Saturday, 9 October 2010

Love comes.. and love goes

Πόσος χρόνος χρειάζεται για να αγαπήσεις κάποιον; Ένας χρόνος, ένας μήνας, μια μέρα ή μήπως μια στιγμή; Μπορείς να αγαπήσεις από την πρώτη στιγμή; Μπορεί αυτό που νιώθεις, όσο δυνατό κι αν είναι, να είναι αγάπη, κι όχι καύλα, ενθουσιασμός, έρωτας που σε λίγο θα σβήσουν, χωρίς να αφήσουν τίποτα πίσω; Μπορείς να νιώσεις για κάποιον που ξέρεις ελάχιστα κάτι τόσο βαθύ και έντονο, κάτι που μπορεί να σε αλλάξει ριζικά, να σε κάνει ικανό να βάλεις τον εαυτό σου σε δεύτερη μοίρα, για να είναι ο άλλος ευτυχισμένος; Μπορούν τρεις μήνες να είναι αρκετοί για να νιώσεις ότι ένιωσες σε τέσσερα χρόνια, σε μια ζωή;
Και μετά; Φεύγει η αγάπη; Χάνεται η ανάγκη σου να ξέρεις ότι ο άλλος είναι καλά για να είσαι κι εσύ; Μπορείς να μη νοιάζεσαι αν έχει φάει, κοιμηθεί, βάλει κασκόλ για να μην αρρωστήσει; Μπορείς να ξέρεις ότι πονάει, ότι είναι μόνος, ότι λυπάται, και να μη σε νοιάζει, να μην προσπαθείς να είσαι δίπλα του, να μην κάνεις ότι περνάει από τα χέρια σου, όσο ασήμαντο ή ουσιαστικό κι αν είναι αυτό, για να ανακουφίσεις τον άνθρωπο που σημαίνει τόσο πολλά για σένα;


8 comments:

Αλεξάνδρα said...

Μια μέρα, ένας μήνας ή τρεις όπως λες,
είναι αρκετοί για να αγαπήσεις και να αγαπηθείς...Αρκεί να είναι ο σωστός άνθρωπος! Μετά, αν είναι ο σωστός λογικά θα κάνουν και οι ΔΥΟ τα πάντα για να είναι μαζί! Επίσης, πιστεύω ότι αν δεν νιώσεις κάτι δυνατό από την αρχή τότε σημαίνει ότι απλά δεν υπάρχει τίποτα!Δύσκολα έρχεται μετά ο έρωτας και η αγάπη θα έρθει λόγω συνήθειας, αλλά χωρίς πάθος...

τζελος σε κρίση ταυτότητας said...

"Μπορείς να ξέρεις ότι πονάει, ότι είναι μόνος, ότι λυπάται, και να μη σε νοιάζει, να μην προσπαθείς να είσαι δίπλα του, να μην κάνεις ότι περνάει από τα χέρια σου, όσο ασήμαντο ή ουσιαστικό κι αν είναι αυτό, για να ανακουφίσεις τον άνθρωπο που σημαίνει τόσο πολλά για σένα;"

Ανετα, γιατί η ζωή συνεχίζεται και κοιτάς μπροστά αναγκαστικά. Μπορεί να θέλεις να ξέρεις τι κάνει και πως περνάει αλλά γνωρίζεις πως δε πρόκειτε να είστε ξανά μαζί...Και επειδή στο τέλος κάποιος πάντα πληγώνεται σ'αυτές τις περιπτώσεις το θέμα είναι η συμπεριφορά του άλλου...

wolf said...

Το τραγούδι που διάλεξες αρχίζει να σημαίνει πολλά για εμένα (λες να είμαστε στα ίδια;).

Είμαι με την αγάπη.

Αλλά για να είμαι ικανός να αγαπώ νομίζω πως κάποια πράγματα και κάποια άτομα πρέπει να τα αφήνω. Τουλάχιστον, μέχρι να είμαι σε θέση να τα κρίνω- χωρίς να τα αδικώ (και μαζί με αυτά και τον εαυτό μου). Μετά, ίσως, αν θέλουν και αυτά, μπορούν να ξαναμπούν στη ζωή μου.

Και για εμένα δεν είναι ζήτημα επιλογής. Μόνο να προχωράει κανείς μπορεί.

ΥΓ: Να διαφυλάξουμε την ψυχολογία μας και να μαθαίνουμε από τις μαλακίες μας. Θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε και πιο δύσκολες καταστάσεις.

Σου εύχομαι να είσαι καλά.

black fairy said...

@Αλεξάνδρα

Νομίζω ότι δεν μπορείς να αγαπήσεις κάποιον από την πρώτη στιγμή. Μπορεί να είσαι μικρός ή ανώριμος ή τόσο ενθουσιασμένος που να μη μπορείς να τα ξεχωρίσεις, αλλά για να αγαπήσεις κάποιον.. πρέπει να περάσετε πράγματα μαζί, να είσαι και να είναι δίπλα σου σε δύσκολες κ όμορφες στιγμές, είναι πολλά.. Στην αρχή είναι ενθουσιασμός ή έρωτας, κι αυτό σιγά σιγά αλλάζει..


@τζέλος σε κρίση ταυτότητας

Εσύ καλό μου ή με ξέρεις από κοντά και ξέρεις τί παίζει, ή διαβάζεις πολύ καλά πίσω από τις λέξεις..
Πάντα κάποιος πληγώνεται, τις πιο πολλές φορές και οι δυο.. κι έπειτα, γιατί να μην ελπίζεις ότι κάπου, κάποτε, ίσως να είσαι πάλι μαζί με τον άλλον, αν τον αγαπάς και σ'αγαπάει;

@wolf

Το τραγούδι λέει πολλά που καμιά φορά φοβάσαι να τα πεις στον άλλον εσύ...
Να είμαστε στα ίδια είναι δύσκολο.. Ίσως κάποια στιγμή που θα είμαι πιο καλά, και πιο άνετη με την όλη ιστορία γράψω τί μου συμβαίνει αυτή τη στιγμή στο μπλογκ, έτσι για να δω αν κάποιος άλλον θα μπορούσε να καταλάβει τί κάνω και γιατί.
Μπορείς να προχωρήσεις τόσο εύκολα; Μπορείς να σβήσεις όσα νιώθεις κι όσα έχουν γίνει;

Εύχομαι να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε ο καθένας τους δικούς του δαίμονες και να είμαστε όλοι καλά...

τζελος σκετος said...

@ black fairy

το 2ο ισχυεί, πίστεψε με, έχω να πατήσω στη Κρήτη 4 χρόνια τώρα.

Η ελπίδα είναι καλή, σε κρατάει συντροφιά μερικό καιρό, μετά κάπου σε παρατάει και αυτή ή την ξεχνάς. Το θέμα εδώ είναι πως και γιατί ελπίζεις σε κάποιον/α που σε πλήγωσε τόσο πολύ και φέρθηκε άσχημα χωρίς να πει μια συγγνώμη, χωρίς ίχνος ελάχιστης μεταμέλειας;

Και τι ελπίδα διατηρείτε ζωντανή όταν μαθαίνεις ότι ο άλλος προχώρησε αλλού;

black fairy said...

@τζέλος σκέτος
Για να είμαι ειλικρινής, είναι τόσο μπερδεμένα τα πράγματα που δεν μπορώ να σου απαντήσω.. Ξέρω, όμως, ότι δε θα έπρεπε να ελπίζω, κι ας μην μπορώ, για την ώρα τουλάχιστον, να σταματήσω να το κάνω...

τζελος said...

καλά κάνεις.. και γω στη θέση όταν ήμουν το ίδιο έκανα...κουράγιο και υπομονή

black fairy said...

@τζελος

:)