Thursday, 28 January 2010

The boat that rocked

Όσες ταινίες και να δω, δε θα γίνω ποτέ κριτικός κινηματογράφου, δε θα ξέρω ποτέ να σας πω τις παπαριές που αυτοί γράφουν για τις ταινίες, δε θα έχω τις "γνώσεις" αν μπορείς να έχεις ποτέ κάτι τέτοιο για τον κινηματογράφο. Κι αυτό για ένα πολύ απλό λόγο: γιατί ο κινηματογράφος είναι τέχνη, και το ίδιο κομμάτι τέχνης για τον ίδιο άνθρωπο είναι εντελώς διαφορετικό, γιατί πολύ απλά τον έκανε να νιώσει και να σκεφτεί διαφορετικά πράγματα από τον διπλανό του.

Έτσι, λοιπόν, για το the boat that rocked έχω να πω μόνο ότι είναι μια πολύ τρυφερή ταινία, γεμάτη νοσταλγία για τις ρομαντικές εποχές του ραδιοφώνου και του ροκ εντ ρολλ, με στιγμές άλλες πιο πικρές, κι άλλες πιο αστείες, άλλες τραγελαφικές, όμως όλες γεμάτες με μια απίστευτη τρυφερότητα. Ένα πολύ σημαντικό μέσο για τη μεταφορά όλων αυτών είναι φυσικά η μουσική, που με τη βοήθειά της γίνεται εν μέρει και η σκιαγράφηση των χαρακτήρων.
Ο Philip Seymour Hoffman όπως πάντα εκπληκτικός, και!! το γκομενάκι Τοm Sturridge (αν κάνω λάθος, διορθώστε με) για πολλά σάλια!
Ευχαριστώ, λοιπόν, την Ε. και το Μ. που μου το πρότειναν, έπρεπε να το φανταστώ ότι μπορώ να εμπιστευτώ κάτι που διασταυρώνει τα γούστα των δυο αυτών φωστήρων της εβδομής τέχνης! :Ρ
Καληνύχτα παιδάκια!

Monday, 25 January 2010

Δριμύ Κατηγορώ




... ή πως θα κάνεις την κολλητή σου "κουτάβι".

Είσαι ένας άνθρωπος που λατρεύει το σινεμά για το σινεμά. Για τη μεγάλη του οθόνη, για το σσσ σσσ των από πίσω, για την αίσθηση ρε φίλε. Σε πιάνουν κρίσεις και θες οπωσδήποτε να πας σινεμά, όχι για να δεις κάποια ταινία, απλά, γιατί σου έχει λείψει το feeling, κι έτσι καταλήγεις να σέρνεις κόσμο σε τρελές μούφες.
Το έτερό σου ήμισυ, που είναι και ο άνθρωπος που συμμερίζεται σε ένα βαθμό και ανέχεται αυτή σου την τρέλα, είναι στην άλλη άκρη του κρητικού πελάγους, κι έτσι δε σου κάνει τη χάρη συχνά.
Η κολλητή σου, τώρα, που ξέρει όοοολα τα παραπάνω, γενικά δεν είναι του κινηματογράφου. Της αρέσει να βλέπει ταινίες στο σπίτι της, κουβερτούλα, παύση για κατούρημα και τα ρέστα. Ξέρει επίσης ότι ψήνεσαι να δεις το Avatar σε 3D. Και ότι είσαι άρρωστη και δεν μπορείς να πας ... ΧΤΕΣ. Και τί κάνει; Πάει με όλη την υπόλοιπη πρόθυμη παρέα, χωρίς εσένα, ΚΑΙ για να σε κάνει ακόμα χειρότερα, σε παίρνει να σου πει και πως πέρασε!

Αίσχος!


Thursday, 14 January 2010

Boulevard of broken promises

"Όποτε θα με έχεις ανάγκη, θα παίρνω το πρώτο αεροπλάνο και θα έρχομαι"

Την πιο σημαντική για μένα, και ταυτόχρονα, την περισσότερο αθετημένη υπόσχεση, την άκουσα πέρυσι, τη μέρα των γενεθλίων μου. Το δώρο που κουβαλούσαν οι δυο - τρεις λέξεις ήταν μοναξιά, συνεχής και τόσο αντίθετη με το περιεχόμενό τους. Ήμουν, είμαι και θα είμαι σίγουρη, πως δεν ειπώθηκαν με σκοπό να με παραπλανήσουν και να με πληγώσουν, όμως τελικά.. αυτό δεν ήταν το αποτέλεσμα;
Στεναχωριέμαι και θυμώνω πολλές φορές, αλλά δεν είμαι σίγουρη με ποιόν.. με κείνον που την έδωσε, γνωρίζοντας, πως τη στιγμή που τα λόγια θα άφηναν τα χείλια του, θα γίνονταν αυτόματα ψέματα.. ή με μένα, που, ενώ το ήξερα, κι ίσως καλύτερα εγώ, γαντζώθηκα πάνω της με νύχια και με δόντια, και που σε κάθε ευκαιρία την επικαλούμουν και ζητούσα να εκπληρωθεί, συμπληρώνοντας με ελπίδα μέσα μου "αυτή τη φορά μόνο, σε παρακαλώ, αυτή φορά, σε έχω τόσο ανάγκη..".
Κάθε φορά που κάτι μπαίνει στη μέση, μια μεγαλειώδης δικαιολογία ή μια μικρότατη υποχρέωση, και καθυστερεί την πραγματοποίηση της επιθυμίας μου, σφίγγω τα δόντια να χαμογελάσω και να πω "δεν πειράζει. την επόμενη φορά, καλύτερα να έρθει την επόμενη φορά, ίσως τότε να είναι χειρότερα τα πράγματα..".
Θα 'πρεπε να το ξέρω, πως τα ποτέ και τα πάντα, πάντα αναιρούν και αντιστρέφουν τους εαυτούς τους, και να υψώνω τα τείχη μου, να παρατάσσω τους τοξότες μου, και να τα πολεμάω με κάθε δυνατό τρόπο, όμως αφήνουν στο στόμα πάντα μια γεύση τόσο γλυκιά στην αρχή, που ξεχνάς πόσο πικρή γίνεται με το που θα τα καταπιείς..
Πονάει, όμως ρε γαμώτο.. Ξέρεις αυτόν τον πόνο που είναι σαν ένα χέρι να σου σφίγγει την καρδιά μέχρι να σου κοπεί η ανάσα, και που σταματάει ακριβώς σε κείνο το σημείο, εκεί που αντέχεις τον πόνο αλλά και δεν τον αντέχεις; Το μόνο που σου μένει τότε είναι να διπλωθείς στο κρεβάτι, προσπαθώντας αργά και σταθερά να διώξεις τον πόνο από το κεφάλι σου, γιατί το ξέρεις.. εκεί είναι, μόνο και πρώτα από κει μπορεί να φύγει..
Και βρίσκομαι τότε, μόνη και τόσο μικρή και αδύναμη, με ένα τηλέφωνο, να προσπαθώ να συμβιβάσω τα ποτέ και τα πάντα, την ρουτίνα και την αναμονή, την παραίτηση και τον ενθουσιασμό, που παλεύουν μπροστά μου, χωρίς κανένα να νικάει, χωρίς το άλλο να χάνει...


Από μακριά πως αγαπιόμαστε το ξέρω
πιστός πως είσαι και στα πάντα συνεπής
Να με ρωτήσεις τι χρειάζεται να φέρω
κι αν βρήκα κάποιο σινεμά της προκοπής
Μην πας..

Saturday, 9 January 2010

salt...

Το αλάτι όταν πέσει σε μια πληγή ίσως να τη γιατρεύει, να την απολυμαίνει, αλλά, πρώτα και πάνω από όλα, την κάνει να πονάει ακόμα περισσότερο...



We will never have it all
Tonight I'm screaming at the wall
Peel the paint off with my rage
Soft material has no choice...

Wednesday, 6 January 2010

Βραβευθήκαμεν!

Ο κύριος Tachydromos από το blog Μικρές Τρελές Ιστορίες μου έκανε την τιμή να μου χαρίσει το "ηλιόλουστο βραβείο". Κοιτάζοντας, βέβαια, το κατάμαυρο blog και τα πράγματα που συνήθως γράφω, και βλέποντας την παντελή έλλειψη ήλιου ή φωτός, μπορώ να το αποδώσω στην -φυσικά εκτιμώμενη πάντα- αίσθηση χιούμορ του!
Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ, και νιώθω τουλάχιστον σαν να έχω πάρει το χρυσό θείο Oscar!

(δεν μου την ανέβαζε μέσω της url, σορρυ. η εικόνα βρίσκεται εδώ: http://4.bp.blogspot.com/_GFnU8ZIEt1k/S0SJhi-L-VI/AAAAAAAAAdY/MAaEAKac2r4/s1600-h/sunshineblogaward.jpg)


Τώρα είναι η σειρά μου να το δώσω κι εγώ σε 12 (ουάου είναι τόσο μεγάλος αριθμός δεν έχω τόσα δαχτυλάκια!) άλλους, οι οποίοι θα πρέπει
  • να τοποθετήσουν το βραβείο στο Blog τους
  • να το χαρίσουν κι αυτοί σε 12 bloggers της επιλογής τους
  • να βάλουν λίνκ στα ονόματα των bloggers που θα το χαρίσουν
  • να το ανακοινώσουν στο blog που το χάρισαν...
Drums pleaseeeee.... .... ... ...

And the winners are....

Η Λίνα, της οποίας οι ιστορίες για τα παιδάκια της είναι ο ορισμός του ηλιόλουστου.
Το Sourotiri, που μας προκαλεί σύνδρομο στέρησης και ανυπομονούμε να ανοίξει το Blog μετά τις διακοπές :Ρ
Η luthien, που αυτή κι αν δεν είναι μαύρη κι άραχνη, αλλά ίσως να γράψει τίποτα εάν της τονώσω το ηθικό με ένα βραβείο!
Οι Sapioi που κάθε φορά που τους διαβάζω κυλιέμαι στο πάτωμα απ'τα γέλια και φυσικά ακόμα μια απόδειξη ότι το tuc μας κάνει και γαμώ τα παιδιά.
Ο Υο!Reekas, άλλη μια εγγυημένη πηγή γέλιου ΑΡΑ τίγκα ηλιόλουστος.
η Κύπρια Drakouna.
και...
η ένοχη απόλαυση η a mpa.

12 δεν είναι, αλλά ελπίζω να με συγχωρήσετε. χεχε :Ρ