Tuesday, 30 November 2010

Ισοζύγια

Καλώς ή κακώς, έχω μάθει πια να δουλεύω με ισοζύγια. Ό,τι μπαίνει, βγαίνει. Ό,τι δίνεις, παίρνεις. Εξισώσεις, διαγράμματα, αρχές και εμπειρικοί τύποι είναι στη διάθεσή μου, προκειμένου να εξασφαλίζεται πάντα η ισορροπία στις διεργασίες που σχεδιάζω.

Σαν άνθρωποι, θέλουμε τα ισοζύγια μας να είναι πάντα θετικά, περιμένουμε οι συναναστροφές μας να μας αφήνουν κερδισμένους. Πιο γεμάτους, πιο χαρούμενους, πιο πλούσιους, πιο επιτυχημένους.. Η ισορροπία μας δίνει την αίσθηση του ανικανοποίητου, ότι κάτι λείπει. Και, φυσικά, όταν έχουμε δώσει πιο πολλά από όσα έχουμε πάρει, μένει η πικρία της απώλειας, είτε αυτό αφορά όσα έχουμε επενδύσει συναισθηματικά, είτε απλά το χρόνο και την προσπάθεια που έχουμε αφιερώσει για την κατάκτηση του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολλές φορές να "επενδύουμε" πιο πολλά από όσα θα έπρεπε ή θα θέλαμε κάτω από άλλες συνθήκες, ή ακόμα και περισσότερα από όσα έχουμε περιθώριο να δώσουμε, επιχειρώντας να επιτύχουμε το θετικό αποτέλεσμα που δεν έρχεται. Και με τον τρόπο αυτό, ενώ ήσουν πριν στο +2, μπορεί τελικά να καταλήγεις στο -10. Απλά επειδή αρνείσαι να δεχτείς ότι έχεις χάσει. Είναι κάπως σαν να παίζεις πόκερ με δανεικά, σίγουρος ότι όχι μόνο θα βγάλεις τόσα, ώστε να επιστρέψεις τα χρέη σου, αλλά και ακόμα πιο πολλά, για να μείνουν και για τη δική σου τσέπη.

Καμιά φορά, ο τζογαδόρος συνειδητοποιεί ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να πνίξει την απληστία του, να μαζέψει ότι έχει κερδίσει ή ότι του έχει μείνει μέχρι εκείνη τη στιγμή και να αποχωρήσει όσο μπορεί, με το κεφάλι ψηλά.

Έτσι, λοιπόν, πριν να πνίξω τα πάντα, μάζεψα ότι είχε μείνει από την αξιοπρέπεια και τον εαυτό μου, και είπα μέσα μου και έξω μου, οριστικά πια, τέλος. Δε θέλω στην προσπάθειά μου να πάρω περισσότερα να καταστρέψω όλα όσα πήρα χρόνια τώρα, ούτε να μετανιώσω για όσα έδωσα, ακόμα κι αν τα έδωσα χωρίς να μου ζητηθούν και χωρίς να περιμένω κάτι σαν αντάλλαγμα...





Honey, please well, don't forget to remember
How we both used to feel


13 comments:

poexania said...

Αμα πας διακοπές σε ενα πολύ ωραίο μέρος και περάσεις πολύ καλά, παρόλο που κάποια στιγμη οι διακοπές θα τελειώσουν, δεν σημαίνει ότι ήταν κάτι κακό.

Προσπαθώ να βλέπω τη δική μου ζωη όχι ως ενα ναρκοπέδιο γεμάτο προδοσίες, γκρεμισμένα όνειρα και στραπάτσια. Άλλωστε θέλουμε δεν θέλουμε, εκείνους τους ανθρωπους που σήμαιναν κάποτε πολλά για εμάς, δεν τους χάνουμε ποτέ, τους κουβαλάμε και τους έχουμε κατά κάποιο τρόπο πάντα μαζί μας. Μπορεί να μην υπάρχει η ύλη τους τριγύρω μας(εκτός και αμα τους έχουμε σκοτώσει και θάψει στο υπόγειο), υπαρχει όμως η ύλη η δική μας που εχει επηρρεαστεί ανεπιστρεπτή απο αυτούς, καθώς και μερικές τρύπες που πρέπει να γεμίσουμε.

Δεν θα σχολιάσω την απόφαση σου, απλά τα ισοζύγια είναι λίγο λογιστικός τρόπος να βλέπεις τη ζωή και η ζωή δεν ερμηνεύεται με ισολογισμούς.

poexania said...

Προσπαθώ να μήν βλέπω τη δική μου ζωή εννοούσα...

black fairy said...

@poexania
Όσο καιρό έβλεπα αλλιώς τα πράγματα, απλά έκανα κακό στον εαυτό μου, έτσι αποφάσισα να δοκιμάσω μια διαφορετική αντιμετώπιση, πιο ψυχρή, πιο λογιστική, πιο αντικειμενική.. :)

poexania said...

Το να πάρεις μια συγκεκριμένη απόφαση είναι άλλο(αυτό είναι πρωσωπικό σου θέμα και ότι και να πω εγω περιττεύει) και το να λες ότι βλέπεις τη ζωή σαν ισοζύγιο είναι άλλο.

Άλλο να χρησιμοποιήσεις μια λογική πύλη Νοt αντί για Or και άλλο να λες ότι η ζωή είναι 5 πήρα 6 έδωσα, άρα είμαι στη χασούρα, διότι όταν τα έδινες αισθανόσουν καλά που τα έδινες, άρα δεν ήταν κάτι αρνητικό.

Πολλές φορές οι αποφάσεις δύσκολα παίρνονται και ακόμη πιο δύσκολα κρατιώνται, αλλά η κλισεδιάρικη πλήν όμως άριστη απάντηση, "έτσι είναι η ζωη", ταιριάζει παντού γάντι.

poexania said...

Ως τώρα βέβαια θα έχεις καταλάβει ότι το blog μου δεν λέγεται τυχαία "Αμπελοφιλοσοφίες", το κατέχω το άθλημα:P

black fairy said...

@poexania
Το έχετε εσείς οι θεωρητικοί με τις φιλοσοφίες, εντός ή εκτός αμπέλων, φαίνεται.. :Ρ
Είναι κάπως μεταφορικό το παίρνω- δίνω, χάνω κερδίζω.. Δες το πιο πολύ σαν τρόπο απεικόνισης, αν θες.

poexania said...

Πρακτικός είμαι, απλά με θεωρητικό υπόβαθρο:0)

Όπως σε βολεύει...

black fairy said...

@poexania
έτσι μη μου χαλάτε χατίρια! :Ρ

K* said...

Δες τα όλα θετικά! =)
Νεραιδόσκονηηη<3

FRAGILE DREAMS said...

Χάνεις ή κερδίζεις, για μένα το παν είναι να κάνεις αυτό που γουστάρεις.Με αυτόν τον τρόπο, ακόμα κι αν βγεις χαμένη τουλάχιστον το απόλαυσες και είσαι ΟΚ με τον εαυτό σου γιατί ήταν επιλογή σου. Και η χειρότερη στενοχώρια γίνεται ευτυχία με τη σκέψη ότι έζησες αυτό που ήθελες..

Υ.Γ.:Παίζει άσχημα το σχόλιό μου να ήταν λίγο άκυρο με την ανάρτησή σου. Καλησπέρα όπως και νά 'χει..

tzelos said...

δυστυχώς είμαι σε παρόμοια φάση και σε νιώθω απόλυτα. Κοιτάμε μπροστά αναγκαστικά...και παμε παλι από την αρχή...

wolf said...

Τα ισοζύγια είναι για να εφαρμόζονται μόνο σε μεγέθη/ ποσότητες που διατηρούνται. Καμία από τις ποσότητες που διάλεξες δεν έχει αυτό το χαρακτηριστικό.

Τα προβλήματα της καρδιάς δεν λύνονται με το νου. Για εμένα, η συνταγή φαίνεται να είναι Χατζιδάκις http://www.youtube.com/watch?v=jViKVR_Et3U&feature=related και ποίηση (Σαχτούρης) σε μια παράξενη διαδικασία αυτοΐασης.
Προστάτευσε τον εαυτό σου από τα παράξενα σκοτάδια που κρύβει ο κόσμος και που όλοι εσωκλείουμε με ένα τρόπο- άρα και από τον κακό σου εαυτό.

black fairy said...

@K*
Προσπαθώ καλό μου.. :*

@fragile dreams
Δεν ξέρω, καμιά φορά σκέφτομαι ότι ίσως να μην έχει νόημα να προσπαθείς τόσο πολύ, αν τελικά είναι να μην καταφέρεις τίποτα.. Παίζει να φταίει που είμαι πολύ κουρασμένη από πολλά πράγματα τον τελευταίο καιρό, σωματικά και ψυχικά..

@tzelos
Καλό κουράγιο. Αν είσαι σε παρόμοια φάση με μένα το χρειάζεσαι. Είναι πολύ τρομακτικό το να ξεκινάς από την αρχή..

@wolf
Ευχαριστώ για το κομμάτι. Το Σαχτούρη σαν όνομα τον θυμάμαι από το σχολείο ελάχιστα, αλλά τον Χατζιδάκι τον αγαπάω :)
Ο κακός μου εαυτός ήταν ο κυρίαρχος μέσα μου εδώ και καιρό. Τώρα ο άλλος παλεύει πιο δυνατά..