Friday, 31 December 2010

Wishes

Αγαπητά μου ρεμάλια!
Παρά το γεγονός ότι χτες ψόφησε δια παντός ο υπολογιστής μου, ότι σήμερα ο σκύλος μας αποκάλυψε ότι έχει αρθριτικά πηγαίνοντας πρωί πρωί με τα τρία πόδια σαν κουτσός κάβουρας, κι ότι έχω περάσει τη μισή μέρα τέζα στο κρεβάτι να κοιλοπονώ, έχω να σας πω ότι διακατέχομαι από μια τεράστια αισιοδοξία για ο νέο έτος, γιατί πολύ απλά, πόσο χειρότερο μπορεί να είναι -για όλους μας, από κάθε άποψη- από το προηγούμενο;
Καλή χρονιά, λοιπόν, μακάρι ο καινούριος χρόνος να φέρνει τα καλύτερα για όλους μας! Μην ξεχνάτε, δε χρειάζεται μοιρολατρία και απαισιοδοξία, πρέπει απλά εμείς να κυνηγήσουμε αυτά που θελουμε να συμβούν!
Να περάσετε όμορφα, να δείτε συγγενείς και φίλους, να ανταλλάξετε αγάπη και χαμόγελα, στο κατω κάτω είναι καλύτερα από οποιοδήποτε υλικό δώρο!
Φιλάκια πολλά!

Friday, 17 December 2010

Καθυστερημένα ξεσπάσματα

Σας έχω βαρεθεί πια. Έχω βαρεθεί όλους εσάς που δεν κοιτάτε τα χάλια σας, αλλά τα δικά μου, και κάνοντας τη σύγκριση μέσα στο μικροσκοπικό και ποτισμένο από τον εγωισμό σας εγκέφαλο, νιώθετε καλά με τους εαυτούς σας, γιατί, ποτέ δε φτάσατε και ποτέ δε θα φτάσετε στην κατάστασή μου (θεός φυλάξοι!)
Ξέρετε ποια είναι πραγματικά η αλήθεια; Ναι.. Δεν είμαι καλά. Εδώ και καιρό. Όμως, αυτό συμβαίνει, γιατί μπόρεσα να κάνω το εγώ μου λίγο στην άκρη για να χωρέσει μέσα μου και ένας άλλος άνθρωπος, που ανεξάρτητα από το τί πιστεύετε εσείς, έκρινα ότι το άξιζε. Και κάνοντας αυτό, μπόρεσα να ζήσω και να νιώσω πράγματα, που όλοι εσείς ίσως να μη νιώσετε ποτέ, γιατί πολύ απλά, δε θα καταφέρετε να αφεθείτε όσο εγώ. Κι επομένως, να πληγωθείτε όσο πληγώθηκα.
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που δεν μπορείτε να καταλάβετε γιατί έχω μειώσει τόσο τον εαυτό μου, γιατί έχω ανεχτεί και υποστεί τόσο πράγματα, γιατί διαχειρίζομαι έτσι τη σχέση μου με τον πρώην μου.
Και στο κάτω κάτω ξέρετε κάτι ακόμα; Δεν είναι δική σας δουλειά να μου υπαγορεύσετε τη συμπεριφορά μου, αυτό είναι κάτι που θα καθορίσουμε εκείνος κι εγώ. Και το ότι μπορούμε να το κάνουμε αυτό, ακόμα και μετά από όλα όσα έχουν γίνει, δείχνει σε ένα βαθμό το βάθος της σύνδεσής μας, την οποία ποτέ δεν διατυμπανίζαμε, όμως από την πρώτη στιγμή ξέραμε ότι ήταν εκεί, σε πείσμα των καταστάσεων, των αποστάσεων, των εμποδίων που υψώνονταν ανάμεσά μας.
Δεν αντέχω άλλο να βλέπω τα γεμάτα ειρωνεία βλέμματά σας, τη λύπηση και τη συγκατάβαση που χαρακτηρίζει τη στάση σας. Βαρέθηκα, κουράστηκα, κι όταν θα αρχίσω να ξεσπάω στ'αλήθεια, κι όχι με κείμενα σε μια οθόνη, πολλά πράγματα από αυτά που ξέρατε και πιστεύατε για μένα θα αλλάξουν. Κοιτάχτε τις σχέσεις και τους εαυτούς σας, τα λάθη τα δικά σας, όχι τα δικά μου. Καλώς ή κακώς, σε αντίθεση με εσάς, τα περισσότερα τα κάνω εις γνώσιν μου. Ανοίξτε τα γαμημένα μάτια σας, και χωνέψτε το!

Saturday, 11 December 2010

What have you done..?

Ξέρεις πως είναι το youtube. Από δω πας εκεί, κι από κει ακόμα πιο πέρα, και δε θυμάσαι από που είχες ξεκινήσει...
Πάει καιρός από την τελευταία φορά που το άκουσα.. Παίζει και να ήταν άνοιξη του 2007. Τότε η ερώτηση απευθυνόταν σε μένα..




There's no curse between us.
Only time, distance and choices..

Wednesday, 8 December 2010

Η ομορφιά του θέλω

Ρε ξέρεις τι θέλω; Να ερωτευτώ.. Μάλλον.. όχι να ερωτευτώ. Θέλω να ενθουσιαστώ με κάποιον. Θέλω να είναι όλα ροζ και εύκολα. Ούτε βαθιά συναισθήματα, ούτε ο κίνδυνος να πληγώσεις και να πληγωθείς. Δε θέλω να ακούω και να λέω "σ'αγαπώ", θέλω να ακούσω πάλι ένα "σε θέλω" ή ένα "σε γουστάρω", ένα "περνάω καλά μαζί σου". Και θέλω τόσο πολύ να με παίρνει κάποιος αγκαλιά και να με φιλάει και ας σιχαίνομαι στην αρχή τα καινούρια σάλια, κι ας μη νιώθω το ίδιο, ας μην μπαίνουν αυτόματα όλα στη θέση τους, κι ας μην εξαφανίζεται ο έξω κόσμος, ας μη νιώθω ασφαλής. Θέλω απλά την επιφανειακή ανατριχίλα που σου δίνει η επαφή του δέρματός σου με το δέρμα του άλλου. Θέλω να με αγγίζουν και να καυλώνουν. Να μου λένε ότι είμαι όμορφη όταν έχω τα χάλια μου, να αγγίζουν το κορμί μου και να το θαυμάζουν, να με κάνουν να νιώθω καλά, ότι δε μου λείπει τίποτα κι ότι είμαι αρκετή. Θέλω να χάνομαι για βδομάδες από το σπίτι μου και από τα τηλέφωνα, να κάνω σεξ, να χουζουρεύω, να βλέπω καινούριες ταινίες και να ακούω μουσικές, να γνωρίσω κάποιον από την αρχή. Να μη φοβάμαι: μη χάσω τον άλλον, να φύγω.. Θέλω να θυμάμαι πάλι ότι όλα αρχίζουν για να τελειώσουν, και να μην αφήνω κανέναν να με πείσει για το αντίθετο. Θέλω να γίνω ένα ανώριμο, επιφανειακό 23χρονο. Θέλω να είναι όλα απλά...

Monday, 6 December 2010

Νυστάζω

Νυστάζω.
Και είμαι άρρωστη με πυρετό, αλλά αύριο πρέπει να πάω στο πολυτεχνείο για να εξεταστώ σε μια παπαριά.
Και νυστάζω κι άλλο.
Και έχασα και το κωλοντοσιέ με τις κωλοσημειώσεις όλων των μαθημάτων όλου του εξαμήνου -εκτός από αυτό που εξετάζομαι αύριο- και πρέπει για ακόμα μια χρονιά να ικετεύω για ξένες.
Και νυστάζω λίγο ακόμα.
Και πρέπει να ξεμπερδεύω με εκείνη τη βλακεία που παραδίδω την Παρασκευή που έχει σχεδόν τελειώσει.
Όμως νυστάζω τόσο που μόλις ανοίγω τα pdf τα κλείνω και πάω να ξαπλώσω.
Και πέθανε σήμερα η γιαγιά της κολλητής μου και θέλω να περιμένω να γυρίσει σπίτι το βράδυ από το χωριό και να πάω να τη δω, αλλά..
Νυστάζω τόσο που δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω..

Σας είπα ότι είμαι τρομερά κουρασμένη;


ΝΟΤ!