Tuesday, 30 November 2010

Ισοζύγια

Καλώς ή κακώς, έχω μάθει πια να δουλεύω με ισοζύγια. Ό,τι μπαίνει, βγαίνει. Ό,τι δίνεις, παίρνεις. Εξισώσεις, διαγράμματα, αρχές και εμπειρικοί τύποι είναι στη διάθεσή μου, προκειμένου να εξασφαλίζεται πάντα η ισορροπία στις διεργασίες που σχεδιάζω.

Σαν άνθρωποι, θέλουμε τα ισοζύγια μας να είναι πάντα θετικά, περιμένουμε οι συναναστροφές μας να μας αφήνουν κερδισμένους. Πιο γεμάτους, πιο χαρούμενους, πιο πλούσιους, πιο επιτυχημένους.. Η ισορροπία μας δίνει την αίσθηση του ανικανοποίητου, ότι κάτι λείπει. Και, φυσικά, όταν έχουμε δώσει πιο πολλά από όσα έχουμε πάρει, μένει η πικρία της απώλειας, είτε αυτό αφορά όσα έχουμε επενδύσει συναισθηματικά, είτε απλά το χρόνο και την προσπάθεια που έχουμε αφιερώσει για την κατάκτηση του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολλές φορές να "επενδύουμε" πιο πολλά από όσα θα έπρεπε ή θα θέλαμε κάτω από άλλες συνθήκες, ή ακόμα και περισσότερα από όσα έχουμε περιθώριο να δώσουμε, επιχειρώντας να επιτύχουμε το θετικό αποτέλεσμα που δεν έρχεται. Και με τον τρόπο αυτό, ενώ ήσουν πριν στο +2, μπορεί τελικά να καταλήγεις στο -10. Απλά επειδή αρνείσαι να δεχτείς ότι έχεις χάσει. Είναι κάπως σαν να παίζεις πόκερ με δανεικά, σίγουρος ότι όχι μόνο θα βγάλεις τόσα, ώστε να επιστρέψεις τα χρέη σου, αλλά και ακόμα πιο πολλά, για να μείνουν και για τη δική σου τσέπη.

Καμιά φορά, ο τζογαδόρος συνειδητοποιεί ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να πνίξει την απληστία του, να μαζέψει ότι έχει κερδίσει ή ότι του έχει μείνει μέχρι εκείνη τη στιγμή και να αποχωρήσει όσο μπορεί, με το κεφάλι ψηλά.

Έτσι, λοιπόν, πριν να πνίξω τα πάντα, μάζεψα ότι είχε μείνει από την αξιοπρέπεια και τον εαυτό μου, και είπα μέσα μου και έξω μου, οριστικά πια, τέλος. Δε θέλω στην προσπάθειά μου να πάρω περισσότερα να καταστρέψω όλα όσα πήρα χρόνια τώρα, ούτε να μετανιώσω για όσα έδωσα, ακόμα κι αν τα έδωσα χωρίς να μου ζητηθούν και χωρίς να περιμένω κάτι σαν αντάλλαγμα...





Honey, please well, don't forget to remember
How we both used to feel


Thursday, 25 November 2010

Name day song?


Να με χαίρομαι :)

Saturday, 13 November 2010

Dark vs Light

Γύρω στις 6.30 το πρωί που βγήκαμε επιτέλους από την Έλλη, κοιτώντας τον ουρανό συνειδητοποίησα πως ήταν "κομμένος" στα δύο. Το κάτω μέρος του ήταν φωτεινό, γεμάτο χρώματα από τον ήλιο που έβγαινε κάπου στο βάθος, και το πάνω ήταν κατάμαυρο, καλυμμένο από ένα παχύ και πολύ χαμηλό στρώμα από σύννεφα που δεν άφηνε ούτε μια αχτίδα να περάσει από μέσα του.
Νύχτα και μέρα, ταυτόχρονα, στο ίδιο μέρος. Το κοιτούσα όση ώρα οι λιγότερο μεθυσμένοι προσπαθούσαν να βγάλουν από το μαγαζί τους περισσότερο μεθυσμένους που τσακώνονταν για την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό, κι όλο και περισσότερο συνειδητοποιούσα γιατί με άγγιζε τόσο. Δεν ένιωθα αγχωμένη ότι θα άρχιζε να βρέχει, δεν ήμουν θυμωμένη με τους βλάκες που δεν αποφάσιζαν να κουνήσουν για να φύγουμε, ένιωθα απλά συγκινημένη.
Είμαι σαν τον ουρανό, κομμένη στα δυο. Είμαι ο ένας άνθρωπος που σκέφτεται λογικά και ξέρει πως έχουν τα πράγματα, τι θα έπρεπε να κάνει, αυτός που ντύνεται και βάφεται και χαμογελάει και κάνει τον κλόουν για να νομίζουν όλοι πως είναι καλά. Κι είμαι κι ο άλλος, ο αδύναμος κι ανήμπορος, που πονάει και νιώθει μόνος του και έχει ανάγκη από μια αγκαλιά, αυτός που κλαίει κρυφά και κυκλοφορεί μέρες ολόκληρες με τις πυτζάμες και όταν έχει κάνει όλα όσα πρέπει και έχει βγει, γυρίζει σπίτι εξουθενωμένος από την προσπάθεια που κατέβαλλε επί ώρες να δείχνει φυσιολογικός και χαρούμενος, κι όχι σπασμένος και φοβισμένος.
Το φωτεινό και το σκοτεινό κομμάτι. Όμως.. σε αντίθεση με τον ουρανό, το δικό μου πραγματικό, κι όχι το κρυμμένο και μασκαρεμένο (κάτω από σύννεφα ή make up και φτιαγμένα μαλλιά, έχει σημασία;) είναι το σκοτεινό, και το άλλο είναι απλά μια βιτρίνα, μια συνειδητή προσπάθεια να κρύψω αυτό που πραγματικά υπάρχει από κάτω..

Thursday, 11 November 2010

ΟΥΓΚ!

Μπορεί να μικροδείχνω λίγο...
.. να μην ξεπερνάω το 1 κι ένα Milko που λέει και η μαμά ενός φίλου...
.. το βάρος μου να είναι λίγο πάνω από τα 40 κιλά...
.. η φωνή μου να είναι λεπτή έως αηδίας και λιγάκι τσιριχτή...
.. να μην κυκλοφορώ με ταγέρ και χαρτοφύλακα και γόβες στιλέτο από το πρωί ως το βράδυ σα σούπερ φτασμένη μηχανικός, μια και δεν είμαι...

Αλλά γαμώ την πουτάνα μου άνθρωποι στις γαμημένες σάπιες ελληνικές υπηρεσίες, είμαι 23 χρονών, παλεύω να τελειώσω το μπουρδέλο το Πολυτεχνείο, ΘΕΛΩ ΛΙΓΟ ΣΕΒΑΣΜΟ!

Έχω βαρεθεί να μη μου δίνουν τους βαθμούς του μικρού στο σχολείο, γιατί δεν πιστεύουν ότι είμαι μεγαλύτερη, να μου ζητάνε ταυτότητα για να μου φέρουν μια μπύρα, να με ρωτάνε αν είμαι ενήλικη όταν πάω να βγάλω διαβατήριο, να με αγνοούν και να μου συμπεριφέρονται σαν παιδάκι και να με διώχνουν χωρίς να με βοηθήσουν και να έχουν την απαίτηση να είμαι και ευγνώμων που μου αφιέρωσαν χρόνο, σαν παιδάκι με παράλογες απαιτήσεις που του κάνουν τη χάρη για να μην κλαίει!

Έτρεχα από τις 8.30 το πρωί σήμερα για την κωλομελέτη, και μαντέψτε! Δουλειά φυσικά δεν έκανα!

Wednesday, 3 November 2010

:)

Είχα γράψει ένα βλαμμένο και πολύ μελό ποστ για το πόσο συγκινήθηκα χτες που μου κάνανε έκπληξη οι φίλοι μου για τα γενέθλιά μου (πάλι) και δεν το είχα πάρει χαμπάρι (πάλι) και για το πως κάποιος με αγαπάει αρκετά ώστε να πληρώσει σε τηλέφωνα Χανιά - Λονδίνο ένα extra εισιτήριο για να ακούσω σχεδόν live τους Apocalyptica και τους Pain of Salvation.

Τελικά θα γράψω μόνο αυτό:

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ!

Σας αγαπώ όλους


(όχι και πολύ χαρούμενο, ξέρω..)

Tuesday, 2 November 2010

23 and counting!

Τί κοινό μπορεί να έχουν ο Οδυσσέας Ελύτης,
η Μαρία Αντουαννέτα
και από ότι έμαθα σήμερα και η dreamblogger

με μένα;

Έχουμε γεννηθεί όλοι 2 Νοεμβρίου!

Χρόνια μας Πολλά, Καλά κι Ευτυχισμένα!
Θα μείνουμε κι εμείς στην ιστορία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...