Saturday, 23 October 2010

Απάνω που 'χω φθάσει σε λογαριασμό όλα τα χάνω..

Όταν περιμένεις περίοδο, και οι ορμόνες μέσα σου παίζουν με το μυαλό σου, κι όταν είσαι άρρωστη, αλλά όλο και κάποιος περιμένει κάτι από σένα, κι έτσι αναγκάζεσαι να παίρνεις κάθε δυο ώρες αντιπυρετικά για να μπορείς να στέκεσαι στα πόδια σου, κι όταν δε μπορείς να βάλεις ένα όριο στο που θα πάει το μυαλό σου και που όχι, τις ώρες που είσαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι και κρυώνεις, γιατί το 37 γίνεται 38 κι αυτό 39, απλά καταλήγεις να ακούς το ίδιο τραγούδι ξανά και ξανά και ξανά, και να περιμένεις ο ήχος να διακοπεί από το μόνο ήχο που μπορεί να σε κάνει καλύτερα. Τον ήχο που συνοδεύει την επικοινωνία με έναν άνθρωπο, που παρά το ότι σε έχει πληγώσει όσο κανείς, εσύ τον αγαπάς ακόμα, και ξέρεις ότι είναι ο μόνος που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Δε χρειάζεσαι πια ούτε τα «σ’αγαπώ» ούτε τα «μου λείπεις», καμιά μεγάλη ή βαρυσήμαντη κουβέντα. Χρειάζεσαι τον ήχο της φωνής του μοναδικού ανθρώπου που μπορεί να σε καταλάβει, ακόμα και μετά την προδοσία και τον πόνο. Κι αυτό είναι το ιδανικό. Σου αρκεί μια λέξη σε μια οθόνη, μια απάντηση στο μειλ που έστειλες το πρωί, μια ένδειξη ότι νοιάζεται για σένα. Κι έτσι κοιμάσαι με τα ηχεία ανοιχτά, για να μη μπει στο msn χωρίς να τον ακούσεις ή να μη φτάσει μειλ και δεν το καταλάβεις.

Αναρωτιέσαι τι έχεις κάνει για να αξίζεις αυτή τη σιωπή, κι αμέσως ξέρεις πως πιθανότατα δε φταις εσύ, απλά έχει βγει, ή διαβάζει, ή κοιμάται ή κάνει οτιδήποτε θα μπορούσε να κάνει στην καινούρια του ζωή, της οποίας κομμάτι δε θα μπορέσεις να είσαι ποτέ κομμάτι. Ή απλά δεν έχει όρεξη να σου μιλήσει. Ούτε κατακριτέο, ούτε απίθανο είναι. Δεν είστε πια μαζί, δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται τα κλάματα και τις φωνές σου, όπως παλιά. Το ξέρεις. Όμως ακόμα και όλα αυτά δεν είναι αρκετά. Αυτά που ξέρεις με τη λογική ότι ισχύουν χάνουν από αυτά που νιώθεις, πριν καν αρχίσει η μάχη.

Και μέσα σ’αυτή την κατάσταση, σκέφτεσαι όλα όσα προσπαθείς εδώ και δυο μήνες να βγάλεις από το κεφάλι σου˙ όλα τα «σ’αγαπάω» που τα πνίγεις πριν καν βγουν από το στόμα σου˙ όλα τα «μου λείπεις», τα «σε θέλω», τα «δώσε μου άλλη μια ευκαιρία».. Οι φόβοι σου μεγεθύνονται, και οι παράλογες ελπίδες σου, που μέχρι πριν δυο λεπτά τις νόμιζες πεθαμένες, στρίβουν άλλη μια φορά το μαχαίρι μέσα σου. Γιατί δε σ’αφήνουν ήσυχη πια; Γιατί δεν μπορούν απλά να πάνε από κει που ήρθαν, και να κρυφτούν και να κουλουριαστούν, να πεθάνουν για πάντα. Γιατί είσαι τόσο ηλίθια που δεν καταλαβαίνεις πως όλα έχουν τελειώσει, πως ότι και να σκέφτεσαι, όλα έχουν χαθεί; Γιατί δεν τον αφήνεις ήσυχο να ζήσει τη ζωή του, αλλά τον φορτώνεις με τις δικές σου φοβίες, και ανασφάλειες, και κρίσεις πανικού; Γιατί δε μπορείς απλά να είσαι δίπλα του, όπως υπόσχεσαι, και χαρούμενη για αυτόν, γιατί δεν μπορείς να τον καταλάβεις; Γιατί αυτά που τη μια στιγμή τα λες χαμογελώντας κι αλήθεια τα πιστεύεις, την άλλη σε γαμάνε τόσο πολύ;

Λες στον εαυτό σου ξανά και ξανά ότι όλο αυτό δεν είναι αληθινό, ότι είναι οι τεράστιες ποσότητες καφέ, κι αντιπυρετικών που δε σε πιάνουν και ορμονών, όμως ο πόνος είναι εκεί. Κρυμμένος στη γωνία, σε κοιτάει και γελάει, και παίζει με το μυαλό σου, και στέλνει τα όνειρα στα οποία κοιμάσαι ανάμεσα στα χέρια του όπως παλιά, ή τα άλλα, που πας να τον φιλήσεις και τραβιέται, όπως θα έκανε αν ήταν κάπου κοντά σου σήμερα. Κι είναι μαζί του και η ζήλεια, σε ροκανίζει αργά από μέσα προς τα έξω, σου σφίγγει όλο και περισσότερο την καρδιά, και κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπος που είναι στη ζωή του, στο σπίτι του, στην καρδιά του, στο κρεβάτι του, είναι εχθρός και απειλή. Κατάλαβέ το επιτέλους! Δε σε θέλει, δεν του είσαι τίποτα περισσότερο από μια πρώην την κρατάει στη ζωή του, γιατί μπορεί να σε δει σα φίλη. Δεν έχεις τίποτα πια να χάσεις, έχουν χαθεί τα πάντα από καιρό. Όταν τα πράγματα είναι έτσι, δεν σε απειλεί κανείς και τίποτα.

Δε χρειάζεσαι κανένα άλλον για να σου πει πόσο παράλογη και πόσο υστερική γίνεσαι, δε χρειάζεται καν να σου πει αυτός ότι πρέπει να ηρεμήσεις και να σταματήσεις να σκέφτεσαι βλακείες, ότι κάνεις κακό στον εαυτό σου. Το ξέρεις. Όμως δε μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.. πέρα από το να περίμενες να γίνεις καλά, και να διαλυθεί το τρελό κοκτέιλ χημικών που καθορίζει αυτά που νιώθεις, για να μπορείς να είσαι καλά. Με σένα. Και με εκείνον. Γιατί πολύ απλά, ότι κι αν γίνει, τον έχεις ανάγκη, και ξέρεις πολύ καλά, πως δε θα μπορούσες ποτέ να συγχωρήσεις τον εαυτό σου, αν με τη συμπεριφορά σου τον έκανες να φύγει εντελώς από τη ζωή σου, είτε για να ηρεμήσει, είτε για να ηρεμήσεις εσύ...

Βάζεις το κομμάτι να παίξει άλλη μια φορά, και ανοίγεις άλλη μια λευκή σελίδα...

4 comments:

Magica said...

Είναι από εκείνους τους ανθρώπους που πραγματικά δεν μπορείς να βγάλεις από το μυαλό σου,που οι στιγμές μαζί του ποτέ δε θα σταματήσουν να έρχονται στο μυαλό σου ακόμα κι αν το προσπαθήσεις,που είναι λες και όλη η μοναξιά και ο πόνος θα σβηνόταν με μία κουβέντα,ένα άγγιγμα,μια αγκαλιά..Μένεις να σκέφτεσαι αυτά και βρίσκεις τον εαυτό σου πάλι μόνο μες το σκοτάδι..Μες την ομίχλη που έχει σκιάσει όλη σου τη ζωή πλέον..Και ναι,βάζεις ακόμα μια φορά το τραγούδι να παίξει γιατί έτσι έχεις την ψευδαίσθηση ίσως πως είναι πιο κοντά σου έστω κι αν είναι επειδή τον σκέφτεσαι..Απειλή είναι κάθε χαρούμενη στιγμή που περνάει χωρίς να είσαι εσύ μέσα σε αυτή και μετά γυρίζεις και λες στον εαυτό σου ότι είσαι πολύ εγωίστρια που σκέφτεσαι έτσι,αλλά και πάλι,δεν μπορείς παρά να ζηλέψεις στη σκέψη ότι μπορεί να είναι ευτυχισμένος μακριά σου..Ζηλεύεις τις καλημέρες που λέει,τα μέιλ που στέλνει,την προσοχή που δίνει,το χαμόγελο που σκάει στα χείλη του χωρίς να είσαι εσύ η αιτία αυτή η φορά..Η πληγή όλο και μεγαλώνει,πονάς όλο και περισσότερο και λες άραγε θα γιατρευτεί ποτέ..?Οι μεγάλοι έρωτες πάντα μένουν ανεξίτηλοι στην καρδιά και το μυαλό μας..Πάντα θέλουμε να τους ξαναζήσουμε,γιατί νοσταλγούμε τις καλές στιγμές που είχαν και αδιαφορούμε για τις άσχημες που ξέρουμε ότι θα γύριζαν πάλι αν κάναμε μια προσπάθεια από την αρχή..Και βασανίζεσαι μέρα με την μέρα,ώρα με την ώρα και τελικά το αδιέξοδο στο οποίο έχεις αιχμαλωτιστεί γίνεται ακόμα πιο έντονο..Εκεί ανοίγεις λευκή σελίδα και υπογράφεις με την καρδιά σου..Απάντηση δεν παίρνεις και ο φαύλος κύκλος ακόμα συνεχίζεται..

black fairy said...

@Magica
Δεν είναι ακριβώς έτσι, κοριτσάκι..
Αλλά είναι και τεράστια ιστορία και πολύ μπερδεμένη κατάσταση (στο μυαλό μου τουλάχιστον) για να την εξηγήσω, όχι μόνο μέσα από το μπλογκ, αλλά στον οποιονδήποτε. Πονάω, ζηλεύω, μου λείπει, αλλά πραγματικά όποτε τον ακούω γίνομαι καλύτερα, απλά επειδή ακούω τη φωνή του. Πόσο εύκολα το βρίσκεις αυτό;

you are my high said...

αυτό είναι το πρόβλημα.. ότι αυτό δεν το βρίσκεις!
όχι απλά δεν το βρίσκεις εύκολα.. κάποιοι άνθρωποι δεν το βρίσκουν ποτέ~
και να σου πω και το πραγματικό πρόβλημα? την ερώτηση σε όλα αυτά..
πως γίνεται ενώ το ξέρεις ότι είναι κάτι μοναδικό και εξεζητημένα σπάνιο.. (λογικό είναι να το ξέρει κι ο άλλος.. δεν μπορεί να είναι χαζός.. ) κι αυτό που νιώθεις το νιώθει κι έτσι ανακυκλώνεται ο ηλεκτρισμός σας..Πως ΓΊΝΕΤΑΙ λοιπόν να μην το αναγνωρίζει και να ρισκάρει να το χάσει? Πως το αγνοεί ?? αυτό είναι το ερώτημα.

black fairy said...

@you are my high
Όλα κάποτε τελειώνουν. Ξέρει κι εκείνος πολύ καλά τι υπάρχει, αλλά υπάρχουν φορές που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.. δυστυχώς.