Friday, 15 October 2010

Στίξη

Όταν γνωριστήκαμε, είχες το ίδιο πρόβλημα με μένα που είχαν όλοι όσοι με γνωρίζουν. Δε μιλούσα. Ένιωθες και ένιωθα ότι κάποια περίεργη σύνδεση υπήρχε ανάμεσά μας, ξέραμε και οι δυο ότι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα παίζαμε σημαντικό ρόλο ο ένας στη ζωή του άλλου, αλλά δεν άνοιγα το στόμα μου να πω ούτε αυτό, ούτε και τίποτα άλλο...
Σιγά σιγά, σε έμαθα, σου ανοίχτηκα, και άρχισα να σου μιλάω. Ακατάπαυστα. Δεν μπορούσα να σε αφήσω να κοιμηθείς, και σου μιλούσα μέχρι να αρχίσεις να ροχαλίζεις και να ψευτοτσατιστώ, δεν μπορούσα να σου κλείσω το τηλέφωνο, δε σε άφηνα να μπεις στα αεροπλάνα που σε παίρνανε μακριά μου, είχα πάντα κάτι ακόμα να σου πω.. Δεν μπορούσα να βάλω τελεία.
Έτσι, όλη μας η σχέση από τη μεριά μου ήταν ένα κόμμα. Ένα μικρό διάλειμμα για ανάσα, για να συνεχιστεί σε λίγο. Πολλές φορές ήταν θαυμαστικά, κι άλλες ερωτηματικά. Υπήρξε και μια άνω τελεία, απ'αυτές που τόσο καλά έχεις μάθει τώρα.
Εδώ και 52 μέρες, ξέρω ότι έχεις βάλει τελεία. Και θες να βάλω κι εγώ. Κι είναι τόσο δύσκολο να βάλεις τελεία όταν δεν τα έχεις πει όλα. Ζούσα, περπατούσα, κοιμόμουνα με την ελπίδα που αφήνει στο μυαλό σου ένα κόμμα, ενώ ήξερα μέσα μου πολύ καλά πως έπρεπε να βάλω τελεία.
Μετά την χτεσινή μας κουβέντα, δεν έχω πολλές επιλογές πια. Δεν έχω περιθώρια να πω άλλα ψέματα στον εαυτό μου, δεν έχω τίποτα να περιμένω.
Έτσι, δε θα βάλω μόνο μια τελεία, αλλά τρεις... Αποσιωπητικά. Είχα πολλά να πω ακόμα, αλλά δε θα το κάνω...

Ευχαριστώ για όλα όσα μου έδωσες.
Συγγνώμη για όλα όσα περνάς εξαιτίας μου.
Να προσέχεις.
Αντίο.

Όχι πια σ'αγαπάω...


ΥΓ: Με ρώτησες την παρασκευή όλο χαρά "δεν απαντάω στα μηνύματα;" και σου είπα "όχι πάντα.." Δεν ήξερα ότι αυτή μου η απάντηση θα σε έκανε να θες να αποδείξεις και σε μένα και σε σένα ότι είναι όντως έτσι...

1 comment:

anisixos said...

ΟΤΑΝ ΒΓΑΙΝΩ ΕΞΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΜΟΥ

http://anisixos.blogspot.com/2010/10/blog-post_15.html

Αξιζει να το δεις και οχι να το ζεις...