Saturday, 27 March 2010

Πρόβλημα..

Όταν βγαίνω, μέχρι να με πιάσει ελαφρώς (ή και λίγο περισσότερο) το αλκοόλ, οπότε και γίνομαι πιο κοινωνική, και αρχίσω να περιφέρομαι και να μιλάω, ή και.. να χορεύω.. δεν έχω τί να κάνω τα χέρια μου!
Σκέφτομαι σοβαρά να αρχίσω το κάπνισμα, ή να αναλάβω να στρίβω τα τσιγάρα των άλλων, ώστε να έχω κάτι να κάνω.. :Ρ

Sunday, 21 March 2010

Καινούριο κοσκινάκι μου...

Το μυαλό και η μνήμη του ανθρώπου τελικά είναι περίεργα πράγματα. Λειτουργούν με εντελώς δικούς τους κανόνες, αν και συνήθως κρατάνε την προοπτική. Όσο απομακρύνεσαι από κάτι, τόσο πιο μικρό σου φαίνεται.

Έτσι, μπορεί να αλλάζεις αυτοκίνητο, σχολείο, γκόμενο ή κομμωτήριο, όχι απαραίτητα γιατί το καινούριο είναι αντικειμενικά καλύτερο από το παλιό, αλλά, πιθανότατα, επειδή επιβάλλεται από τις συνθήκες.

Το μυαλό σου, για να δικαιολογήσει αυτή την αλλαγή, και να σε κάνει να νιώθεις λιγότερο τις τύψεις ή τη νοσταλγία που αυτή σου προκαλεί, θα πάρει τα ελαττώματα ή τα σφάλματα του πράγματος ή του ατόμου που αφήνεις πίσω σου και θα τα γιγαντώσει, μέχρις ότου να σε πείσει ότι αυτά που είχε και σε κάνανε να νιώθεις καλά -τα χιλιόμετρα που έχεις γράψει ακούγοντας δυνατά μουσική και τραγουδώντας με τον κολλητό σου στο παλιό αμάξι, ή ο τρόπος που ο πρώην σου μπορούσε να σε κάνει να ξεχάσεις τα σκατά της ζωής σου και να σε κάνει να γελάς- δεν ήταν και τόσο ιδιαίτερης αξίας όσο νόμιζες. Ταυτόχρονα, θα προσπαθήσει να κρύψει όσο πιο καλά γίνεται στο υποσυνείδητο τα μειονεκτήματα του νέου, πίιιισω πίιιιισω και βαθιά και θα σου επιτρέψει να βλέπεις μόνο τα καλά -τα πολλά κυβικά και τα άλογα του καινούριου αυτοκινήτου, τη φάτσα και τους κοιλιακούς του καινούριου γκόμενου- κι έτσι σε πείθει ότι η αλλαγή που έκανες ήταν προς το καλύτερο.

Έχεις πειστεί, λοιπόν, κι έτσι η επόμενη μέρα, σε βρίσκει να προσπαθείς με λογικά επιχειρήματα να πείσεις και τους άλλους, πολύ συχνά χωρίς αποτέλεσμα, γιατί πολύ απλά, οι άλλοι είναι πιο εύκολο να δουν τα πράγματα με τη σωστή ματιά και κυρίως αντικειμενική διάθεση. Δεν είναι απίθανο, λοιπόν, να τους πιάσεις να σκέφτονται βαθιά μέσα τους την παλιά παροιμία "καινούριο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω" και να αναρωτιούνται ποτέ το αυτοκίνητο θα σου παρουσιάσει μια βλάβη, ή πότε ο γκόμενος θα κάνει μαλακία, ώστε να πάρουν όλα τις κανονικές τους διαστάσεις, ή τουλάχιστον να γίνει ένα βήμα προς τα εκεί.

Tuesday, 16 March 2010

beeeeeep

Παίρνεις κάποιον τηλέφωνο. Στην ευτυχή συγκυρία που δεν έχει κάποιο αναθεματισμένο welcome tone, αλλά όσο περιμένεις ακούς το παλιό καλό μπίπ...

η ψυχανωμαλία μέσα σου ξυπνάει...

μπίιιπ. "δεν το σηκώνει. αν δεν το έχει πιάσει μέχρι το επόμενο θα το κλείσω"

μπίιιιιπ. "άλλο ένα και μετά τέλος. δε θα περιμένω μια ώρα"

μπίιιιιιιιπ. "λες να κάνει σεξ και να ενοχλώ; ακόμα ένα και το κλείνω"

μπίιιιιιιιιιιιιιιπ.

μπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιπ.

.. "ο συνδρομητής που καλέσατε δεν είναι διαθέσιμος. προσπαθήστε αργότερα"

Monday, 8 March 2010

When you were young...

Όταν δε σε ρωτάνε αν είσαι πάνω από 17 για να σου δώσουν τη μπύρα που ζήτησες, σε ένα μαγαζί που πας τόσα χρόνια, που θα μπορούσαν να σε έχουν δει να μεγαλώνεις και να αλλάζεις δόντια, αν ήσουν όντως τόσο μικρή, έχει πλάκα να μικροδείχνεις.

Το πρωί είχα άγχος που θα πήγαινα πρώτη φορά ολομόναχη να παρακολουθήσω μάθημα 3ου έτους, και φοβόμουνα ότι θα μου λέγανε "κάτσε γιαγιούλα, να μην είσαι όρθια" και ότι θα προσφέρονταν να με περάσουν απέναντι για να εξισορροπήσουν το κάρμα τους. Μπορεί, λοιπόν, να φανταστεί κανείς την -ευχάριστη- έκπληξή μου, όταν άτομα, δυο χρόνια μικρότερά μου, με ρώτησαν γιατί παίρνω μαθήματα μεγαλύτερων ετών! χεχε!

Tuesday, 2 March 2010

3...2...1

3. Συμφωνία σε πορτοκαλί

Ο μπεζ μου σκύλος κοιμάται
με την πορτοκαλί μου κουβέρτα για μαξιλάρι
που είναι διπλωμένη πάνω στο πορτοκαλί μου πάπλωμα
κρατώντας αγκαλιά τον πορτοκαλί Λονδρέζο Νέμο.

2. Μάνα, μανούλα, μαμά

Σήμερα το πρωί πηγαίνοντας στο μπάνιο
βρήκα τη μαμά μου μπροστά στον καθρέφτη
να πλένει τα δόντια της και να τραγουδάει
ενώ μισοχόρευε στο ρυθμό.
Δεν ξέρω πόσο καιρό είχα να τη δω έτσι.
Την κορόιδεψα για λίγο
και μετά στάθηκα δίπλα της και άρχισα να τη μιμούμαι
κάνοντας τις ίδιες ακριβώς κινήσεις με εκείνη
ενώ έβαζα την ενυδατική
στα μάγουλα, τη μύτη και το μέτωπό μου.
Τραγούδησα και λίγο μαζί της.
Και τότε, δεν είμαι σίγουρη γιατί,
θυμήθηκα τη φωτογραφία της
που έχει η γιαγιά μου κρεμασμένη στον τοίχο.
Από το 1993.
Και τότε απλά συνειδητοποίησα ότι...
Ήταν πολύ όμορφη η μαμά μου παλιά.
Και χωρίς τις κρέμες.

1. Χίλιες και μία νύχτες

"Είναι μεγάλη βλακεία
που μετά από ένα εκατομμύριο χρόνια
είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί σου
και κάθε μέρα που περνάει
είμαι ακόμα πιο πολύ;"