Monday, 18 October 2010

Μια ματιά σα βροχή

Όταν βρέχει, δε βγαίνω έξω, αν μπορώ να το αποφύγω. Μου τη δίνουν οι σταγόνες της βροχής που μπαίνουν στα μάτια μου, και χαλάνε τα μαλλιά μου. Τις ομπρέλες μου τις κάνει πάντα κομμάτια ο αέρας στην προσπάθειά του να με κάνει σαν τη Mary Poppins, κι έτσι δε με κρατάνε ούτε λίγο στεγνή. Δε μ'αρέσουν οι μπότες και τα μπουφάν και τα αδιάβροχα, θέλω να φοράω μπαλαρινάκια και σταράκια και τιραντάκια και να μην ξεβάφει το μολύβι από τα μάτια μου, γιατί πάντα όποτε παίρνω καινούριο ξεχνάω να τσεκάρω αν είναι αδιάβροχο (και με τη συχνότητα που κλαίω τώρα τελευταία θα έπρεπε όλα τα είδη του μακιγιάζ μου να είναι αδιάβροχα).
Κάθομαι μέσα, κουκουλωμένη, πίνω γαλλικό φουντούκι και σέρνω το στερημένο από epressat βιταμίνες πτώμα μου και βλέπω σειρές, η κάνω και στέλνω τα πρότζεκτ μου μισά, η απλά ξαπλώνω και ακούω μουσική και περιμένω να βγει πάλι ο ήλιος, για να πάρω λίγη ενέργεια και να μπορέσω να κινηθώ.
Θυμάμαι τότε που με φώναζες φοινικάκι και μου έδινες το καπέλο και το φούτερ σου για να μη βρέχομαι στις ξαφνικές μπόρες, μέχρι να φτάσουμε σπίτι ή να μπούμε στο αυτοκίνητο, και ξέρω, ότι ακόμα και τώρα, θα έκανες πιθανότατα το ίδιο, όμως δε θα με τραβούσες από το χέρι για να τρέξουμε πιο γρήγορα χωρίς να γλιστρήσω, και δε θα με φιλούσες όποτε κρυβόμασταν κάτω από υπόστεγα που θα έσταζαν.
Και σκέφτομαι.. "είδες που είσαι ηλίθια; θα πρεπε να σκέφτεσαι όλα αυτά και να χαμογελάς. θα έπρεπε να χαίρεσαι για όσα είχες, και για όσα από αυτά μπορείς να έχεις ακόμα, κι όχι να κλαις και να στεναχωριέσαι για όσα έχεις χάσει..", όμως, δε μπορώ.
Δε μπορώ να μη ζηλεύω την ιδέα ότι τα έχεις κάνει και με άλλες, κι ότι θα το κάνεις με πολύ περισσότερες ίσως από δω και πέρα, κι ούτε που θα σου περνάω εγώ από το μυαλό, γιατί θα μπορείς να περνάς εξίσου καλά, ή και καλύτερα, χωρίς εμένα.
Κι έτσι, οι μέρες με βροχή, γίνονται ακόμα πιο σκοτεινές και άσχημες, κι εγώ κρύβομαι ακόμα πιο πολύ στην κουβέρτα που δεν κουβαλάει πια τη μυρωδιά σου, και φοβάμαι τη στιγμή που αύριο το πρωί θα πρέπει να σηκωθώ και να βγω έξω σ'αυτό το χάλι, να γίνω μούσκεμα, να οδηγήσω στους βρεγμένους δρόμους και να πάω για ένα μάθημα που δε με ενδιαφέρει ούτε ελάχιστα, για να μπορέσω να τελειώσω επιτέλους, και να φύγω από αυτό το μέρος, που με αρρωσταίνει ακόμα πιο πολύ, από τη μέρα που έμεινα εδώ χωρίς εσένα...

No comments: