Wednesday, 1 September 2010

Ανατομία

Τη στιγμή που πιστεύεις ότι σου έχουν τελειώσει τα δάκρυα, ότι η καρδιά σου επιτέλους θα μπορέσει να χτυπήσει ξανά, ότι τα πνευμόνια σου θα γεμίσουν οξυγόνο, μια λέξη ή μια εικόνα, μια ανάμνηση ή μια σκέψη θα σε στείλουν πάλι πίσω στο σκοτάδι που σε τύλιξε και δε θέλει να σ'αφήσει.

Τα βράδια στο κάποτε μοιρασμένο κρεβάτι είναι πιο σκοτεινά όταν δεν ξέρεις πως να ξεριζώσεις από μέσα σου αυτό που με τις ρίζες του αλλοιώνει και μεταλλάσσει τα κύτταρά σου σε κάτι άγνωστο και εχθρικό.

Τα μάτια δε στερεύουν ποτέ, αυτό το έμαθα.
Η καρδιά σταματάει... κι όταν αρχίζει να χτυπάει πάλι, σε τίποτα δε θυμίζει τον παλιό της ρυθμό, κι ας χτυπάει ακόμα για τον ίδιο άνθρωπο. Είναι πια επιφυλακτική από το σφίξιμο που δεν την εγκαταλείπει ούτε για μια στιγμή.
Κάθε ανάσα φέρνει κάτι όξινο, κάτι που πονάει και σκίζει σάρκες με τη λύσσα του παγιδευμένου θυμού που δεν ξέρει που να στραφεί, κι έτσι ρίχνεται στον εαυτό του με ακόμα μεγαλύτερη ορμή.

Μόνο το γαμημένο το μυαλό δε σταματάει ποτέ να φωνάζει ξανά και ξανά τις ίδιες ερωτήσεις, το ίδιο "ΓΙΑΤΙ;", χωρίς την παραμικρή πρόθεση να σου δώσει μια απάντηση, που δε θα μπήξει τα νύχια της στα χέρια και στο πρόσωπό σου, για να σου πάρει και την τελευταία σπίθα ζωής που σου 'χει απομείνει.


Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως με τον πόνο μου
δε θα προκαλέσω επιπλέον πόνο σε σένα.
Δεν το καταφέρνω ούτε αυτό από ότι φαίνεται...

No comments: