Monday, 25 October 2010

Έχω μια λέξη

Έχω πολλά να πω, αλλά δεν ξέρω πως να τα εκφράσω, για να τα καταλάβεις, και να μην τα πάρεις στραβά. Όταν τα κρατάω μέσα μου, μαζεύονται όλο και περισσότερο, και κάποια στιγμή απλά δεν μπορώ να τα ελέγξω και βγαίνουν χωρίς καμία προηγούμενη επεξεργασία, χωρίς την παραμικρή αυτο-λογοκρισία, και φυσικά βγαίνουν λάθος. Βγαίνουν με τη συνοδεία δακρύων, ή φωνών ή ξεσπασμάτων θυμού, ενώ στην ουσία το μόνο που έχω να σου πω είναι να προσέχεις και να προστατεύεις τον εαυτό σου, από όλα όσα σε πονάνε, κι αν χρειαστεί, κι από μένα.
Σκέφτομαι που παλιά μου τραγουδούσες "λάθη, στραβά και πάθη μ'έβγαλαν σωστό" και περιμένω να δω πότε θα βγω κι εγώ σωστή, γιατί για την ώρα έχω κρυφτεί κάτω από ένα τεράστιο βουνό από λάθη, δεμένη με μια αλυσίδα φτιαγμένη από καθαρό κι ανεξέλεγκτο πάθος που στην τελική κάνει κακό και σε σένα και σε μένα, και δεν μπορώ να κουνηθώ. Αναρωτιέμαι πώς και πότε θα μπορέσω να τη σπάσω, για να σταματήσω να βασανίζω κι εσένα κι εμένα, για να μπορέσω να κρατήσω το στόμα μου την επόμενη φορά που θα σε παρακαλάω να κάνεις κάτι για να σταματήσω να πονάω. Κάθε φορά που θες να μάθεις τί μπορείς να κάνεις, το "δεν ξέρω" μου καίει τα χείλη, αφήνοντας το στόμα μου, γιατί το μόνο που θέλω να πω είναι "γύρνα πίσω".
Είναι τόσο τραγικό αυτό το "γύρνα πίσω" που με πιάνουν τα γέλια όταν το σκέφτομαι. Γύρνα πίσω σε μια καταδικασμένη από καιρό σχέση από απόσταση, γύρνα πίσω σε έναν άνθρωπο που δεν είναι αυτό που θες, γύρνα πίσω γιατί δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την ιδέα σου... Γύρνα πίσω γιατί είμαι μικρή κι αδύναμη, κι έχω ακόμα περιθώριο να σε απογοητεύσω λίγο ακόμα. Γύρνα πίσω για να είμαστε ουσιαστικά, όπως είμαστε και τώρα...
Κάθε φορά που μιλάμε, υπόσχομαι στον εαυτό μου πως θα πούμε τα νέα μας, θα κάνουμε δυο τρία αστειάκια, θα γελάσουμε και όλα θα είναι μια χαρά. Κάθε φορά, λέω ψέματα και στους δυο μας.
Έχεις κουραστεί να ακούς "συγγνώμη", "ευχαριστώ", "σε παρακαλώ" και "σ'αγαπάω". Για κάθε ένα από αυτά έχεις μια απάντηση που την ξέρω απ'έξω, και δε χρειάζεται καν να μου την πεις πια. Όμως, δεν είναι ότι δε σε καταλαβαίνω όταν τα λέω, δεν είναι ότι αρνούμαι να δεχτώ όσα μου λες. Είναι που λυπάμαι όταν κάνω κάτι που ξέρω ότι δε θες ή δε μπορείς να αντέξεις. Είναι που νιώθω όμορφα κάθε φορά που κάνεις κάτι που δεν είσαι υποχρεωμένος να κάνεις για την πρώην σου (το λέω μπας και το συνηθίσω). Είναι που περιμένω κάτι από σένα, αλλά.. για να είμαι ειλικρινής ούτε κι εγώ ξέρω τι θα μπορούσε να είναι αυτό. Είναι που ακόμα σ'αγαπάω, σε θέλω, μου λείπεις.
Όλα όμως.. στο τέλος καταλήγουν σε ένα πράγμα. Στο ένα και μοναδικό, αληθινό κι ειλικρινές και όμορφο που ποτέ δε θα χαθεί από μας τους δυο. Σ'αυτό που μας δένει.

"Δεν σ'αφήνω"

Sunday, 24 October 2010

Το παιδάκι στο φεγγάρι

Έβαλα σήμερα να δω το How to train your dragon. Ήρθε η ώρα να αρχίσω να βλέπω ξανά ταινίες, κι αυτό έμοιαζε ασφαλής επιλογή. Δε θα έχει αγαπημένα ζευγάρια, δε θα έχει χωρισμούς, δε θα έχει τίποτα από αυτά που προσπαθώ τόσο καιρό να αποφύγω.
Κι όμως, πριν αρχίσει η ταινία, είχε το παιδάκι που καθόταν στο φεγγάρι και ψάρευε.
Θυμάσαι το Σεπτέμβρη βγαίνοντας από το σινεμά, που κοιτούσαμε το φεγγάρι και σκεφτήκαμε κι οι δυο το ίδιο; Ότι λείπει το παιδάκι; Και μετά ψάχναμε ποιας εταιρείας είναι;
Και που σε ρώτησα, πού θα βρεις άλλη σαν εμένα;
Το ξέρεις κι εσύ, ότι δύσκολα θα βρεθεί άλλη να σε καταλαβαίνει, να μπαίνει στο μυαλό σου, να σκέφτεται ότι κι εσύ όπως εγώ, όμως.. πού ξέρεις; Μπορεί να είναι και για καλό...

Saturday, 23 October 2010

Απάνω που 'χω φθάσει σε λογαριασμό όλα τα χάνω..

Όταν περιμένεις περίοδο, και οι ορμόνες μέσα σου παίζουν με το μυαλό σου, κι όταν είσαι άρρωστη, αλλά όλο και κάποιος περιμένει κάτι από σένα, κι έτσι αναγκάζεσαι να παίρνεις κάθε δυο ώρες αντιπυρετικά για να μπορείς να στέκεσαι στα πόδια σου, κι όταν δε μπορείς να βάλεις ένα όριο στο που θα πάει το μυαλό σου και που όχι, τις ώρες που είσαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι και κρυώνεις, γιατί το 37 γίνεται 38 κι αυτό 39, απλά καταλήγεις να ακούς το ίδιο τραγούδι ξανά και ξανά και ξανά, και να περιμένεις ο ήχος να διακοπεί από το μόνο ήχο που μπορεί να σε κάνει καλύτερα. Τον ήχο που συνοδεύει την επικοινωνία με έναν άνθρωπο, που παρά το ότι σε έχει πληγώσει όσο κανείς, εσύ τον αγαπάς ακόμα, και ξέρεις ότι είναι ο μόνος που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Δε χρειάζεσαι πια ούτε τα «σ’αγαπώ» ούτε τα «μου λείπεις», καμιά μεγάλη ή βαρυσήμαντη κουβέντα. Χρειάζεσαι τον ήχο της φωνής του μοναδικού ανθρώπου που μπορεί να σε καταλάβει, ακόμα και μετά την προδοσία και τον πόνο. Κι αυτό είναι το ιδανικό. Σου αρκεί μια λέξη σε μια οθόνη, μια απάντηση στο μειλ που έστειλες το πρωί, μια ένδειξη ότι νοιάζεται για σένα. Κι έτσι κοιμάσαι με τα ηχεία ανοιχτά, για να μη μπει στο msn χωρίς να τον ακούσεις ή να μη φτάσει μειλ και δεν το καταλάβεις.

Αναρωτιέσαι τι έχεις κάνει για να αξίζεις αυτή τη σιωπή, κι αμέσως ξέρεις πως πιθανότατα δε φταις εσύ, απλά έχει βγει, ή διαβάζει, ή κοιμάται ή κάνει οτιδήποτε θα μπορούσε να κάνει στην καινούρια του ζωή, της οποίας κομμάτι δε θα μπορέσεις να είσαι ποτέ κομμάτι. Ή απλά δεν έχει όρεξη να σου μιλήσει. Ούτε κατακριτέο, ούτε απίθανο είναι. Δεν είστε πια μαζί, δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται τα κλάματα και τις φωνές σου, όπως παλιά. Το ξέρεις. Όμως ακόμα και όλα αυτά δεν είναι αρκετά. Αυτά που ξέρεις με τη λογική ότι ισχύουν χάνουν από αυτά που νιώθεις, πριν καν αρχίσει η μάχη.

Και μέσα σ’αυτή την κατάσταση, σκέφτεσαι όλα όσα προσπαθείς εδώ και δυο μήνες να βγάλεις από το κεφάλι σου˙ όλα τα «σ’αγαπάω» που τα πνίγεις πριν καν βγουν από το στόμα σου˙ όλα τα «μου λείπεις», τα «σε θέλω», τα «δώσε μου άλλη μια ευκαιρία».. Οι φόβοι σου μεγεθύνονται, και οι παράλογες ελπίδες σου, που μέχρι πριν δυο λεπτά τις νόμιζες πεθαμένες, στρίβουν άλλη μια φορά το μαχαίρι μέσα σου. Γιατί δε σ’αφήνουν ήσυχη πια; Γιατί δεν μπορούν απλά να πάνε από κει που ήρθαν, και να κρυφτούν και να κουλουριαστούν, να πεθάνουν για πάντα. Γιατί είσαι τόσο ηλίθια που δεν καταλαβαίνεις πως όλα έχουν τελειώσει, πως ότι και να σκέφτεσαι, όλα έχουν χαθεί; Γιατί δεν τον αφήνεις ήσυχο να ζήσει τη ζωή του, αλλά τον φορτώνεις με τις δικές σου φοβίες, και ανασφάλειες, και κρίσεις πανικού; Γιατί δε μπορείς απλά να είσαι δίπλα του, όπως υπόσχεσαι, και χαρούμενη για αυτόν, γιατί δεν μπορείς να τον καταλάβεις; Γιατί αυτά που τη μια στιγμή τα λες χαμογελώντας κι αλήθεια τα πιστεύεις, την άλλη σε γαμάνε τόσο πολύ;

Λες στον εαυτό σου ξανά και ξανά ότι όλο αυτό δεν είναι αληθινό, ότι είναι οι τεράστιες ποσότητες καφέ, κι αντιπυρετικών που δε σε πιάνουν και ορμονών, όμως ο πόνος είναι εκεί. Κρυμμένος στη γωνία, σε κοιτάει και γελάει, και παίζει με το μυαλό σου, και στέλνει τα όνειρα στα οποία κοιμάσαι ανάμεσα στα χέρια του όπως παλιά, ή τα άλλα, που πας να τον φιλήσεις και τραβιέται, όπως θα έκανε αν ήταν κάπου κοντά σου σήμερα. Κι είναι μαζί του και η ζήλεια, σε ροκανίζει αργά από μέσα προς τα έξω, σου σφίγγει όλο και περισσότερο την καρδιά, και κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπος που είναι στη ζωή του, στο σπίτι του, στην καρδιά του, στο κρεβάτι του, είναι εχθρός και απειλή. Κατάλαβέ το επιτέλους! Δε σε θέλει, δεν του είσαι τίποτα περισσότερο από μια πρώην την κρατάει στη ζωή του, γιατί μπορεί να σε δει σα φίλη. Δεν έχεις τίποτα πια να χάσεις, έχουν χαθεί τα πάντα από καιρό. Όταν τα πράγματα είναι έτσι, δεν σε απειλεί κανείς και τίποτα.

Δε χρειάζεσαι κανένα άλλον για να σου πει πόσο παράλογη και πόσο υστερική γίνεσαι, δε χρειάζεται καν να σου πει αυτός ότι πρέπει να ηρεμήσεις και να σταματήσεις να σκέφτεσαι βλακείες, ότι κάνεις κακό στον εαυτό σου. Το ξέρεις. Όμως δε μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.. πέρα από το να περίμενες να γίνεις καλά, και να διαλυθεί το τρελό κοκτέιλ χημικών που καθορίζει αυτά που νιώθεις, για να μπορείς να είσαι καλά. Με σένα. Και με εκείνον. Γιατί πολύ απλά, ότι κι αν γίνει, τον έχεις ανάγκη, και ξέρεις πολύ καλά, πως δε θα μπορούσες ποτέ να συγχωρήσεις τον εαυτό σου, αν με τη συμπεριφορά σου τον έκανες να φύγει εντελώς από τη ζωή σου, είτε για να ηρεμήσει, είτε για να ηρεμήσεις εσύ...

Βάζεις το κομμάτι να παίξει άλλη μια φορά, και ανοίγεις άλλη μια λευκή σελίδα...

Monday, 18 October 2010

Μια ματιά σα βροχή

Όταν βρέχει, δε βγαίνω έξω, αν μπορώ να το αποφύγω. Μου τη δίνουν οι σταγόνες της βροχής που μπαίνουν στα μάτια μου, και χαλάνε τα μαλλιά μου. Τις ομπρέλες μου τις κάνει πάντα κομμάτια ο αέρας στην προσπάθειά του να με κάνει σαν τη Mary Poppins, κι έτσι δε με κρατάνε ούτε λίγο στεγνή. Δε μ'αρέσουν οι μπότες και τα μπουφάν και τα αδιάβροχα, θέλω να φοράω μπαλαρινάκια και σταράκια και τιραντάκια και να μην ξεβάφει το μολύβι από τα μάτια μου, γιατί πάντα όποτε παίρνω καινούριο ξεχνάω να τσεκάρω αν είναι αδιάβροχο (και με τη συχνότητα που κλαίω τώρα τελευταία θα έπρεπε όλα τα είδη του μακιγιάζ μου να είναι αδιάβροχα).
Κάθομαι μέσα, κουκουλωμένη, πίνω γαλλικό φουντούκι και σέρνω το στερημένο από epressat βιταμίνες πτώμα μου και βλέπω σειρές, η κάνω και στέλνω τα πρότζεκτ μου μισά, η απλά ξαπλώνω και ακούω μουσική και περιμένω να βγει πάλι ο ήλιος, για να πάρω λίγη ενέργεια και να μπορέσω να κινηθώ.
Θυμάμαι τότε που με φώναζες φοινικάκι και μου έδινες το καπέλο και το φούτερ σου για να μη βρέχομαι στις ξαφνικές μπόρες, μέχρι να φτάσουμε σπίτι ή να μπούμε στο αυτοκίνητο, και ξέρω, ότι ακόμα και τώρα, θα έκανες πιθανότατα το ίδιο, όμως δε θα με τραβούσες από το χέρι για να τρέξουμε πιο γρήγορα χωρίς να γλιστρήσω, και δε θα με φιλούσες όποτε κρυβόμασταν κάτω από υπόστεγα που θα έσταζαν.
Και σκέφτομαι.. "είδες που είσαι ηλίθια; θα πρεπε να σκέφτεσαι όλα αυτά και να χαμογελάς. θα έπρεπε να χαίρεσαι για όσα είχες, και για όσα από αυτά μπορείς να έχεις ακόμα, κι όχι να κλαις και να στεναχωριέσαι για όσα έχεις χάσει..", όμως, δε μπορώ.
Δε μπορώ να μη ζηλεύω την ιδέα ότι τα έχεις κάνει και με άλλες, κι ότι θα το κάνεις με πολύ περισσότερες ίσως από δω και πέρα, κι ούτε που θα σου περνάω εγώ από το μυαλό, γιατί θα μπορείς να περνάς εξίσου καλά, ή και καλύτερα, χωρίς εμένα.
Κι έτσι, οι μέρες με βροχή, γίνονται ακόμα πιο σκοτεινές και άσχημες, κι εγώ κρύβομαι ακόμα πιο πολύ στην κουβέρτα που δεν κουβαλάει πια τη μυρωδιά σου, και φοβάμαι τη στιγμή που αύριο το πρωί θα πρέπει να σηκωθώ και να βγω έξω σ'αυτό το χάλι, να γίνω μούσκεμα, να οδηγήσω στους βρεγμένους δρόμους και να πάω για ένα μάθημα που δε με ενδιαφέρει ούτε ελάχιστα, για να μπορέσω να τελειώσω επιτέλους, και να φύγω από αυτό το μέρος, που με αρρωσταίνει ακόμα πιο πολύ, από τη μέρα που έμεινα εδώ χωρίς εσένα...

Friday, 15 October 2010

Στίξη

Όταν γνωριστήκαμε, είχες το ίδιο πρόβλημα με μένα που είχαν όλοι όσοι με γνωρίζουν. Δε μιλούσα. Ένιωθες και ένιωθα ότι κάποια περίεργη σύνδεση υπήρχε ανάμεσά μας, ξέραμε και οι δυο ότι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα παίζαμε σημαντικό ρόλο ο ένας στη ζωή του άλλου, αλλά δεν άνοιγα το στόμα μου να πω ούτε αυτό, ούτε και τίποτα άλλο...
Σιγά σιγά, σε έμαθα, σου ανοίχτηκα, και άρχισα να σου μιλάω. Ακατάπαυστα. Δεν μπορούσα να σε αφήσω να κοιμηθείς, και σου μιλούσα μέχρι να αρχίσεις να ροχαλίζεις και να ψευτοτσατιστώ, δεν μπορούσα να σου κλείσω το τηλέφωνο, δε σε άφηνα να μπεις στα αεροπλάνα που σε παίρνανε μακριά μου, είχα πάντα κάτι ακόμα να σου πω.. Δεν μπορούσα να βάλω τελεία.
Έτσι, όλη μας η σχέση από τη μεριά μου ήταν ένα κόμμα. Ένα μικρό διάλειμμα για ανάσα, για να συνεχιστεί σε λίγο. Πολλές φορές ήταν θαυμαστικά, κι άλλες ερωτηματικά. Υπήρξε και μια άνω τελεία, απ'αυτές που τόσο καλά έχεις μάθει τώρα.
Εδώ και 52 μέρες, ξέρω ότι έχεις βάλει τελεία. Και θες να βάλω κι εγώ. Κι είναι τόσο δύσκολο να βάλεις τελεία όταν δεν τα έχεις πει όλα. Ζούσα, περπατούσα, κοιμόμουνα με την ελπίδα που αφήνει στο μυαλό σου ένα κόμμα, ενώ ήξερα μέσα μου πολύ καλά πως έπρεπε να βάλω τελεία.
Μετά την χτεσινή μας κουβέντα, δεν έχω πολλές επιλογές πια. Δεν έχω περιθώρια να πω άλλα ψέματα στον εαυτό μου, δεν έχω τίποτα να περιμένω.
Έτσι, δε θα βάλω μόνο μια τελεία, αλλά τρεις... Αποσιωπητικά. Είχα πολλά να πω ακόμα, αλλά δε θα το κάνω...

Ευχαριστώ για όλα όσα μου έδωσες.
Συγγνώμη για όλα όσα περνάς εξαιτίας μου.
Να προσέχεις.
Αντίο.

Όχι πια σ'αγαπάω...


ΥΓ: Με ρώτησες την παρασκευή όλο χαρά "δεν απαντάω στα μηνύματα;" και σου είπα "όχι πάντα.." Δεν ήξερα ότι αυτή μου η απάντηση θα σε έκανε να θες να αποδείξεις και σε μένα και σε σένα ότι είναι όντως έτσι...

Tuesday, 12 October 2010

Lying to me

Λέω πολλά ψέματα τώρα τελευταία.
Στους άλλους ότι είμαι καλά, και σφίγγω τα δόντια μου για να χαμογελάω, μέχρι να αρχίσω να πονάω και να αρχίσω να τρέχω μακριά, για να κρυφτώ σε μια γωνιά να κλάψω μόνη μου.
Σε σένα, που θέλω να είσαι καλά, και ξέρω ότι αν δεν είμαι εγώ, θα σου είναι πιο δύσκολο.
Και σε μένα. Τα πιο πολλά τα λέω σε μένα, γιατί φοβάμαι, γιατί θέλω να ελπίζω, γιατί θέλω να πιστεύω ότι είμαι καλύτερος άνθρωπος από αυτός που πραγματικά είμαι.
Το θέμα είναι ότι... τα ψέματά μου περιλαμβάνουν κι άλλους, που δεν είναι διατεθειμένοι να πουν κι αυτοί με τη σειρά τους τα ίδια σε μένα.
Και τότε η ροζ φούσκα μέσα στην οποία έχω κρυφτεί σπάει, και βλέπω την πραγματικότητα στα μάτια, και πονάω..


Χωρίς να πιστεύω τόσο στις συμπτώσεις κι ότι αυτές θα μπορούσαν να σημαίνουν κάτι, είχα πείσει τον εαυτό μου πως η συναυλία στο Λονδίνο τη μέρα των γενεθλίων μου ήταν ένα σημάδι ότι όλα θα πάνε καλά. Θα τη βλέπαμε μαζί, θα θυμόσουν πως ένιωθες για μένα, θα μας έδινες ακόμα μια ευκαιρία... Άλλο ένα ψέμα.

Saturday, 9 October 2010

Love comes.. and love goes

Πόσος χρόνος χρειάζεται για να αγαπήσεις κάποιον; Ένας χρόνος, ένας μήνας, μια μέρα ή μήπως μια στιγμή; Μπορείς να αγαπήσεις από την πρώτη στιγμή; Μπορεί αυτό που νιώθεις, όσο δυνατό κι αν είναι, να είναι αγάπη, κι όχι καύλα, ενθουσιασμός, έρωτας που σε λίγο θα σβήσουν, χωρίς να αφήσουν τίποτα πίσω; Μπορείς να νιώσεις για κάποιον που ξέρεις ελάχιστα κάτι τόσο βαθύ και έντονο, κάτι που μπορεί να σε αλλάξει ριζικά, να σε κάνει ικανό να βάλεις τον εαυτό σου σε δεύτερη μοίρα, για να είναι ο άλλος ευτυχισμένος; Μπορούν τρεις μήνες να είναι αρκετοί για να νιώσεις ότι ένιωσες σε τέσσερα χρόνια, σε μια ζωή;
Και μετά; Φεύγει η αγάπη; Χάνεται η ανάγκη σου να ξέρεις ότι ο άλλος είναι καλά για να είσαι κι εσύ; Μπορείς να μη νοιάζεσαι αν έχει φάει, κοιμηθεί, βάλει κασκόλ για να μην αρρωστήσει; Μπορείς να ξέρεις ότι πονάει, ότι είναι μόνος, ότι λυπάται, και να μη σε νοιάζει, να μην προσπαθείς να είσαι δίπλα του, να μην κάνεις ότι περνάει από τα χέρια σου, όσο ασήμαντο ή ουσιαστικό κι αν είναι αυτό, για να ανακουφίσεις τον άνθρωπο που σημαίνει τόσο πολλά για σένα;


Thursday, 7 October 2010

Σίεντιστς ντέι νάμπερ του

Τι έμαθα σήμερα στο συνέδριο:

1. Έχω δίκιο. Οι φινλανδοί είναι ο πιο όμορφος λαός του κόσμου.
2. Είμαι στραβόξυλο. Αντιπαθώ όποιον συμπαθούν όλοι, και το ανάποδο.
3. Μια μυρωδιά μπορεί να πάρει το μυαλό σου από το θέμα που συζητάς, και να το πάει εκεί από όπου τρέχεις να κρυφτείς, και γιαυτό φορτώνεις τις μέρες σου με συνέδρια.
4. Πρέπει οπωσδήποτε να βρω έναν Άγγλο να μιλάμε για να κάνω εξάσκηση, γιατί ενώ καταλαβαίνω τα πάντα, κωλώνω ελεεινά μιλήσω, και λέω μόνο κάτι yes και κάτι no, με μια προφορά που θα έκανε τον καημένο το Shawn να τραβάει τα πορτοκαλί ιρλανδικά μαλλιά του. Κρίμα τόσα χρόνια αγγλικά, κρίμα τα proficiency, κρίμα τα νιάτα, την ομορφιά, κρίμα το μπόι μου καλέ.
5. Η μουσικές στα ξενοδοχεία είναι τόσο κουλές, που όταν ακούς για 20ή φορά το επετειακό γελαστό παιδί σε ορχηστρική εκτέλεση, δε σου κάνει εντύπωση,
6. Δεν καταλαβαίνω τα μαθηματικά, σε όποια γλώσσα και να είναι. Αν δεν έπρεπε να έχω το νου μου να κάνω καμιά δουλειά, εκεί κάπου στη μέση του "Statistical model building for industrial pollution control and hazardous waste management" θα με είχε πάρει ο ύπνος στην αναμφίβολα άβολη καρέκλα.
7. Είμαι τόσο ντροπιάρα, που ακόμα και στα ελληνικά, κάτι μισομασημένα ναι και όχι λέω, κι ας έλεγα ότι θα σκάσω μες στην αυτοπεποίθηση και το θράσος για να κάνω δημόσιες σχέσεις.
8. 12 ώρες στο πόδι σερί; YES I CAN!
9. Όταν όλα πάνε στραβά, είμαι cool και άνετη; YES I CAN*2!

Wednesday, 6 October 2010

Σίεντιστς :Ρ

Όσο κουρασμένη και να είμαι, όσο και να γκρινιάζω, όσο και να αγχώνομαι και να φοβάμαι το πρωινό ξύπνημα αύριο, σήμερα στο συνέδριο είδα επιστήμονες από όλον τον κόσμο, με δημοσιεύσεις, και έρευνες, και 2-3 διδακτορικά, και ζήλεψα. Θέλω κι εγώ να γίνω ένα μικρό κομματάκι αυτής της ελίτ με τα λάπτοπ και τα γυαλιά που όταν μιλάνε με τα σπαστά τους αγγλικά χρησιμοποιούν λέξεις που έχεις ακούσει μόνο σε άκυρες φάσεις και στην τηλεόραση. Θέλω το πτυχίο μου τώρα, θέλω μια θέση για μεταπτυχιακό σε μια σκανδιναβική χώρα, θέλω να τελειώνωωωωω...

Sunday, 3 October 2010

Clarity

130 στην εθνική
ο αέρας από το παράθυρο στο πρόσωπό μου
στο ραδιόφωνο το τραγούδι μας
στο στόμα μου η ανάμνηση της γεύσης του φιλιού σου
στο μυαλό μου τα ταξίδια μας με το αυτοκίνητο

τώρα ξέρω..