαραμίσεις τα νιάτα και τη ζωντάνια σου, απλά και μόνο για να νιώθεις ασφάλεια; Κι αν είναι έτσι, υπάρχει και η συγκατοίκηση ρε άνθρωποι!
Ίσως είμαι, όπως πολλές φορές, κυνική και αυστηρή με τον κοσμο γύρω μου, κι ίσως μου λείπουν πληροφορίες για τη δυναμική στα ζευγάρια που έχω στο νου μου, αλλά... συγχωρήστε με που δε μπορώ να πιστέψω πως ξαφνικά βρήκαν όλοι το ταίρι τους, ξέρω πια πως στις σχέσεις τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται..

Monday, 19 December 2011

Ζαχαροπλαστική τέλος!

Τη στιγμή που σκανάρεις τη συνταγη για τους -εκπληκτικούς σου- κουραμπιέδες για να τη στείλεις μέσω μειλ σε φίλη σου, για μια στιγμή το μυαλό σου ξεφεύγει από την -ούτως ή άλλως μηχανική- διαδικασία, σκέφτεσαι πως γίνεσαι σαν τη μάνα σου και λες "Μαλάκα.. μεγαλώσαμε!".

Monday, 12 December 2011

Αναβλητικότητα

Αν με ρωτούσες ποιο είναι το χειρότερο από τα ελαττώματά μου, ίσως να μη σου ανέφερα πρώτη τη μοναδική μου ικανότητα να μην κάνω σήμερα, ό,τι μπορώ να αφήσω για αύριο, κι όμως.. θα έπρεπε. Εδώ και μια βδομάδα περίπου ήξερα ότι σήμερα, στις 11.59 θα έπρεπε να έχω παραδώσει ένα project για τη σχολή, μπας και ξεμπερδέψω κι από κει κάποτε. Στις αρχές τις προηγούμενης βδομάδας βρήκα το βιβλίο, τις σημειώσεις και ότι παλιά project είχα στο σκληρό με το όνομα "ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ" από παλιότερα χρόνια. Ανέβαλλα το διάβασμα για την επόμενη, πήρε περισσότερο χρόνο από όσο περίμενα, συνεχίστηκε και τη μεθεπόμενη. Μια μέρα μετά, εκτύπωσα την εκφώνηση, την κοίταξα, κι έκανα ένα δυο σκίτσα, που υπολόγιζα πως θα με βοηθούσαν στη λύση. Την επόμενη, ασχολήθηκα με το πρώτο κομμάτι, το τελείωσα, κόλλησα στο δεύτερο, το παράτησα. Για δυο μέρες αγνοούσα το γεγονός ότι δεν έχω τελειώσει, χάζευα στον υπολογιστή, έτρεχα στο χωριό για το μνημόσυνο του παππού μου, έπινα καφέδες και ρακόμελα (το ποτό του φετινού χειμώνα, εύκολα). Σήμερα σε κάποιο από τα μικρά διαλείμματα του 15ωρου ύπνου μου, ή σε κάποιο όνειρο, είχα μια ακόμα επιφοίτηση, όμοια τρίγωνα και συστήματα εξισώσεων πηδούσανε στο κεφάλι μου, ξύπνησα και είχα τη λύση (νομίζω). Πήρα μολύβι και χαρτί, έκανα κι άλλα σχέδια, δυνάμεις και τάσεις και νούμερα πήραν πιο συγκεκριμένη μορφή στο κεφάλι μου. ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΤΩΡΑ; Όσο για σχέδια σε autocad, ούτε για αστείο... Πριν να ανοίξω το word, έκανα μια βόλτα από την πλατφόρμα ηλεκτρονικής μάθησης της σχολής. ΠΑΡΑΤΑΣΗ 2 ΜΕΡΕΣ! Ευκαιρία για ξεκούραση, πολύ ασχολήθηκα σήμερα. Δε γράφω κι ένα ποστ, γιατί μου γκρινιάζουν κιόλας; Κι όπως θα καταλάβατε, ναι ζω, απλά με το δικό μου, βραδυπόδειο τρόπο :Ρ

Thursday, 24 November 2011

Όμορφος Κόσμος

"Και για πες... πως πάει με το Γ.;"
"Δεν ξέρω.. Δε με νοιάζει, δε ρωτάω. Είμαι καλά και χαρούμενη. Μου φτάνει."

Επί χρόνια ρωτούσα, προσπαθούσα να μάθω τα πάντα, να ελέγξω τα πάντα, και στο τέλος κατέληγα να κλαίω και παθαίνω κρίσεις πανικού, βλέποντας ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι ένα από εκείνα τα πράγματα που ποτέ δε μπορείς να ελέγξεις. Έτσι, λοιπόν, απλά θα χαίρομαι τις μικρές στιγμές που μου χαρίζονται, δε θα κάνω ερωτήσεις των οποίων οι απαντήσεις θα ξέρω από πριν ότι δε θα μ'αρέσουν, θα ζω όσο πιο ήρεμα κι απλά μπορώ. Θα περπατάω χαμογελώντας και τραγουδώντας στο δρόμο, θα σηκώνω το τηλέφωνο όταν θα χτυπάει αλλά δε θα περιμένω κλαίγοντας από πάνω του, και καμιά φορά, θα σπρώχνω με τη σκούπα μου κανένα δυο πραγματάκια κάτω από το μαγικό χαλί που εξαφανίζει, έστω και προσωρινά, τα προβλήματα. Θα ξεκινάω για καφέ στα Χανιά και θα καταλήγω να πίνω κρασιά στο Ρέθυμνο, θα λέω 100 φορές καλημέρα, θα γελάω με την κολλητή μου και θα της λέω πως νιώθω ότι ζω σε ταινία και θα σπάω τα νεύρα όλων όσων με ξέρουν μέσα στη μαυρίλα με το σημαντικά χαμηλότερο iq μου και το βλαμμένο χαμόγελο που έχει κολλήσει στη φάτσα μου εδώ και μέρες..

Tuesday, 8 November 2011

Φανάρια

ΚΟΚΚΙΝΟ.
Είχε γείρει το, προστατευμένο από το γκρί σκούφο, κεφάλι του πάνω στον κίτρινο στύλο του φαναριού, εκεί που δίνω συχνά ραντεβού με την παλιότερη παιδική μου φίλη. Στην άκρη του οπτικού μου πεδίου, το ποδήλατο πάνω στη στέκα, έτοιμο σχεδόν να φύγει.. σε αντίθεση μ'εμάς. Το μυαλό μου, λειτουργώντας πάλι σαν φωτογραφική μηχανή, κράτάει την εικόνα απαράλλακτη. Τα κόκκινα γένια, τονισμένα για άλλη μια φορά από το κόκκινο στο μπουφάν. Το στραβό χαμογελάκι, γεμάτο με κάτι ανάμεσα σε πρόκληση και ειρωνεία. Τα μάτια, καρφωμένα στα δικά μου, ακόμα κι όταν κοιτούσα δεξιά κι αριστερά, τάχα περιμένοντας το απέναντι φανάρι να μου δώσει την άδεια να περάσω το δρόμο. Τα γυαλιά είχαν γλιστρήσει πάλι πάνω στη μύτη του. Ήταν στ'αλήθεια στραβή; Η στάση του απλά μου φώναζε να απλώσω το χέρι να του χαϊδέψω το μάγουλο, να τον πλησιάσω και να τον φιλήσω για άλλη μια φορά, απλά και μόνο για να διώξω το αυτάρεσκο χαμόγελο από τη φάτσα του.  Με θέλει όπως κι εγώ, το ξέρω. Το μυαλό μου να μου δίνει διαταγές να κρατήσω τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν. Το κρύο έδινε πάντα μια καλή δικαιολογία.

ΠΡΑΣΙΝΟ. 
Πόση ώρα κράτησε η αναμονή; Να το αφήσω να γίνει κόκκινο για άλλη μια φορά, να επιμηκύνω το χρόνο που κάθε φορά δανείζομαι από κάποια άλλη; Πλησιάζω. Τα μάτια μου στα δικά του. Τα δάχτυλά μου πάνω από τα δικά του, χαμογελάω πονηρά. Λίγο, τόσο λίγο, για να νιώσω πάλι την ανατριχίλα από την επαφή.  Πετάω απλά ένα "γειά" και κάνω μεταβολή. Κράτησε άραγε όλο αυτό ένα δευτερόλεπτο; Τα μάτια του στην πλάτη μου κοντεύουν να ανοίξουν τρύπα, το νιώθω. Δε θα κοιτάξω πίσω. Δε θα τον δω ακουμπισμένο στο φανάρι να με κοιτάει καθώς φεύγω. Δε θα νιώσω σα να παίζω σε ταινία.

Ένα φανάρι, δύο φανάρια, πράσινα στη σειρά. Το τρίτο κόκκινο. Γυρνώντας το κεφάλι, τον βλέπω ακόμα εκεί, να περιμένει. Πάλι έχασα, γαμώτο. Πάει στο ποδήλατο. Ανοίγει το στόμα του να πει κάτι, και ξέρω από πριν πως θα φωνάξει απλά ένα "γειά"...

Saturday, 5 November 2011

Remember, remember the 5th of November...



"People should not be afraid of their governments. Governments should be afraid of their people."
                                                                                                                    V

Χωρίς πυροτεχνήματα, με ανασφάλεια και φόβο για το αύριο, σήμερα ίσως πιο επίκαιρο από ποτέ;

Thursday, 3 November 2011

Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει / Γιατί πάντα το πάθος να μοιάζει με λάθος / Γενέθλιο ποστ

Ρακόμελα. Σήμερα έχω δίκιο και νικάω. "Αυτά να τα κάνεις στη γκόμενά σου". Φαντάροι. Σπηλιές. Μηνύματα που δεν έρχονται. Ρακόμελα. Φίλοι. Μια νεράιδα με σώμα από χαλκό κρεμασμένη στο λαιμό μου. Τούρτα. Ευχές. Αγκαλιές. Χαμόγελα. Καινούρια σχέδια για ταξίδια που δε θα γίνουν ποτέ. Κι αν γίνουν; Κλάματα. Βότκα. Βλέμματα. Κρυμμένα νοήματα. Τύψεις. Μπύρες. Η μουσική μου. "Ξέρεις πώς το λένε αυτό; Πάθος". Αλλαγή του πρωτοκόλλου, μήπως έρχονται τελικά; Η αγάπη δε χάνεται. Χορός. "Μη φωνάξεις". Μονόδρομος. Ανοιχτό παράθυρο. Hangover. "Woman, πάααλι σκατά τα κάναμε, χαχα.". Στον έξω κόσμο γίνεται χαμός. Στον μέσα... ακόμα περισσότερο. Χρόνια μου πολλά!

Wednesday, 26 October 2011

Συγκινήσεις

Με την τσίμπλα στο μάτι, δεν καταλαβαίνεις τι είναι ο τεράστιος φάκελος πάνω στον πάγκο της κουζίνας, κι έτσι τον αγνοείς. Δεν παίρνεις και συχνά γράμματα, η αλήθεια είναι. Δεν περιμένεις και τίποτα. Πας στο μπάνιο, βάζεις φακούς, κι επιστρέφεις σα ζόμπι, ψάχνοντας καφέ, όταν το μάτι σου βλέπει την κορονίτσα πάνω από το "ROYAL MAIL" και λες "ωπ! ΑΓΓΛΙΑ!". Τα σκατογραμματάκια που σχηματίζουν με κεφαλαία το όνομά σου τα ξέρεις, κι έχεις χρόνια να τα δεις, αλλά δε μπορείς να τα ξεχάσεις. Έχεις ακόμα το κλεμμένο ραβασάκι, τη λίστα με τα cd που έπρεπε να φέρει από την Αθήνα. Στο πίσω μέρος του φακέλου, το όνομά του. Αυτού που χαζεύεις τις 200 φορές που μπαίνεις σαν καλή creepy stalking ex στο προφίλ του στο facebook, αυτό που όποτε βλέπεις στα μειλ χαζεύεις από τη χαρά σου, αυτό με το οποίο ανάβει το πρόσωπό σου μετά από την οθόνη του κινητού. Κι ας έχει περάσει πια πάνω από χρόνος. Ρωτάς. "Καλά ρε μάνα πόσο δύσκολο σου ήταν να μου το πεις;" Κι απλά σε στραβοκοιτάει. Δε θα ξεχάσει πως ήσουνα πέρυσι εξ'αιτίας του, δε θα τον συγχωρήσει. Τώρα τον τιμωρεί έτσι...
Παίρνεις το φάκελο στα χέρια σου, και ξέρεις τι έχει μέσα. Τον ανοίγεις προσεκτικά, έτσι για να το επιβεβαιώσεις και τρέχεις να πάρεις τηλέφωνο να πεις ευχαριστώ, συγκινημένη σα μάνα που το παιδί της τη φώναξε πρώτη φορά "μαμά". Σηκώνει το τηλέφωνο κι είσαι τρελή και ασυνάρτητη σαν πάντα, θέλει να το κλείσει για να μην πληρώνεις κλήσεις στην Αγγλία κι εσύ θες απλά να σπάσεις το κινητό στον τοίχο, σαν να ήταν δικό του λάθος. Συνειδητοποιείς ότι έχεις άπειρο καιρό ν'ακούσεις τη φωνή του... Στο τέλος το κλείνεις.
Περνάς το εξώφυλλο, το abstract, τα περιεχόμενα... αλλά τα διαβάζεις όλα. Και φτάνεις στις ευχαριστίες... Ο καθηγητής του, οι γονείς του, οι φίλοι του... κι εσύ.
"Finally, i would like to thank the person who supported me more than anyone else, Black Fairy. Thank you for always being there for me, to give me strength and hope and making me believe in me"
Και κλααααααααάμα η κυρία. Σαν το μωρό. Με τις ώρες.
Και να μην το 'ξερα; Το 'ξερα. 

Wednesday, 12 October 2011

Λογικά άλματα

Αν βάλεις ένα μπολ με νερό στην κατάψυξη και παγώσει, δεν είναι αυτόματα σαν να επαναφέρεις ένα από τα, λόγω κλιματικής αλλαγής, λιωμένα κομμάτια πάγου σε κάποιον απ'τους πόλους. Ακόμα κι αν το κάνουν 6 δισεκατομμύρια άνθρωποι μαζί, δε γίνεται. Απλά όχι.

Αν ξέρεις έναν άνθρωπο που έπεσε με το αυτοκίνητο από ένα γκρεμό και στην κάθοδο πήρε 15 τούμπες, αλλά παρ'όλα αυτά, όταν τελικά προσγειώθηκε, απλά άνοιξε την πόρτα και βγήκε έξω σώος και αβλαβής, δε σημαίνει ότι αν πέσεις κι εσύ από το γκρεμό θα βγεις ολόκληρος, άθικτος και ζωντανός. Απλά όχι.

Το γεγονός ότι εσύ θα είσαι καλός άνθρωπος, και θα φερθείς σε κάποιον, όπως θα ήθελες να σου φερθούν σε αντίστοιχη περίπτωση, δε σημαίνει ότι θα το καταφέρεις κιόλας. Είτε καλός είσαι, είτε κακός, ο κόσμος είναι μαλάκας, το πτηνό θα πάρεις. Δε θα καταφέρεις τίποτα. Απλά όχι.

Το κάρμα είναι μια μούφα και μισή. Και δεν εξισορροπείται. Αν σκοτώσεις άνθρωπο (σκύλο, κατσίκα, κότα), έστω και κατά λάθος, όσα δέντρα κι αν φυτέψεις, όσες θαλάσσιες χελώνες και να σώσεις από δίχτυα, όσα ψάρια και να ρίξεις μέσα στη θάλασσα αφού τα έχουν ψαρέψει, και πάλι στο διάολο θα πας. Κι αν όχι με τον τρόπο που το εννοεί η κάθε άκυρη θρησκεία, πολύ απλά με την ενεργοποίηση του εσωτερικού μηχανισμού που λέγεται "τύψεις". Απλά όχι λέμε.

ΥΓ: Επειδή είσαι φανατική αναγνώστρια, κι ίσως και να το μισοπεριμένεις, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΞΑΝΘΙΑ! :Ρ

Monday, 3 October 2011

Περί bimbos και άλλων δαιμονίων

Προειδοποίηση: 
Είμαι κακιά και προκατειλημμένη. Αν είσαι bimbo, αν η γκόμενά σου είναι μια από αυτές, ή αν απλά τις συμπαθείς
ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΤΩΡΑ!

Κι εκεί, που ελλείψει σχολής και δουλειάς, έχω τελειώσει ολάκερο το Song of Ice and Fire, έχω δει τις μισές από τις άπειρες αηδίες που κυκλοφορούν στα σινεμά κατά καιρούς, έχω ξαναπιάσει σειρές δεινοσαύρους, όπως το Grey's Anatomy (γιατί άνθρωπε;), έχω αρχίσει να διαβάζω ρευστομηχανική για ψυχαγωγία κλπ κλπ, μπαίνει ο Σ. στο msn. Ξέροντας ότι πιο μετά θα ανέβαινε με τους άλλους για ταινία στου Λ., εξασκήθηκα -ντρέπομαι που το λέω, αλήθεια, αλλά είναι χρήσιμο- στη γυναικεία τέχνη του να πείθεις έναν άντρα ότι αυτό που θες είναι δική του ιδέα, γιατί βαριόμουνα και να οδηγήσω, και βρέθηκα με άλλους 4-5 μαντραχαλάδες και την κολλητή μου να προσπαθούμε άδικα να στριμωχτούμε όλοι σε ένα διπλό κρεβάτι, με τέτοιο τρόπο, που να βλέπουμε όλοι και να μην πιαστεί κανείς (do not try this at home!).
Κάπου εκεί, λοιπόν, σκάει ο -αντιπαθέστατος και κλασικός χανιώτης- φίλος φίλου φίλου φίλου με την κοπέλα του. Σκορπίστηκε η παρ'ολίγον παρτούζα, τα αρσενικά κολλήσανε τις μούρες τους στην οθόνη βλέποντας το διαιτητή που έκανε τάκλιν στον ποδοσφαιριστή, κι έτσι έμεινα εγώ με τη Ν., να πρέπει να κάνουμε παρέα στην κοπέλα του άλλου. Κοιτώντας την από μακριά, δεν μπορούσες παρά να παραδεχτείς ότι είναι ένα εντυπωσιακό δείγμα γυναίκας. Όσο πλησίαζε, όμως, με το σχεδόν άσπρο βαμμένο και ισιωμένο μέχρι αηδίας μαλλί της να ανεμίζει και τα μακριά νύχια της να στραφταλίζουν από μακριά, ο ήχος από τα 12ποντα τακούνια της σου χάλαγε την ψευδαίσθηση. Δεν μπορούσες να αγνοήσεις ότι, κάτω από το σχεδόν επαγγελματικό της μακιγιάζ, τα μάτια της είχαν τη λάμψη του βλέμματος μιας αγελάδας.
"Δε γαμιέται, μπορεί να κάνω λάθος", σκέφτηκα ενώ ένιωθα ένα κύμα καλοσύνης να φεύγει από μέσα μου και να φωτίζει το δωμάτιο, "κάτσε να της μιλήσω". Και τότε θυμήθηκα γιατί επί χρόνια προσπαθώ να γίνω ο πιο κακιασμένος άνθρωπος του κόσμου. Στην ερώτηση μου για το αν σπουδάζει κάτι και τί, η απάντηση ήταν παπαρολόγος μηχανικός. "Είδες κακιά που δεν είναι εντελώς ηλίθια; Έχει περάσει πολυτεχνείο" σκέφτηκα, ταυτόχρονα με τη Ν, όπως μαρτυρούσε η επίκτητη εκ της υπερβολικής συναναστροφής τηλεπάθειά μας. Λίγο χαζοχαρούμενο μπλαμπλαμπλα αργότερα, το μυστήριο εξιχνιάστηκε. Παπαρολόγος από ΤΕΙ. Απ'αυτούς που χώνουν το μηχανικός δίπλα χωρίς να τους έχουν βγει τα μάτια για να μπουν, και κυρίως για να βγουν από μια πολυτεχνική σχολή; Τέτοια, λοιπόν. "Άρα είσαι σκέτη παπαρολόγος, όχι μηχανικός." Λέω εγώ, μια και η καλοσύνη είχε στερέψει από μέσα μου με το πρώτο κύμα που εξαπέλυσα στο περιβάλλον. "Όχι, όχι, μηχανικός είμαι." "Αφού έχεις περάσει σε ΤΕΙ. Δεν είσαι μηχανικός!" Το δολοφονικό βλέμμα της Ν. καίει το πρόσωπό μου από τη μεριά του καλού μου προφίλ, και πάνω που ετοιμαζόμουν να τη ρωτήσω αν ετοιμάζει τα χαρτιά της για το ΤΕΕ μια και τελειώνει ΣΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ ΕΤΟΣ, χώθηκε για να τη σώσει από το τοξικό και διαβρωτικό μου δηλητήριο που έχει προκαλέσει ανυπολόγιστες υλικές ζημιές σε καναπέδες, κρεβάτια, πεζοδρόμια κλπ.
Η κουβέντα, ομολογουμένως, σταμάτησε λίγο απότομα. Κι όποτε πήγαινε να ξεκινήσει, απλά ξανακολλούσε... Την αγνοήσαμε, λοιπόν, επιδεικτικά (η μήπως επι-δηκτικά;), και πιάσαμε την κουβέντα μεταξύ μας, μέχρι να την πάρει αγκαζέ ο καλός της και να την απομακρύνει από κοντά μας. Α! Και από τον τερατώδη (ύψους 30 εκατοστών περίπου) απειλητικό (παίζει και να μην έχω δει πιο φιλικό σκυλί τα τελευταία χρόνια) σκύλο του οικοδεσπότη μας! Να 'ταν η απελπισία στο βλέμμα της; Να 'ταν ο φόβος ότι δε θα του κάτσει το βράδυ; Ποιός μπορεί στ'αλήθεια να πει; Κι όλα αυτά, ενώ πριν να έρθουν, έχουμε λάβει σαφείς οδηγίες, για πλευρές του φίλου της τις οποίες καλό θα ήταν να μην αποκαλύψουμε, ούτε καταλάθος. Ταράζονται πιο εύκολα από τις υπόλοιπες τα εύθραυστα κοριτσάκια με τις γόβες, φαίνεται.
Και κάπως έτσι έμεινα εγώ, στην προσπάθειά μου να μην πεθάνω από τη μαλακία που βλέπαμε, να φιλοσοφώ.. Καλώς ή κακώς η πόλη μας είναι γεμάτη από τα κοριτσάκια που προσπαθούν απελπιστικά πολύ να δείχνουν εύθραυστες, ναζιάρες και όμορφες (αν και η συγκεκριμένη ήταν εισαγόμενη), κι έτσι μου έχουν δοθεί πάμπολλες ευκαιρίες να τις παρακολουθήσω. Κι άστες αυτές.. Το cosmopolitan τις έχει πείσει πως συμπεριφερόμενες και παρουσιάζοντας έτσι τον εαυτό τους, θα βρουν έναν καλό γαμπρό, και πολλές τα καταφέρνουν κιόλας! Αυτοί που τις κυκλοφορούν και τις πηδάνε και περνάνε χρόνο μαζί τους, που πολλές φορές είναι άνθρωποι σαν εσάς κι εμένα, λίγο πιο νορμάλ, λίγο πιο κάφροι, δεν κουράζονται κάποια στιγμή από την τραγικότητα της έλλειψης οποιασδήποτε ουσιαστικής επικοινωνίας στα πλαίσια της σχέσης τους;

Saturday, 1 October 2011

Take me or leave me..

Ήξερα πάντα πως -αντικειμενικά- ποτέ δε θα είμαι ούτε η πιο ενδιαφέρουσα, ούτε η πιο έξυπνη, ούτε η πιο όμορφη γυναίκα που θα γνώριζε κάποιος στη ζωή του. Έγιναν και πράγματα που μ' έκαναν να νιώθω ακόμα πιο μικρή, αδύναμη, ανύπαρκτη... "αόρατη" μου το 'παν πρόσφατα. Έφτασα να σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Ήμουν ένα σπασμένο πληγωμένο πλάσμα, ανίκανο να αγαπήσει όλα όσα περιβαλλόταν απ' το δέρμα του, κι όσα ήταν πάνω κι έξω απ'αυτό, κι αποτελούσαν την ουσία μου. Καλώς ή κακώς, όμως, συμβαίνουν κι άλλα πράγματα, και το μυαλό σου αρχίζει να παίρνει ανάποδες στροφές, βλέπεις τον κόσμο μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα. Ξέρω πια ποια είμαι, τι μπορώ. Νομίζω.. πως ξέρω και τι θέλω, και πως να το αποκτήσω. Ίσως, να πιστεύω ότι είμαι καλύτερη απ'ότι είμαι στ'αλήθεια, όπως μου είχε συμβεί και παλιά. Ξέρεις κάτι; Δε με πειράζει. Ας είναι. Όποιος με γουστάρει έτσι, καλώς. Ό,τι και να μου πεις, ό,τι και να κάνεις, είμαι αυτή που είμαι. Δεν αλλάζω ποτέ ξανά για κανέναν που δε θα είναι εγώ. Κι αν δεν το πρόσεξες, η πόρτα είναι από κεί... 

Tuesday, 27 September 2011

Good luck escaping your emotions..

Ένα χέρι απλώνεται και κάνει να αγγίξει το δικό σου. Πας να τραβηχτείς, και δεν προλαβαίνεις να αποφύγεις την εισβολή στον προσωπικό σου χώρο. Φεύγεις, τρέχοντας σχεδόν, κι όμως η ανατριχίλα μένει.. Και η ερώτηση γεννιέται και γυρίζει βασανιστικά στο μυαλό σου; Από το φόβο της πιθανότητας του καινούριου και των όσων αυτό επιφυλάσσει ή από τη χαρά της αναπάντεχης επαφής;




Thursday, 15 September 2011

Οι κανόνες του καλού αλκοολικού

Λίγα, ομολογουμένως, χρόνια ποτισμένα με μεγάλες ποσότητες αλκοόλ, και η παρέα με μεγαλύτερους και καλύτερους πότες από μένα, με έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι, για να μην ξυπνήσεις την επόμενη μέρα ΣΚΑΤΑ!, πρέπει να έχεις στο μυαλό σου 3 απλά πράγματα:


  1. Όσο πίνεις, ότι κι αν πίνεις, το συνοδεύεις με τεράστιες ποσότητες νερού. Μειώνει και τη χωρητικότητά σου σε αλκοολούχα, και τη συγκέντρωσή τους στο στομάχι σου. Και μην ξεχνάς, σε κάνει να κατουράς πιο πολύ, κι έτσι να αποβάλλεις όποιο από τα ζουμιά του διαόλου και να πίνεις.
  2. Δεν μπερδεύουμε όσο μπορούμε τα ποτά. Εάν, ωστόσο, για τον α, β, γ λόγο δεν μπορείς να το αποφύγεις, δεν πίνεις ποτέ ζυμωμένα (βλέπε μπύρα) με αποσταγμένα (ουίσκι, βότκα κλπ). Και όμως, όποιος το σκέφτηκε είχε αφιερώσει χρόνο στο να κάνει έρευνα πάνω στο θέμα, έχει δίκιο.
  3.  Όταν είσαι ένας κούτσικος άνθρωπος, όπως εγώ, μην πίνεις ΠΟΤΕ παρέα με μη κούτσικους, αρσενικούς, πιο αλκοολικούς από σένα! Το 'χουνε πιο πολύ ρε παιδί μου, ότι και να κάνεις! Αν δε, έχεις και περίοδο, πιες μια μπυρίτσα, και σκάσε.

Αν δεν ακολουθήσεις αυτούς τους 3 απλούς κανόνες, βρίσκεσαι στη φάση που είμαι εγώ τώρα: με ένα πονοκέφαλο από δω ως απέναντι, κι ένα στομάχι που στην ιδέα και μόνο φαγητού ή ποτού, χοροπηδάει, κι όχι από χαρά!
 ΜΠΡΑΒΟ ΜΟΥ

Sunday, 11 September 2011

Πράσινη ανάπτυξη και πράσινα άλογα

Και κάπως έτσι, σήμερα, στη ΔΕΘ, ο, μέσα στην αισιοδοξία και στην τρελή χαρά, και φυσικά, εκτός πραγματικότητας, πρωθυπουργός, που πριν τις εκλογές μιλούσε για πράσινη ανάπτυξη, αναφέρθηκε στις έρευνες που γίνονται σε ολόκληρη τη χώρα για αποθέματα ορυκτών καυσίμων, και όχι μόνο. Τώρα που το σκέφτομαι, βέβαια, μάλλον κάποιος δεν του τα έχει πει καλά. Οι ενέργειες που η κυβέρνησή του τόσο καιρό κάνει, για μένα, με τις φτωχές μου γνώσεις οικονομίας, μόνο σε ανάπτυξη δε φέρνουν. Και το γεγονός ότι η σημαία τους είναι πράσινου χρώματος, δεν την κάνει "πράσινη". Για να δούμε σε πόσο καιρό, κάποιος θα τους στερήσει και το δικαίωμα χρήσης του πράσινου χρώματος, μετά και από τα τραγούδια...
Επιστρέφοντας, στην ομιλία του Παπανδρέου, λοιπόν, αναρωτιέμαι, πως το να εξαντλήσεις τους φυσικούς πόρους μιας χώρας σε χρονικό διάστημα 20 ή 50 ή έστω 100 χρόνων, συμβαδίζει με τις υποσχέσεις για πράσινη ανάπτυξη. Για να σωθούν οικονομικά οι 3 γενιές που αυτή τη στιγμή τα έχουν καταφέρει να φέρουν τη χώρα σ'αυτό το χάλι (έλα μη λες ψέματα στον εαυτό σου, όλοι φταίμε σε ένα μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό), θα στερήσουμε από όοοολες τις επόμενες, ορυκτά, και άλλα αγαθά που απαιτούνται εκατομμύρια χρόνια και τεράστιων διαστάσεων φυσικοχημικές διεργασίες για να δημιουργηθούν. Είναι αυτό αειφορικός τρόπος ανάπτυξης; Χάνω κάτι;
Και φυσικά, δε γίνεται να παραβλέψει κανείς το γεγονός ότι οι δικές μας προσπάθειες για να ορθοποδήσουμε εν μέσω οικονομικής κρίσης, θα έχει, μέσω της καύσης πετρελαίου, φυσικού αερίου κλπ, σαν αποτέλεσμα την απελευθέρωση στο περιβάλλον τεραστίων ποσοτήτων ρύπων. Δεν γίνεται, ακόμα, να παραβλέψει κανείς, την δυνητική καταστροφή της μοναδικής σταθερής και ανανεώσιμης μορφής "βαριάς βιομηχανίας", του τουρισμού (μη βρίζεις, οικονομολόγε, ξέρω πως ο τουρισμός δεν είναι βιομηχανία!. τριτογενής τομέας. υπηρεσίες, το ξέρω, οκ;). Μια διαρροή από μια εγκατάσταση άντλησης, σε συνδυασμό με την τρομερή ταχύτητα και υπευθυνότητα με την οποία λειτουργούν οι κρατικοί μηχανισμοί, βλέπε πυρκαγιές, θα έχει πέρα από τις αυτονόητες συνέπειες στο περιβάλλον, σαν αποτέλεσμα την καταστροφή των ακτών που επί χρόνια εκμεταλλευόμαστε, για να εκμεταλλευτούμε οικονομικά τους τουρίστες!
Τέλος, όσοι πιστεύουν ότι είναι αναγκαίο κακό το να πάρουμε τα παραπάνω ρίσκα, αφού θα εξασφαλίσουμε τεράστια, απαραίτητα για την αποπληρωμή του χρέους (ακόμα αναρωτιέμαι, σε ποιόν χρωστάμε;) ποσά από την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, μάλλον ξεχνάνε ότι οι μελέτες για την εξακρίβωση ύπαρξης επαρκών ποσοτήτων πετρελαίου που να δικαιολογούν το να μπούμε σε κόπο, καθώς και οι εγκαταστάσεις αυτές καθ'αυτές, απαιτούν ανάλογα τεράστιες επενδύσεις, που αυτή τη στιγμή από έλληνες μάλλον δεν είναι δυνατό να γίνουν. Άρα; Άρα ένα μέρος των χρημάτων θα πάει σε ξένουν επενδυτές, τους οποίους σε λίγο καιρό που θα μας περάσει η καύλα θα βρίζουμε ότι εκμεταλλεύονται για ένα κομμάτι ψωμί τον πλούτο του έθνους, και τους εργάτες του. Διαδηλώσεις με βάρκες κάτω από πλατφόρμες εξορυξης; Ουάου, άντε γιατί οι μουσάτοι του ΚΚΕ με τις κόκκινες και τις μαύρες σημαίες έξω από τη βάση της Σούδας έχουν γίνει εδώ και καιρό γραφικοί και βαρετοί.
Χωρίς να θέλω να ευλογήσω τα γένια μου, ή να το παίξω αυθεντία, που προφανέστατα και δεν είμαι, βρίσκω να είναι κρίμα για μια χώρα σαν την Ελλάδα να μη στραφεί στην εκμετάλλευση του ήλιου, του ανέμου και της θάλασσας, που τόσο απλόχερα της έχουν δοθεί, αλλά κοντόφθαλμα και απερίσκεπτα να στραφεί, όπως πάντα, στην εύκολη λύση.
Και του χρόνου...

Thursday, 8 September 2011

Donnie Smith Syndrome

"I used to be smart, but now I'm just stupid."
  Quiz Kid Donnie Smith, Magnolia

Εν ολίγοις, ένα μυαλό έχεις, και έχει όρια και αντοχές. Άμα το παραζορίσεις, κάποια στιγμή, χαλάει.
Κι όχι τίποτα άλλο, το χρειάζεσαι και μετά.

Tuesday, 30 August 2011

H τελευταία μου ανακάλυψη!


Είναι πιο εύκολο να ερωτευτείς μουσικές, ειδικά αν είναι σαν κι αυτήν..



Saturday, 27 August 2011

365

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια κοπέλα που δεν πίστευε στα "σ'αγαπάω", που δεν πίστευε στο "για πάντα". Μέχρι τη μέρα που στη ζωή της μπήκε ένας ιππότης, τη σήκωσε στη σέλα του μαύρου αλόγου του, και την έπεισε πως η αγάπη είναι αληθινή και υπάρχει, και πως θα ήταν για πάντα μαζί.

Όμως το "πάντα" τελειώνει, και το "σ'αγαπώ" παλιώνει.... Το δικό μου "πάντα" κράτησε 4 χρόνια, περισσότερο από πολλών άλλων.. Και το "σ'αγαπάω" ακόμα να σβήσει.
Ένας χρόνος.

Monday, 22 August 2011

Διάγνωση

"Συναισθηματική αναπηρία", είπε ο γιατρός, κι όλοι οι μαζεμένοι έξω από το δωμάτιο της εντατικής κοιτούσαν με στόματα ανοιχτά και μάτια τεράστια από την απορία, περιμένοντας να τους εξηγήσει τι θα σήμαινε αυτό για την ασθενή. Πήγα να πάρω καφέ. Ήξερα.

Saturday, 30 July 2011

Πάειιιιι!

Επί χρόνια αστειευόμουνα ότι θα "χάσω" την ταυτότητά μου, γιατί έχω μια αισχρή φωτογραφία από όταν ήμουν 13 ή κάτι τέτοιο, αλλά επειδή είμαστε στην χώρα που μετά την ανακάλυψη των υπολογιστών, των δικτύων και του ίντερνετ, τα επίσημα κρατικά έγγραφα συνεχίζουν να μαζεύονται σε στίβες, να πιάνουν σκόνη και να ταΐζουν ποντίκια, το είχα αποφύγει σαν σωστός και νομοταγής πολίτης.
Σήμερα, λοιπόν, που είχα 1002 άσχετα πράγματα να με βασανίζουν και να με κάνουν να μην μπορώ να κοιμηθώ, την ώρα που στριφογύριζα στο κρεβάτι, μου καρφώθηκε να δω τι κατηγορία είναι το δίπλωμα οδήγησής μου. Ανοίγοντας το πορτοφόλι μου, βρίσκω την απαράδεκτη ταυτότητα, το πάσο, το τρίπτυχο, την κάρτα του ΑΤΜ, της βιβλιοθήκης, ό,τι άχρηστο μπορείς να φανταστείς, αλλά όχι το δίπλωμα! Πανικός!
Δε γαμιέται, λέω, θα είναι σκόρπιο στην τσάντα. ΟΧΙ. Στην άλλη τσάντα που πήρα προχτες που βγήκα; ΟΧΙ. Στο πάτωμα; ΟΧΙ. Μέσα στην άγρια νύχτα ντύνομαι, πάω στο αμάξι, το κάνω άνω κάτω (θα ψάξω και αύριο με το φως βέβαια). ΟΧΙ. Ψάχνω τις τσάντες και το πορτοφόλι μου αλλες 2-3 φορές μήπως δεν είχα δει καλά. ΟΧΙ.
Συμπεραίνουμε, λοιπόν, αγαπητοί φίλοι, ότι μάλλον το όμορφο ροζ χαρτάκι που μου δίνει την ελευθερία να μπαίνω στο μικρό κόκκινο αμαξάκι μου και να αλωνίζω έχει εξαφανιστεί. Θα ρωτήσω κι από δω από κει μπας κι έχει βρεθεί ώς τη Δευτέρα, αλλά υποψιάζομαι ότι άδικα θα μπώ στον κόπο.
Μια και δεν μπορεί να με πάρει για κανένα λόγο ο ύπνος τώρα, έκανα το σχετικό googlαρισμα για να είμαι όσο πιο έτοιμη γίνεται τη Δευτέρα νωρίς νωρίς, και FYI τα απαραίτητα έγγραφα για επανέκδοση διπλώματος είναι τα παρακάτω (αχρείαστα να 'ναι!):
  • Αίτηση - υπεύθυνη δήλωση (έντυπο Α8)
  • Φωτοαντίγραφο αστυνομικής ταυτότητας ή διαβατηρίου
  • Μία πρόσφατη φωτογραφία τύπου διαβατηρίου
  • Απόδειξη Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας για καταβολή ποσού 30 ευρώ, την πρώτη φορά, και 60 ευρώ τη δεύτερη, τρίτη κλπ., στην περίπτωση απώλειας ή κλοπής της άδειας οδήγησης
  • Αποδεικτικό Δημοσίου Ταμείου για την είσπραξη παγίου τέλους χαρτοσήμου και εισφορών υπέρ τρίτων, των 9,02 ευρώ
  • Παράβολο 30 € από Εθνική Τράπεζα για την εκτύπωση
  • Αίτηση εκτύπωσης άδειας οδήγησης (έντυπο)

Κι είχα 70 ευρώ να κάθονται και δεν ήξερα τι να τα κάνω........... 

Sunday, 24 July 2011

Τί άλλο θα δουν τα ματάκια μου;

Σήμερα στο inbox του blog ήρθε το ένα mail με το παρακάτω περιεχόμενο:

buy facebook likes
buy facebook likes cheap
buy facebook page likes

buy facebook likes cheap how to buy facebook likes
buy facebook page likes buy cheap facebook fans 

Έλεος πια με το μπουρδέλο;!

Saturday, 23 July 2011

Μήπως τελικά να μη μεταναστεύσω;

Ο έρωτάς μου για τις Σκανδιναβικές χώρες είναι νομίζω πασιφανής, τόσο μέσα απο αυτά που γράφω εδώ μέσα, όσο και από τις συζητήσεις μου με φίλους, αλλά και από την τάση μου να μεταναστεύσω προς τα χιόνια. Εν μέρει, η αγάπη μου αυτή είχε δημιουργηθεί από το γεγονός ότι βρίσκονται χρόνια μπροστά σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος -που είναι και το αντικείμενό μου-, ότι το εκπαιδευτικό τους σύστημα κάνει το δικό μας σκόνη, η δικαιοσύνη τους, αν και τυφλή, βλέπει πολύ καλύτερα από τη δική μας που κουτουλάει στον τοίχο, κλπ κλπ κλπ, αλλά κυρίως, γιατί η κοινωνία εκεί είναι πιο ανοιχτόμυαλη και ανεκτική απέναντι στο -οποιασδήποτε μορφής- διαφορετικό. (Εντάξει είναι και οι ψηλοί, ξανθοί, ανοιχτομάτηδες γκόμενοι, αλλά προσπαθώ να γράψω σοβαρό ποστ.)
Δεν είχα πάρει πολύ χαμπάρι, για να είμαι ειλικρινής, μέχρι χτες το απόγευμα, που είδα μέσα από το fan page που διαχειρίζεται ο ίδιος, το Sivert Hoyem να γράφει: "A huge explosion hit the government buildings in Oslo an hour ago. Talk of more than one blast, many severely wounded and one dead so far, the number is likely to rise. Windows shattered all over downtown Oslo, the explosion could be felt all the way up to our house in St.Hanshaugen, 500 meters away. Possibly a terrorist attack. Totally unreal. This isn't happening in my city.." και η αλήθεια είναι ότι ήθελα πολύ μέσα μου να πιστεύω ότι πρόκειται για έκρηξη αερίου, κι ας ήξερα ότι οι πιθανότητες ήταν μάλλον πολύ μικρές.
Λίγες ώρες μετά, κι ενώ με φρίκη παρακολουθούσα τα της πρώτης επίθεσης, έμαθα για τη δεύτερη, στο νησί Ουτόγια, όπου ένας ακροδεξιός, μεταμφιεσμένος σε αστυνομικό, εισχώρησε σε μια κατασκήνωση της πολιτικής νεολαίας του AUF, σκοτώνοντας άλλα (εως τώρα) 84 άτομα. "Ο δράστης κυνηγούσε επί μία ώρα τα θύματά του και μάλιστα πυροβολούσε από δύο φορές για να βεβαιωθεί πως οι σφαίρες του έβρισκαν στόχο." αναφέρεται στην είδηση στο In.gr και απλά απορώ, ποιός άνθρωπος που θέλει να λέγεται άνθρωπος μπορεί να το κάνει αυτό, ότι πεποιθήσεις και να πρεσβεύει;
Ανεξάρτητα από τη χώρα στην οποία συμβαίνει κάτι τέτοιο, ή τους "λόγους" που μπορεί να είχαν αυτοί που το προκάλεσαν, δε γίνεται να μην απορήσεις.. Αν συμβαίνουν κι εκεί, πως είναι δυνατόν να κατακρίνονται από το εξωτερικό οι διαδηλώσεις και οι -καταδικαστέες αλλά κατανοητες σε ένα βαθμό- βίαιες αντιδράσεις ενός λαού που του λείπει παιδεία, πίστη στη δικαιοσύνη, στους κυβερνώντες και στους θεσμούς, που καταπιέζεται καθημερινά από χίλιες δυο μεριές;  


ΥΓ: Αγαπητοί ακροδεξιοί, ξέρω πως δεν είναι πολύ δύσκολο να με βρείτε, κι όλο και σας μπαίνω στη μύτη τώρα τελευταία. Μια παράκληση, λοιπόν. Αν έχετε σκοπό να μου την πέσετε, κάντε το σε μένα, αφήστε τους δικούς μου και τους φίλους μου ήσυχους.

Thursday, 14 July 2011

Θέλω να γεμίσω το αμάξι και να πάω όσο πιο μακριά μπορώ, κι εκεί που θα μείνω -400-500 χιλιόμετρα μακριά;- να το κλειδώσω και να κρυφτώ.Να μην ξέρω και να μη με ξέρει κανείς. Θυμάσαι στο μικρό πρίγκιπα που έλεγε "γνωρίζουμε μονάχα ότι εξημερώνουμε"; ότι εξημερώνουμε το αγαπάμε και κατά συνέπεια του δίνουμε τη δύναμη να μας πληγώσει. Έτσι, εκεί, ανάμεσα στους αγνώστους, θα είμαι χαρούμενη επιτέλους. κανείς δε θα μπορεί να με πληγώσει, ή να με πονέσει, ή να με απογοητεύσει, ούτε να απογοητευτεί από μένα, που όσο και να προσπαθώ δεν καταφέρνω τίποτα. Αναρωτιέμαι καμιά φορά μήπως το αποτέλεσμα είναι αντίστροφα ανάλογο των προσπαθειών που έχεις καταβάλει για να το φτάσεις. Κανείς δε θα βασίζεται σε μένα για χίλια δυο διαφορετικά πράγματα, που μπορεί και να μη μπορώ να καταφέρω, κανείς δε θα μου φορτώνει τις ελλείψεις και τα λάθη και τις αμαρτίες, ούτε τις δικές του, ούτε των άλλων. Θα κλείνω πίσω μου την πόρτα, και όλος ο κόσμος θα είναι πίσω της, και θα ακούω μόνο τις σκέψεις και τις μουσικές μου, και θα νιώθω τόσο ψεύτικα προστατευμένη απ'αυτό το μεγάλο κομμάτι ξύλο. Θα χαίρομαι τη μοναξιά και τη σιωπή. Κάπου στο δρόμο θα έχω σταματήσει, θα έχω κάνει το πρώτο και τελευταίο τσιγάρο, και μαζί με τον καπνό, θα έχω αφήσει πίσω μου το βάρος των τύψεων και των προσδοκιών που κάθονται μία μία στους ώμους μου. Τότε, θα κοιμάμαι ήσυχη τα βράδια, χωρίς να ξυπνάω τρομαγμένη, χωρίς να τρίζω τα δόντια μου, χωρίς να τρέχω στα όνειρά μου. Τα όνειρα και τα θέλω, που είναι πολλά. Αυτό που μου λείπει πια είναι το θάρρος και το θράσσος να τα πραγματοποιήσω, πριν να ξεχαστούν όλα...

Wednesday, 13 July 2011

Γάτες και ακρίδες

Τα μικρά σαρκοβόρα, πριν μάθουν να κυνηγάνε, εξασκούνται πρώτα πάνω στα αδέρφια τους, έτσι για πλάκα, και μετά πάνω σε μικρά ανυπεράσπιστα θύματα, συνήθως έντομα και άλλα μαμούνια, απλά για να δουν ποιές τεχνικές δουλεύουν και ποιές όχι, ποιές ταιριάζουν σε κάθε περίπτωση κλπ κλπ. Δεν είναι περίεργο, λοιπόν, αν δεις ένα οικόσιτο γατάκι να κυνηγάει μια-πρακτικά άχρηστη για κείνο- ακρίδα. Η ίδια τακτική, χρησιμοποιείται μερικές φορές και από τους ανθρώπους...


Φαίνεται ότι κάθε φορά
που θα φεύγουμε από την έλλη
την ώρα που ο ουρανός στο βάθος
θα αρχίζει να ροδίζει, 
με τον έναν ή τον άλλον τρόπο
θα ακούμε αυτό...



Wednesday, 6 July 2011

the eeeend!

Μπορεί να μην πήγε όσο καλά θα ήθελα, μπορεί να έγινε σούπα το μυαλό μου, μπορεί να είμαι στα πρόθυρα του εγκεφαλικού και της υπερκόπωσης, μπορεί να μην πάρω πτυχίο ούτε του αγίου πούτσου, αλλά χέστηκαααααααα! τελείωσε ρε! τέλος! the end! finito! ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ!

Saturday, 2 July 2011

Μπύρες

Τελικά, ζωή δεν είναι οι μέρες που σαν καλό στρατιωτάκι κάνεις επανάληψη και πέφτεις για ύπνο νωρίς, αλλά οι άλλες, που πίνεις ως τις 4, έχεις δουλειά στις 6,  στις 2 γράφεις, και κάπου στο ενδιάμεσο, λες μισομεθυσμένη στον εδώ και χρόνια φίλο σου,που σε πηγαίνει σπίτι, ότι δεν κολλάς σ'αυτή τη χώρα και στη νοοτροπία της, κι ότι κάνεις ό,τι κάνεις για να σηκωθείς να φύγεις όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Sunday, 26 June 2011

self directed sarcasm

Σε αναλογία της πολεμικής τακτικής που θέλει την άμυνα να είναι η καλύτερη επίθεση, στις κοινωνικές σχέσεις υπάρχει ο αυτοσαρκασμός.
Στην ουσία δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από την αναγνώριση και το χλευασμό από το ίδιο το άτομο των χαρακτηριστικών ή των συνηθειών του, που μπορεί να προκαλέσουν πειράγματα από τον περίγυρό του. Έχω ακούσει πολλές φορές ότι ο αυτοσαρκασμός είναι στοιχείο των έξυπνων, γεμάτων ακομπλεξάριστο χιούμορ, ανθρώπων που ξέρουν πολύ καλά τον εαυτό τους και έχουν έρθει σε απόλυτη ισορροπία και κατανόηση με το ποιοί και πως πραγματικά είναι.
Σαν άτομο που ξεχειλίζει αυτοσαρκασμό από τα αυτιά, έχω την αίσθηση πως είναι απλά μια άμυνα των ευαίσθητων και ανασφαλών, ένας τρόπος να γλιτώσεις τα χειρότερα. Όταν οι άλλοι δουν ότι ειρωνεύεσαι μόνος σου τον εαυτό σου, θα χάσουν το ενδιαφέρον τους, γιατί θα νομίσουν ότι δεν μπορούν να σε πληγώσουν, και κατά συνέπεια να νοιώσουν αυτοί καλύτερα με τον εαυτο τους, και θα στραφούν σε κάποιο άλλο, δυνητικά πιο αδύναμο "θύμα".
Ο χοντρός που λέει ότι είναι οκ με τα κιλά του και κάνει πλάκα γιαυτά, κρυφά κάνει δίαιτες που ποτέ δεν αποδίδουν, κι ονειρεύεται πως είναι μοντέλο του Dior. Η κοντή που λέει για αρώματα σε μικρά μπουκαλάκια κ ψηλούς που έχουν φτιαχτεί για να την υπηρετούν ισορροπεί για ώρες πάνω σε πανύψηλα, επίπονα τακούνια. Τα παραδείγματα είναι άπειρα.
Την επόμενη φορά που θα καταφύγεις στον αυτοσαρκασμό, κάτσε δυο λεπτάκια κ σκεψου γιατί το κάνατε, και θα με θυμηθείς. Κι ακόμα, την επόμενη φορά που κάποιος θα κοροϊδέψει κάτι πάνω του ή μέσα του, γέλα, αλλά όχι μέχρι υστερίας λέγοντάς του "χαχαχαχα, ναι μαλάκα, δίκιο έχεις, χαχαχα, πωπω δε μπορώ να πάρω ανάσα χαχαχαχα". Ίσως το επόμενο γέλιο να είναι εις βάρος σου.

Wednesday, 15 June 2011

Nevermind...



Χίλιοι λόγοι που ξέρεις ότι κάτι δεν μπορεί ή δεν πρέπει ή δεν έχει νόημα να θες να γίνει. Κι ένας για τον οποίον το θες, που καταφέρνει να υπερισχύσει.

Monday, 13 June 2011

Super (small) size me

Σηκώνεσαι το πρωί, φτιάχνεις καφέ, ξυρίζεις τα πόδια σου για να πας στη θάλασσα και κάπου στην αναμονή σου προκύπτει ένας τσακωμός με τον αδερφό σου. Για να μην του κοπανήσεις κάτι στο κεφάλι, ντύνεσαι, αρπάς την τσαντούλα σου, και πας μια βόλτα στα μαγαζιά (στα Χανιά το λέμε εμείς εδώ).
Μπαίνεις στο πρώτο, παίρνεις κάτι στο δοκιμαστήριο (σορτσάκι! όσοι με ξέρετε κάντε το σταυρό σας!) και σου είναι ΤΕΡΑΣΤΙΟ. Ζητάς από την πωλήτρια το μικρότερο. Στο φέρνει. Μεγάλο κι αυτό.. "Συγγνώμη δε βγαίνουν πια πιο μικρά."
Δε γαμιέται, πας στο δίπλα, και στο παραδίπλα. Τα ίδια....... Στο τελευταίο ρούχο που έχεις μαζί σου για να το δοκιμάσεις, βγάζεις το κεφάλι σου έξω και ρωτάς την κοπέλα με φάτσα κουταβιού που έχει 2 μήνες να φάει "Πιο μικρό υπάρχει;". Στην αρνητική απάντηση τα παίρνεις με τους σχεδιαστές και τις εταιρείες και τους γιατρούς που επέβαλλαν να μεγαλώσουν τα νούμερα, αναπολείς τις παλιές καλές μέρες που φορούσες 28 και βγαίνανε ρούχα με το εξωφρενικό νούμερο 25, φουντώνεις πιο πολύ από όσο είχες ήδη, και γυρνάς σπίτι.
Κι έτσι για να φτιαχτείς ακόμα περισσότερο, σου λέει η κολλητή σου γελώντας ότι πρέπει να φας για καμιά βδομάδα για να πας για ψώνια, και η μάνα σου ότι από δω και πέρα θα φοράς μόνο φορέματα..
Ξέρω ότι αυτήν την εποχή έχει πέσει πολύς κόσμος με τα μούτρα στις δίαιτες και τα γυμναστήρια για να βγουν αξιοπρεπώς στην παραλία και τα γνωστά καλοκαιρινά, κι ότι πολλοί με μισούν αυτή τη στιγμή... αλλά ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΚΟΥΤΣΙΚΟΙ! Με τα βρακιά θα κυκλοφορούμε;

Wednesday, 1 June 2011

Κρίσεις πανικού

Η μούρη σου μέσα στη χάρτινη σακούλα, το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα
"Όλα θα πάνε καλά."
"Όχι. Είναι τόσα πράγματα λάθος."
"Έκανες ότι μπορούσες. Πάρε ανάσα."
"Αφού προσπάθησα τόσο πολύ.. Θα πάει ένας χρόνος χαμένος."
"Σταμάτα να κλαις. Θα δεις."
"Δε μπορώ."
Το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα. Η μούρη στη σακούλα. Μην ξεχνάς να ανασάνεις.

Sunday, 29 May 2011

The secret life of bees

Τελικά, μερικές φορές το "εδώ δε χωράμε και οι δυο" είναι κάτι παραπάνω από σχήμα λόγου. Όταν γεννιέται μια μικρή μέλισσα - βασίλισσα και ενηλικιωθεί, παίρνει τα μπογαλάκια της και φτιάχνει δική της κυψέλη, αφήνοντας την παλιά στην ησυχία της. Κι όμως, τα μικρά ιπτάμενα μαμουνάκια επιλέγουν από ένστικτο κάτι που οι θεωρητικά εξελιγμένοι άνθρωποι δεν κάνουν συνειδητά.

Friday, 27 May 2011

Nip Tuck

Μερικές φορές μια πλαστική στη μύτη είναι θέμα καθαρά αισθητικό. Μερικές όχι. Όπως, για παράδειγμα, όταν κουτουλάς την τεράστια μύτη σου δεξιά κι αριστερά και μετά κυκλοφορείς για ώρες με έναν ακόμα μεγαλύτερο πονοκέφαλο. Ώρα να βγουν τα ψαλίδια!!!!!

Monday, 23 May 2011

99%

Νομίζω πως έχω πει κι άλλες φορές ότι μου τη δίνει η αναμονή. Όσο τίποτα άλλο. Ειδικά όταν εγώ έχω κάνει το 99+2 % αυτών που έπρεπε, και περιμένω το 0.1 από κάποιον άλλο, για να προσθέσω το υπόλοιπο δικό μου 0.9 για να αγγίξω το πολυπόθητο κατοστάρι.  Κι είναι σαν να περιμένεις να κατέβει ή να εγκατασταθεί κάτι, και να έχει κολλήσει εδώ και ώωωωωρες στο γαμημένο 99%! Έτσι, εκτός από την αναμονή, μου τη δίνει και η ανευθυνότητα, και η αναισθησία.

Sunday, 15 May 2011

Εθνική Ανωριμότητα

Το πρωτοπήρε το μάτι μου σε κάποια φάση τα ξημερώματα. Κατηγορείται ο Στρος Καν για την απόπειρα βιασμού μιας καμαριέρας στην Νέα Υόρκη.
Η είδηση έκπληξη δε μου προκαλεί, για να είμαι ειλικρινής. Άνθρωποι Άτομα που κατέχουν θέσεις εξουσίας φτιάχνονται και στο σεξ από παιχνίδια δύναμης, και δεν είναι απίθανο σε κάποια φάση να κάνουν κάτι τέτοιο. Ούτε ο πρώτος θα ήταν ούτε ο τελευταίος. Κάποια πράγματα είναι εθιστικά. 
Δε λέω ότι το έκανε. Ούτε ότι δεν το έκανε. Δεν το ξέρω και δε με νοιάζει. Τροφή για σκέψη, ωστόσο, προσφέρεται από το γεγονός ότι η συγκεκριμένη είδηση συμπίπτει χρονικά με μια πιθανή υποψηφιότητά του για την Προεδρία της Γαλλίας. Και δεν θα ήταν ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία φορά που τέτοιου είδους σκάνδαλα σκάνε "εντελώς τυχαία" για να γίνει αυτή η πιθανότητα, απιθανότητα (επηρεασμός από το the Good Wife, check!). Είναι και που ο Νικολά, όπως λέει και η μαμά μου, είναι κωλοπαιδαράς δεν είναι και το καλύτερο παιδί. Λέω τώρα εγώ.
Αυτό που μου έχει κάνει τραγική εντύπωση είναι η αντίδραση της ελληνικής κοινωνίας στη συγκεκριμένη είδηση. Ένα αίσθημα χαιρέκακης ανακούφισης. Ένα μικρούλι ειρωνικό χαμόγελο. Μια φουσκίτσα πάνω από το κεφάλι: "είναι κι αυτός άνθρωπος και κάνει μαλακίες. όχι μόνο εμείς." Το βλέπεις στη φάτσα του κόσμου που συναναστρέφεσαι, ακόμα και των δημοσιογράφων, όσο κι αν προσπαθούν να το κρύψουν. (βλέπε κι εδώ.)
Δεν μπορώ παρά να το βρω από αστείο, ως τραγικό. Τραγελαφικό. Είναι τόσο ανώριμη αυτή η αντίδραση, και μου θυμίζει παιδάκια, που χαίρονται όταν πάει στο γραφείο του διευθυντή για να τιμωρηθεί αυτός που βγήκε πρόεδρος της τάξης, ενώ κι αυτά είχαν βάλει υποψηφιότητα με σκοπό να πάρουν το "αξίωμα". Λες και μια στραβοτιμωνιά από τη μεριά του Στρος Καν θα αναιρέσει το γεγονός ότι χρωστάμε κάτι λιγότερο (ακόμα) από 350 δις ευρώ (καινούρια γνώση, τη μοιράζομαι με όλους). 
Αντί να κοπανάμε το κεφάλι μας για τις επιλογές προσώπων που έχουμε κάνει ψηφίζοντάς τους τόσα χρόνια, και δίνοντάς τους έτσι (νομίζουν) το δικαίωμα να κάνουν την οικονομία μπουρδέλο, ανοίγουμε βεντέτες με ανθρώπους που δεν έχουν σχέση , και που στην τελική οι προαναφερθέντες αντιπρόσωποί μας, αναγνωρίζοντας για μια φορά την ανικανότητά τους, τους φώναξαν για να μας βοηθήσουν να βάλουμε μια τάξη. Με όποια αποτελέσματα μπορεί αυτό να είχε.
Σ'αυτό το σημείο κάποιοι που με ξέρουν καλά θα αναρωτηθούν τι έχω με τις βεντέτες, ΕΓΩ που για εντελώς άσχετους και προσωπικούς λόγους έχω ξεκινήσει βεντέτα με γνωστή εταιρεία πετρελαιοειδών. Δεν έχω θέμα μ'αυτό. 
Όλοι τρώμε τα -λογικά ή παράλογά μας κολλήματα με πράγματα, θεσμούς ή ανθρώπους- αλλά είναι τουλάχιστον γελοίο όταν μιλάμε για μια αρκετά μεγάλη μερίδα ενός λαού. Να παίρνουμε κάτι εντελώς άσχετο και να το μετατρέπουμε σε προσωπική μας νίκη από το πουθενά. Είναι απλά χαζό.
Χωρίς να θέλω να τον υπερασπιστώ, αλλά απλά να τονίσω το άκυρο της υπόθεσης, προτείνω να σοβαρευτούμε λίγο, και να κοιτάξουμε τα δικά μας λάθη. Κανείς από μας δεν είναι αναμάρτητος, έτσι;

Friday, 6 May 2011

Από τη Μ. στο θείο.

Μην ξανακούσω κάποιον να προσπαθεί να με πείσει για την ύπαρξη του Θεού ή της οποιασδήποτε ανώτερης δύναμης στο σύμπαν. Δε μπορώ να δεχτώ πως ένα νοήμον "κάτι" μπορεί να είναι τόσο σαδιστικό. Δε μπορώ να δεχτώ πως μια δύναμη μπορεί να πρεσβεύει σε τέτοιο βαθμό την ανισορροπία και την αδικία. Δε γίνεται να βλέπεις ότι συμβαίνουν τόσα λάθος και άσχημα πράγματα στον ίδιο άνθρωπο, ότι τα υπομένει και να συνεχίζεις να στέλνεις κι άλλα. Απλά όχι.

Wednesday, 4 May 2011

Μουσική Ψυχιατρική

Ο τρόπος που δουλεύει ο εγκέφαλός μου πιστεύω ότι σε κάποια χρόνια θα είναι αναγνωρισμένη ασθένεια ή μορφή διανοητικής καθυστέρησης, με το δικό της επίσημο όνομα και θα είναι κάτι ανάμεσα στο Αλτσχάιμερ και το σύνδρομο Άσπεργκερ. Δε γίνεται να είσαι 24 και να μη θυμάσαι για ποιο λόγο έφυγες από το δωμάτιό σου πριν 30 δευτερόλεπτα για να πας στο μπάνιο, αλλά να θυμάσαι απόλυτα καθαρά και με την παραμικρή λεπτομέρεια πράγματα που έγιναν μέρες ή χρόνια πριν: εικόνες, ήχους, μυρωδιές, αλλά και το πως ένιωθες εκείνη τη μικρή στιγμή στο χρόνο.
Σαν το πρώην κλασικό 15χρονο που είχε τρελή καύλα με τους Nirvana σ'όλη την πορεία προς την ενηλικίωσή του, όταν ανακάλυψα πως στο μουσικό σύμπαν υπάρχουν οι Foo Fighters, οι Queens of the Stone Age και τα υπόλοιπα συγκροτήματα που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν κάποια σχέση, δεν μπόρεσα να μην τα αγαπήσω, μόνο και μόνο γιαυτό. Κι όλα αυτά, όχι μόνο για τη μουσική, αλλά κυρίως για τις στιγμές ή τα συναισθήματα που είχα όταν την άκουγα. Αν ψάξει κάποιος μαζί μου την *ανύπαρκτη* λίστα με τα *άπειρα* αγαπημένα μου κομμάτια, δε θα με ακούσει ούτε για μια στιγμή να λέω "α το σόλο στο 3.14 είναι από τα καλύτερα της μουσικής". Θα ακούσει όμως χιλιάδες φορές να λέω "αυτό μου θυμίζει τον Χ ή την Ψ" ή "αυτό το άκουγα στο repeat για μέρες όταν έγινε αυτό".
Όταν, πριν λίγες μέρες, συνειδητοποίησα πως βγάλανε οι Foo Fighters δίσκο, πέρα από την κλασική χαρά (που πολλές φορές καταλήγει σε απογοήτευση) ότι κάποιοι άνθρωποι που εμπιστεύεσαι βγάλανε καινούρια μουσική, μου ήρθε πάλι στο ελαττωματικό μυαλό, ένας χείμαρρος αναμνήσεων με τη μουσική να παίζει κυρίαρχο ρόλο...

Ένα παλιό, εδώ και χρόνια αγαπημένο, "φορτωμένο" με μια από τις πιο σημαντικές στιγμές μου.. αυτό.

Κι ένα καινούριο, δυνητικά αγαπημένο, που περιμένει να γεμίσει με φωνές και φάτσες και μουσικές.. αυτό.


Thursday, 21 April 2011

Λαμπάδες

Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα παιδάκι που το βαφτίσανε και μετά η νονά του εξαφανίστηκε. Δεν τον πήγαινε βόλτες, δεν του πήρε το trivial pursuit genius edition όταν ήταν 12 χρονών, δεν του πήγαινε κάθε σεπτέμβρη σχολική τσάντα, δεν του έσκαγε τα 200ευρα τα Χριστούγεννα, και κυρίως.. δεν του έπαιρνε λαμπάδα.
Από όταν τον γνώρισα, εκεί κάπου κοντά στο πάσχα ήταν, ένιωθα άσχημα που δεν είχε νονό, γιατί ήξερα τον καημό από τον αδερφό μου, που είναι στην ίδια κατάσταση, κι έτσι αποφάσισα, όταν ήρθαμε πιο κοντά, να αναλάβω εγώ αυτό το ρόλο, κι ας μην ήταν πια παιδάκι, αλλά ολόκληρος άντρας. Κάθε χρόνο, τη μεγάλη βδομάδα, μια λαμπάδα, πότε με ένα αμαξάκι, πότε με καραβάκι, πότε με ένα γαλάζιο λούτρινο ελέφαντα, με το κουτί της, την κορδέλα της, ήταν εκεί από μένα να περιμένει πότε θα την παραλάβει, και να μπει στη "συλλογή".
Φέτος, έχουν αλλάξει πολλά. Κι έτσι αποφάσισα, ότι πρέπει να αποσυρθώ και να αναλάβει το ρόλο αυτό όποιος άλλος θέλει, για να ζήσουν αυτοί καλά, κι εμείς, καλύτερα..

Saturday, 16 April 2011

Μήπως για αρχή να γκρεμίζαμε τους τοίχους που μας εμποδίζουν να δούμε;

Εδώ και μέρες στα Χανιά γίνεται πολλή κουβέντα και φασαρία, για την κατεδάφιση του λιμενικού περιπτέρου στο ενετικό λιμάνι των χανιών. Αρχιτέκτονες, αρχαιολόγοι, νικητές και χαμένοι των πρόσφατων δημοτικών εκλογών διαφωνούν για το αν καλώς ή κακώς κατεδαφίστηκε. Για την ιστορία, θεωρώ ότι καλώς έγινε ότι έγινε. Α! Και πριν προλάβετε να με κατηγορήσετε, δεν ανήκω σε κανένα κομματικό χώρο.
Σήμερα το μεσημέρι, ανοίγοντας το facebook βλέπω πως έχει ποσταριστεί από κάποιον από τους φίλους μου ένα άρθρο πάνω στο θέμα. Αφήνοντας στην άκρη πως στην ουσία διατυπώθηκε άποψη από ένα άτομο που έχει περάσει 20 μέρες στην καλύτερη περίπτωση στην πόλη, κι έτσι δεν έχει την παραμικρή ιδέα για την επικρατούσα κατάσταση, δεν μπόρεσα παρά να απορήσω, πως γίνεται να είσαι νέος άνθρωπος, μορφωμένος, σκεπτόμενος και να χρησιμοποιείς σαν "πηγή" πληροφόρησης ένα κείμενο διατυπωμένο από ένα ακραίο πολιτικό χώρο, το οποίο πιο πολύ σχόλιο είναι παρά είδηση.
Γιατί, δεν είναι δυνατόν να γίνεται σύγκριση ανάμεσα σε ένα κτίριο χτισμένο το 1974 (αυτό μπορεί να μην είναι απόλυτα σωστό, αλλά το κρατάω έτσι για να δώσω μια ιδέα για την τάξη μεγέθους), ετοιμόρροπο και επικίνδυνο, που λανθασμένα πριν κάποια χρόνια χαρακτηρίστηκε ως μνημείο της νεοελληνικής αρχιτεκτονικής, και σε ένα πραγματικό μνημείο - στολίδι, που δεσπόζει στο ενετικό λιμάνι της πόλης από το 17ο αιώνα, το Γυαλί Τζαμί (ο μεγάλος τρούλος στα δεξιά της πλατείας με το συντριβάνι), με μοναδικό κριτήριο την "εθνικότητά τους", παρά μόνο για προπαγανδιστικούς λόγους, κατά τη γνώμη μου.
Στην προσπάθειά μου, δε, να δώσω στο θέμα μια περισσότερο αντικειμενική διάσταση, έπεσα πάνω σε έναν απροσπέλαστο τοίχο από επιχειρήματα σχετικά με την προώθηση των μουσουλμάνων στη χώρα, με "κυριαρχικά δικαιώματα" του ελληνικού κτιρίου έναντι του πρώην τεμένους, λες και τα μνημεία μιας χώρας έχουν εθνικότητα, από ανθρώπους που λόγω ιδεών, όπως είπαν, αρνούνται να δεχτούν τα γεγονότα.
Η αλήθεια είναι ότι θα μου κάνει εντύπωση για ένα διάστημα το κενό που υπάρχει στη θέση του κτιρίου και η πλατεία που λέγεται πως θα δημιουργηθεί, αλλά το ίδιο είχε συμβεί και μετά την αναπαλαίωση του φάρου, που είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια ύψους του, και στην πορεία το συνήθισα, όπως και οι υπόλοιποι κάτοικοι της πόλης. Δε θα συνηθίσω, όμως, ποτέ την αδυναμία χρησιμοποίησης του εγκεφάλου από νέους, ανοιχτόμυαλους και προοδευτικούς υποτίθεται, ανθρώπους, και την υιοθέτηση παράλογων εθνικιστικών ιδεών και αντιλήψεων, που λειτουργούν σαν παρωπίδες...

Saturday, 9 April 2011

What if

Αν δεν με είχαν πιάσει ένα δυο φανάρια; Αν αυτός που το προκάλεσε είχε βγει στο δρόμο 5 λεπτά πριν; Αν στο προτελευταίο τραγούδι που με ξενέρωνε είχαμε αποφασίσει να φύγουμε ή αν δεν είχαμε πάει εκείνη τη μικρή βόλτα με τα πόδια; Θα ήταν κατά ένα μεγαλύτερη η ηλικία στην είδηση; Πολλά άλλα θα ήταν κοινά.. Θα ήμουν αλλού, κι όχι ένας από αυτούς που κάνανε αναστροφή κι έφυγαν από άλλο δρόμο;

Thursday, 7 April 2011

fact

Από ότι φαίνεται, κοιμάμαι καλύτερα γύρω στις 8.30 το πρωί, μετά από 15ωρο μαραθώνιο σχεδιασμού διεργασιών βιολογικού καθαρισμού, μια συζήτηση σχετικά με τραυματικές μου εμπειρίες που προέρχονται από ταινίες στο msn, 2 ταινίες που δε μου δημιούργησαν καινούρια τραύματα, 3 φρυγανιές με μέλι για πρωινό και μισό λίτρο γαλλικό καφέ.


ΚαΛηΝύΧτΑ!!!!

Tuesday, 5 April 2011

Wednesday, 23 March 2011

Butterfly effect

Υπάρχουν φορές που μια μικρή, και φαινομενικά ασήμαντη αλλαγή, μπορεί να αλλάξει με τη σειρά της τα πάντα με τρόπο τόσο ριζικό και μόνιμο, που κανείς δε ήταν σε θέση να υπολογίσει ή να περιμένει. Και δεν είναι τόσο αυτή καθαυτή η αλλαγή που σε επηρεάζει και σε αφήνει μαλάκα με το στόμα ανοιχτό να κοιτάς αυτά που συμβαίνουν μπροστά σου, παραλυμένος και ανίκανος να αντιδράσεις, αλλά οι πιθανές της συνέπειες, ή όλα όσα έχουν προηγηθεί μέχρι αυτή να συντελεστεί.


Saturday, 19 March 2011

Κι είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει εκδρομή...

Ξεκινάω με μούτρα επειδή με ξυπνήσανε πριν χτυπήσει το ξυπνητήρι και τελικά περιμένω 2 ώρες να σηκωθεί και να κουνήσει τα πόδια και τον κώλο του ο σωφέρ της παρέας, αλλά ξέρω ότι στο τέλος θα περάσω καλά..
Έχει ήλιο έξω! Ξεχυθείτε στις εξοχές!

Tuesday, 15 March 2011

quite emotional

Μ'αρέσει να κάθομαι κρυμμένη στο μπαλκόνι και να κοιτάω μυστικά τον κόσμο γύρω μου να κινείται. Ακουμπισμένη στο κάγκελο, να βλέπω αυτοκίνητα, ανθρώπους, σύννεφα, να τρέχουν, άλλοι κάνοντας τόσο θόρυβο που σε κάποια στιγμή θα μπορούσε να με εκνευρίσει, κι άλλοι να περνάνε αθόρυβα, σαν να μην ήταν ποτέ εκεί. Με τη μουσική μου στα αυτιά, μια μπύρα να με κάνει να κρυώνω ακόμα πιο πολύ στο κρύο, να χαίρομαι την ησυχία.. Καμιά φορά σκέφτομαι πως θα 'θελα να 'χα παρέα, και κάθε μια από αυτές συνειδητοποιώ πως αυτό θα είναι κάτι που θα κάνω πάντα μόνη, όταν δε μπορώ να κοιμηθώ, κι αν το μοιραζόμουν με κάποιον θα έχανε την ιερότητά του, και θα έπαυε να είναι κάτι απόλυτα δικό μου που δε θα μπορεί κανείς ποτέ να μου κλέψει..

Wednesday, 9 March 2011

7 μυστικά

H SorroWords με κάλεσε να συμμετέχω σε blogoπαίχνιδο, και ξέρετε ότι χατίρια δε χαλάω.. Πρέπει να μοιραστώ μαζί σας 7 μυστικά..

1: Έχω μεγάλο κόλλημα με την προσωπική υγιεινή. Κάνω ντους τουλάχιστον 2 φορές τη μέρα (το καλοκαίρι όπου 2 βάλε 4 για να είσαι μέσα). Πλένω τα δόντια μου... το πρωί που θα ξυπνήσω, το βράδυ πριν να πάω για ύπνο, μετά από κάθε φορά που θα βάλω κάτι στο στόμα μου, πριν να φύγω από το σπίτι.. Σε λίγο καιρό θα τα πλένω και αφού θα έχω φάει τα νύχια μου... και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά...

2: Είμαι ο ορισμός του "i love you"-slut. Λέω συνέχεια στη μαμά μου, στους φίλους μου, στους γκόμενους που έχω αποφασίσει ότι αγαπάω, στο σκύλο μου, στο φαί μου, στα τραγούδια μου, ότι τους αγαπάω.. Όχι για να μην το ξεχάσουν, αλλά γιατί υπάρχουν στιγμές που απλά με πλημμυρίζει το συναίσθημα και θέλω να το ξέρει ο άνθρωπος που έχω απέναντί μου.

3: Όταν έχω να κάνω κάτι, ψάχνω μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο δικαιολογίες για να το αποφύγω. Πολλές φορές τα καταφέρνω και απλά το αναβάλλω, κι άλλες ακόμα και η καλύτερη δικαιολογία δεν είναι αρκετά καλή. (βλ. το γεγονός ότι δεν έχω παραγγείλει ακόμα υπολογιστή :Ρ)

4: Είμαι μάγισσα. Όταν θα πω κάτι, θα συμβεί, ή αν αναφερθώ σε έναν άνθρωπο, θα εμφανιστεί (προσωπικά, θα πάρει τηλέφωνο, θα κάνει ντιν το msn κλπ). Οι ευχές μου, δε, σε γιορτές, γενέθλια, χριστούγεννα κλπ, αναμένονται από όλους με αγωνία, γιατί έχουν την τάση να βγαίνουν.

5: Μπορώ να σηκωθώ τώρα από την καρέκλα μου και να πάω μέσα, και να ξεχάσω για ποιο λόγο ξεκίνησα τη διαδικασία. Θυμάμαι, ωστόσο, πολύ καλά, πράγματα που συνέβησαν 1-2-5-10 χρόνια πριν. Ξέρω.. και οι πάσχοντες από Αlzheimer τα ίδια κάνουν..

6: ΑΗΔΙΑ ALERT! Όταν ήμουν πιο μικρή, αν είχα ξαπλώσει στο κρεβάτι και έπρεπε να φυσήξω τη μύτη μου, κρύωνα να σηκωθώ, κι έτσι απλά σκάλιζα τη μύτη μου, και κολλούσα το "θησαυρό" στο καλοριφέρ ακριβώς πάνω από το προσκέφαλο του κρεβατιού μου. Για χρόνια η μαμά μου ξεκινούσε το σαββατιάτικο καθάρισμα με το τρίψιμο του καλοριφέρ.

7: Δεν υπάρχει περίπτωση να πάρω κάποιον τηλέφωνο για να βρεθούμε (εκτός από την κολλητή μου). Έχω ακούσει χιλιάδες φορές τη σχετική γκρίνια, αλλά δεν το κάνω επίτηδες, ούτε επειδή είμαι ντίβα. Τις μισές φορές ντρέπομαι, και τις άλλες μισές το ξεχνάω. Ευτυχώς ο περισσότερος κόσμος με έχει πάρει πια χαμπάρι, κι έτσι αποφεύγονται οι περαξηγήσεις..

Δεν ήταν πολύ εύκολο να σκεφτώ πράγματα που δεν τα έχω ξαναγράψει κάπου (από ότι θυμάμαι), δεδομένου ότι το συγκεκριμένο μπλογκ ετοιμάζεται να κλείσει τα 4 χρόνια του. Αν κάποιο από τα μυστικά μου δεν ήταν και τόσο μυστικό, χίλια συγγνώμη, και ανατρέξτε στο μυστικό αριθμός 5.
Δεν θα ζητήσω από κανέναν να παίξει, αφήνω ανοιχτή πρόσκληση για όποιον ενδιαφέρεται. :)

Monday, 28 February 2011

Πλαγιότιτλοι

Τέλος. Έληξα επιτέλους, δυο μέρες πριν την ώρα του, αυτόν τον δίμηνο μαραθώνιο που κάποιος θα μπορούσε να αποκαλέσει εξεταστική. Δεν περίμενα ποτέ να περάσω και τα 12 που είχα πει ότι θα δώσω, αλλά δεδομένων των συνθηκών (βλέπε το ανοσοποιητικό, την περίοδο, την γκαντεμιά μου κλπ) και τα 5 που πέρασα (και με βαθμούς, όχι αστεία!) είναι μια τεράστια και πρωτοφανής για τα τελευταία χρόνια επιτυχία. Παθαίνω κάτι κρισάρες του στυλ "Δώστε μου εσείς το πτυχίο και θα τα διαβάσω μόνη μου τα υπόλοιπα", αλλά δε μου κάνουν τη χάρη, κι ας είμαι καλό παιδί!

Μουσικές Εμμονές. Πάντα τις είχα, αλλά πρέπει να σταματήσω κάποια στιγμή να ακούω Madrugada όλη μέρα, κάθε μέρα, στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στο δρόμο.. Όχι ότι έχω βαρεθεί, ή ότι παίζει κάτι τέτοιο κάπου στο κοντινό μέλλον, αλλά για δεύτερη φορά είδα όνειρο και το πιο έντονο χαρακτηριστικό του ήταν το τραγούδι *των Madrugada βεβαίως* που έπαιζε κάπου στο βάθος, κι αυτό νορμάλ δε μου κάνει... (οκ οκ μη βαράτε, δεν ήμουνα ποτέ νορμάλ νορμάλ, το ξέρω!)

UPS. Λέω να παραγγείλω επιτέλους υπολογιστή σήμερα. Δεν το καθυστέρησα πολύ, 2 μηνάκια μόνο. Το μαλακισμένο UPS του αδερφού μου που κελαηδούσε (wtf έτσι γράφεται αυτό; γιατί;) στις 7 και κάτι το πρωί, με έκανε να πάρω μια πολύ σημαντική απόφαση. Δε θα πάρω εγώ. Τόσα χρόνια δεν είχα πρόβλημα, η μητρική μου άφησε την τελευταία της ανάσα όταν προσπάθησα να περάσω το κωλοKaspersky (για τους φίλους "Κασπερσκάι, αντιβιωτικό", πότε θα φάω ξύλο δεν ξέρω!), άρα.. για τον ύπνο μου, ρε γαμώτο!

Εμμονές Γενικά. Τελικά, μισός χρόνος δεν είναι τίποτα. Περνάει τόσο γρήγορα, που ούτε το καταλαβαίνεις. Απλά μια μέρα βλέπεις την ημερομηνία, συνειδητοποιείς ότι έχουν περάσει 6 μήνες, (180 μέρες πολύ δεν ακούγεται;), και λες "Χτες δεν ήταν;". Ποτέ δεν το είχα πάρα πολύ με τις επετείους, αυτήν όμως.. την μνημονεύω. Το άκουσα το "Πάντα ανάποδη αυτή η κοπέλα ρε παιδί μου.."!

Και η απορία χρόνια η ίδια. "Am i good or bad?"


Sunday, 20 February 2011

Ο καλός σαμαρίτης

Περπατάς αμέριμνος στο δρόμο και ξαφνικά βλέπεις μπροστά σου ένα γνωστό σου να κρατάει ένα σφυρί και να προσπαθεί να σπάσει το αυτοκίνητό του. Επειδή πριν λίγο καιρό είχες κατέβει ένα όμορφο πρωί και είχες βρει το δικό σου -όχι πολύ γρήγορο, όχι πολύ όμορφο, όχι τέλειο ρε παιδί μου, αλλά πάντα το δικό σου, που το τάιζες βενζίνη και το έπλενες και το αγαπούσες- σπασμένο, και είχε σπαράξει η καρδιά σου, μπαίνεις τρομαγμένος μπροστά του και του βάζεις τις φωνές για να επανέλθει ο εγκέφαλός του στα ίσια του και να σταματήσει τη μαλακία που ετοιμάζεται να κάνει, που ξέρεις ότι αργά ή γρήγορα θα τη μετανιώνει. Σταματάει.

Αυτή τη μία φορά, ήταν τυχερός που περνούσες εσύ και τον σταμάτησες. Την επόμενη φορά που θα περνάει ένας αδιάφορος περαστικός που θα πάρει να πετάξει κι αυτός μια πέτρα για να εκτονωθεί, τι θα γίνει;

Friday, 18 February 2011

Το όνειρο

Βγήκα έξω στη βροχή, και δε με ένοιαζε που θα βρεχόμουν, δεν ανησυχούσα αν θα αρρωστήσω πάλι, δε σκεφτόμουνα τίποτα. Κοιτούσα το νερό να τρέχει στα χέρια μου, το ένιωθα στο πρόσωπό μου, και σκεφτόμουν "δε θα 'πρεπε να πονάει; δεν θα έπρεπε να νιώθω κάτι;", καθώς έβλεπα το δέρμα, τους μύες, τα μαλλιά μου σιγά σιγά να λιώνουν, να γίνονται ένα με το νερό της βροχής, σαν να ήταν φτιαγμένα από πάγο, που καλωσόριζε την επιστροφή του στην υγρή κατάσταση. Ήξερα ότι, λίγη ώρα μετά, το μόνο που θα είχε απομείνει στο μέρος που στεκόμουν θα ήταν νερό, που δε θα ξεχώριζε απ'αυτό που ερχόταν κρύο από τον ουρανό. Ποιος ξέρει, όμως; Ίσως να ήταν λίγο πιο διαυγές, πιο καθαρό, πιο ελαφρύ, όπως εκείνη την αίσθηση που έχεις τη μικρούλα στιγμή που ισορροπείς ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο, που νιώθεις πως ότι σε βάραινε, η κούραση, η αρρώστια, ο πόνος, έχει φύγει από πάνω σου, κι είσαι ευτυχισμένος, γιατί ξέρεις πως σε λίγο, στα όνειρά σου, θα μπορείς να κάνεις ό,τι θες, όπως την τελευταία ανάσα..

Monday, 14 February 2011

No more red hearts, please

Πάντα μου την έδινε η σημερινή "γιορτή", όπως και όλες του είδους της. Όταν είσαι ερωτευμένος, οικολόγος, ευαισθητοποιημένος για το ΑΙDS και όλα τα σχετικά, δε χρειάζεσαι μια συγκεκριμένη μέρα για να δείξεις τι νιώθεις, να μην πάρεις το αμάξι για να πας στο περίπτερο, να κλείσεις τη βρύση να μη στάζει σπαταλώντας νερό ή να κάνεις σεξ με προφυλακτικό.. Δε χρειάζονται παρελάσεις και στολές και τυμπανοκρουσίες. Ή το 'χεις ή δεν το 'χεις, απλά τα πράγματα.
Ευτυχώς δε βγαίνω και πολύ έξω τον τελευταίο καιρό, καθώς προετοιμάζω το έδαφος για το τελευταίο στάδιο της παράνοιάς μου -την εμβόλιμη εξεταστική-, κι έτσι δε βλέπω τα γεμάτα καρδούλες και αρκουδάκια και κόκκινα εσώρουχα μαγαζιά, που προσπαθούν, εκμεταλλευόμενα τις πρόσκαιρες καύλες των ερωτευμένων που του χρόνου πιθανότατα θα γιορτάζουν τον έρωτά τους με κάποιον διαφορετικό από τον φετινό, να κάνουν κι αυτά τζίρο.. Αν και το μαλακισμένο το google μου τα χαλάει κάθε φορά που ανοίγω το chrome..
Κι ας λέει όποιος θέλει ότι φέτος που δεν έχω κάποιον να σνομπάρουμε τον Άγιο παρέα δεν είμαι ορθολογίστρια και κουλ, αλλά μια κλασική περίπτωση του "όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια", μπορεί να θυμηθεί τί έκανα πέρυσι, πρόπερσι, πριν 5 χρόνια την αντίστοιχη μέρα για να συνειδητοποιήσει ότι απλά λέει μαλακίες.. Στο κάτω κάτω, και αν ήθελα να είμαι με κάποιον απλά για να είμαι με κάποιον και να ανταλλάσσουμε μαλακισμένα δωράκια θα μπορούσα να το κάνω, και -καλώς ή κακώς- ερωτευμένη είμαι..
Αυτό δε σημαίνει ότι θα αλλάξει κάτι από αυτά που χρόνια φωνάζω, έχω δεν έχω κάποιον δίπλα μου.. Θες να πεις στον άλλον ότι είναι το άλλο σου μισό ή ότι θα τον αγαπάς "για πάντα"; Πάρ'του ένα δωράκι μια μέρα που θα ξέρεις ότι θα είναι το βράδυ πτώμα από τη δουλειά, κάντε κοπάνα από τη δουλειά και πηγαίνετε μια εκδρομή, πες του ότι τον αγαπάς κοιτώντας τον στα μάτια, αν το κάνεις σπάνια..

Saturday, 5 February 2011

Ρακόμελο

Ωραίο πράγμα το ρακόμελο. Ειδικά ζεστό το χειμώνα γαμάει και δέρνει. Α! Όταν έχεις το λαιμό σου, επίσης! Η μαλακία είναι ότι είναι δύσκολο να το φτιάξεις μόνος σου και να αποφύγεις τα εξής 2 τραγικά:
1. να μην πίνεται
2. να βάλεις φωτιά στο σπίτι (αρπάζει εύκολα η πουτάνα η τσικουδιά).

Τριγυρνάς λοιπόν 5 παρά στο σπίτι και θες να πιεις. Άσε τα πως και τα γιατί. Γιατί ακούς μουσική που θέλει αλκοόλ, εντάξει; Τη βότκα και το κονιάκ τα έχεις τελειώσει σαν καλός αλκοολικός, το ουίσκι δε σ'αρέσει, και κάτι άλλες φλωριές που βρίσκεις σπίτι δε σε εμπνέουν. Και τότε γίνεται το θαύμα και βλέπεις το μπουκαλάκι με το ρακόμελο. *ο ξάδερφός μου που σκέφτηκε να βάλει το ρακόμελο σε μπουκαλάκια είναι ιδιοφυΐα ΤΕΛΟΣ*. Ένα λεπτάκι τουρου τουρου δυο σβούρες στο φούρνο μικροκυμάτων, κι είναι έτοιμο! Ζεστό, το αλκοόλ εξατμίζεται κι εγκαταλείπει το ποτήρι, η μυρωδιά γεμίζει το σπίτι. Η μουσική συνεχίζει, το ποτήρι σου αχνίζει.. (να το το άσμα έτοιμο!)

Στην υγειά μας! και καληνύχτα!

Wednesday, 26 January 2011

Black swan

-I'm sorry!
-Now stop saying that! That's exactly what I'm talking about. Stop being so fucking weak!


(ταυτίστηκε κανείς;)

Monday, 24 January 2011

Μου έχει λείψει η ικανοποίηση της επιτυχίας, μου έχει λείψει η αίσθηση ότι κάτι πάει όπως θα έπρεπε, μου έχει λείψει το βλέμμα των γονιών μου, των φίλων μου που λέει "μπράβο". Πιο πολύ, από όλα, θέλω αυτό, να μπορέσω να με δω μέσα από τα περήφανα μάτια των ανθρώπων που μ'αγαπάνε, αυτών που ελπίζω ότι σε λίγο καιρό δε θα ντρέπονται για την αιώνια φοιτήτρια, αλλά θα "θαυμάζουν" τη μηχανικό, και να νιώσω καλά, με την αίσια έκβαση των προσπαθειών μου και τη δική τους χαρά.

Καλή επιτυχία σε όλους μας!

Saturday, 22 January 2011

Διάλειμμα νούμερο 74,2

Θεωρία:
Η ώρα είναι 10.15, κι αν και είχα πει ότι θα κάνω διάλειμμα στις 11, όταν κλείνω τα μάτια βλέπω διανύσματα, πίνακες, χώρους και υποχώρους να παίζουν κυνηγητό, οπότε αποφάσισα να επισπεύσω τη διακοπή για διαφημίσεις. Paranoid android να παίζει στο youtube και συνεχίζουμε... Και ποιος θα την πληρώσει; καλά το κατάλαβες, αναγνώστη μου, ΕΣΥ! Πάρε ανάσα, ακολουθεί παραλήρημα!

Εξισώσεις - Αποδείξεις:
Ο καφές έχει παγώσει εδώ και ώρα, αλλά εξακολουθώ να πίνω μια γουλιά κάθε λίγο και λιγάκι, γιατί ξέρω ότι:

(λίγος ύπνος) + (γραμμική άλγεβρα) + (λίγος καφές) =
=black fairy νάνι αγκαλιά με το καρβουνολάπτοπ (1)

Άσε που ξέρω ότι αν πιω λίγο ακόμα θ'αρχίσω ή να χοροπηδάω χωρίς λόγο κι αιτία, ή να μπινελικώνω όλον τον κόσμο, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, απλά επειδή το μάτι μου αποφάσισε να γυρίσει ανάποδα. Άρα:

(πολύς καφές) + (γραμμική άλγεβρα) + (άγχος) + (κούραση) =
= black fairy στα πρόθυρα της νευρικής κρίσης (2)

Επειδή ακόμα δεν έχω αξιωθεί να δω τι θα κάνω με την καμμένη μητρική δουλεύω με το καβουρδιστήρι, δηλαδή ένα λάπτοπ ετών.. 7 ή κάτι τέτοιο, που στα χρόνια των υπολογιστών πλησιάζει τα 112, κι αν και έχει υπάρξει πολύ καλό μαζί μου, όταν κάνει γύρω στα 5 λεπτά για να κλείσει το ένα pdf και να ανοίξει το άλλο, θέλω απλά να το πετάξω από το μπαλκόνι, να πάω να βρω τα απομεινάρια του, και να χορέψω πάνω τους το "άναψε το τσιγάρο, δώσ΄μου φωτιά":

(1) + (2) + (αρχαίο λάπτοπ) = black fairy στα πρόθυρα του χορού (3)


Δια του λόγου το αληθές - Διαγράμματα, Εικόνες:


Παρατηρήστε:

1. Τα σε απόσταση μισού χεριού μπισκότα, γιατί διάβασμα και φαι πάνε χέρι χέρι.
2. Φυσικά, τον κυριότερο καταναλωτή κάρβουνου της ευρωπαϊκής ένωσης, με χαρακτηριστικό pdf ανοιχτό. Σιγά μην το κλείσω, για να περιμένω την υπόλοιπη ζωή μου να ανοίξει!
3. Το πλήθος των καλωδίων στο οποίο μπερδεύονται στιλό, μολύβια, τα χέρια μου κλπ
4. Την χωρητικότητας 0.5l κούπα καφέ με το Τζακ και τη Σάλλυ, που αυτές τις μέρες είναι ο καλύτερός μου φίλος (thank you! το καλύτερο δώρο ever!).
5. Το άγαλμα της μαύρης νεράιδας (thank tyou * 2) που σύμφωνα με τον κατασκευαστή θα έπρεπε να διώχνει του εφιάλτες, κι επειδή δεν το κάνει, λειτουργεί σαν stand για τα ακουστικά μου.

Συμπέρασμα:
Μέχρι τις 10 του Μάρτη θα έχω πτέρυγα με το όνομα μου σε γνωστό τρελοκομείο της Ελβετίας, το οποίο οι γονείς μου θα επιμένουν ότι είναι spa!

Ασκήσεις:
Αποφύγετε όλα τα παραπάνω (Μονάδες 100)

Bonus - Ευχή:
Καλή μας εξεταστική! Που να αρχίσει κιόλας! (Mονάδες 10)

Friday, 21 January 2011

Η πιο δυσνόητη λέξη του κόσμου

Νo
Nein
Non
ikke
Όχι
Niet
não
не
si
inte
değil
ei

Monday, 17 January 2011

Ευγενής (;;;) Άμιλλα

Ο ανταγωνισμός είναι γραμμένος στα γονίδιά μας, κι όχι μόνο τα δικά μας, αλλά και των ζώων, των φυτών, με απώτερο σκοπό την εξασφάλιση της επιβίωσης του πιο δυνατού, του πιο ανθεκτικού, του πιο προσαρμοστικού, αυτού που τελικά θα μπορέσει να διαιωνίσει το είδος πιο αποτελεσματικά. Για πάρα πολλά χρόνια ήταν έτσι.
Στην πορεία, ο ανταγωνισμός, έχασε λίγη από τη σφοδρότητά του, κι έγινε απλά ένα κίνητρο να γίνεσαι καλύτερος. Η τουλάχιστον, αυτό πίστευαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, που είχαν τα πάντα έτοιμα, εκμεταλλευόμενοι ορδές δούλων και γυναικών ελάχιστα αξιολογότερων από τα ανάκλιντρα πάνω στα οποία φιλοσοφούσαν και ξεκουράζονταν στα διαλείμματα από την εκγύμναση του σώματός τους.
Στις σύγχρονες κοινωνίες, ωστόσο, που λίγο πολύ η επιβίωση θεωρείται δεδομένη, ο ανταγωνισμός έχει πάρει άλλη μορφή. Ποιός έχει το καλύτερο πτυχίο; το μεγαλύτερο βαθμό; τον πιο όμορφο σύντροφο; την καλύτερη δουλειά; το πιο ακριβό αυτοκίνητο; Και είναι τόσο έντονος, που στο τέλος μπορεί να καταλήξει να έχει εξίσου βίαιες εκφράσεις με τον ανταγωνισμό των ζώων για την επικράτηση του ισχυρότερου.
Τις πιο πολλές φορές, ανταγωνίζεσαι κάποιον που είναι όντως καλύτερος από σένα, θες να τον φτάσεις, να τον περάσεις, να είσαι ανώτερός του, όμως δεν ωθείς τον εαυτό σου πέρα από τα όρια. Αν δεν τα καταφέρεις, λες "ΟΚ, μαγκιά του, είναι καλύτερος", και ή συνεχίζεις να προσπαθείς, ή θέτεις άλλους στόχους.
Υπάρχουν, όμως, οι φορές, που βλέπεις κάποιον ανταγωνιστικά, όχι γιατί απλά αναγνωρίζεις ότι είναι αντικειμενικά καλύτερός σου, ότι έχει όσα θα ήθελες, ή θα μπορούσες, κάτω από διαφορετικές συνθήκες, να έχεις κι εσύ, αλλά γιατί στο παρελθόν σου έχει πάρει κάτι, ή σου έχει φερθεί με τρόπο τέτοιο, που μέσα στο μυαλό σου έχεις αρχίσει μια σιωπηλή βεντέτα, που σε κατατρώει και σε κάνει επικίνδυνα ανταγωνιστικό και μίζερο.
Τότε είναι που περνάς ώρες ατέλειωτες στη δουλειά, αφιερώνοντας χρόνο σε μικρολεπτομέρειες, σε βλακείες, απλά για να είσαι καλύτερος, κι αυτό να αποτυπωθεί και στο μισθό σου, και στο αυτοκίνητο που οδηγείς, ή που κλείνεσαι στο δωμάτιό σου και διαβάζεις, αρνούμενος να κοιμηθείς, ή να φας, ή να αφιερώσεις χρόνο σε κάτι άλλο, γιατί θεωρείς ότι πάει χαμένος, ή που κάνεις δίαιτα μέχρι να σε παίρνει ο αέρας, για να μην είναι η παλιοπουτάνα που σου πήρε τον άντρα πιο αδύνατη από σένα.
Πού τελειώνει ο ευγενής, ο ωφέλιμος ανταγωνισμός, και που αρχίζει η παράνοια; Πότε ο αντίπαλός σου είναι πραγματικά καλύτερος από σένα, και πότε τον έχεις στήσει εσύ σε ένα βάθρο, που για κάθε βήμα που κάνεις εσύ, αυτός ανεβαίνει 2 ψηλότερα; Κι αν όντως δεις ότι κάτι δεν πάει καλά, πως αφήνεις την μικρόψυχη κακομοιριά σου στην άκρη, ώστε να επανέλθει το μυαλό σου στα φυσιολογικά του;

Saturday, 15 January 2011

Deficit attention disorder

Είναι που έχεις εξεταστική.
Και πρέπει να διαβάσεις.
Και ακόμα χειρότερα, προσπαθείς να το κάνεις.
Αλλά δε μπορείς, γιατί σου έχει μυρίσει παστίτσιο.
Κλείνεις τα μάτια για μια στιγμή, και η μύτη σου γεμίζει από την φανταστική ευωδιά. Το στόμα σου γεμίζει σάλια σαν να είσαι σκυλί στην ανάμνηση της γεύσης, της υφής, της ΙΔΕΑΣ.
Και η αηδία είναι που ξέρεις ότι αν δεν είχες εξεταστική, πιθανότατα αν είχες παστίτσιο μπροστά σου, δε θα το 'θελες, όπως άλλες 100 φορές πριν, που στο κουνούσαν κάτω από τη μύτη σου κι έλεγες όχι.
Κλείνεις το βιβλίο, και αφήνεσαι να φανταστιώνεσαι το πιστίτσιο.
Καλή όρεξη!

Wednesday, 12 January 2011

This is a place where i feel at home..

Είναι καταστάσεις και μέρη και συναισθήματα τόσο οικεία, τόσο ήρεμα, τόσο απλά και εύκολα, που νιώθεις σαν έχεις γεννηθεί μέσα σ'αυτά, κι όχι να έχεις οδηγηθεί εκεί μετά από προσπάθεια, από συμπτώσεις, από χίλιες δυο διαφορετικές επιλογές, δικές σου και άλλων...