Saturday, 28 August 2010

this pain is just too real



When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years

Δεν ήταν αρκετό.

6 comments:

Lúthien said...

Μην το μετανιώσεις όμως. :)

black fairy said...

@luthien
Δεν είναι στο χέρι μου. Εδώ και πολύ καιρό δεν ήταν.. δυστυχώς

poexania said...

Πουπουλένια Μονοπάτια

~

Καμπόσα απ’ τα όνειρα μου με αφήσαν απ΄ το χέρι,

και περπατώ μια πορεία τόσο αβέβαιη,

που μοιάζει προκαθορισμένη,

λες και την περιμένω να συμβεί.

~

Πότε-πότε ο ήλιος τη σκιά μου εμπρός μου ρίχνει,

ψιλόλιγνη, μοιάζει να μου δείχνει το δρόμο σαν σκοτεινή πυξίδα,

και πότε πίσω μου,

λες και θέλει να με μπερδέψει.

~

Ρίχνω ματιές πίσω απο τον ώμο μου και απορώ,

“είμαι εγώ που προχωρώ ή ο κόσμος κυλά κάτω απ’ τα πόδια μου;”

Κι ολούθε πούπουλα μαδημένα, που χαθήκαν όλα τα πουλιά, που πήγαν;

Αποδήμησαν και αυτά, αφήνοντας μόνο τα ίχνη τους.

~

Κι όταν τη νύχτα δεν εχω ύπνο,

ρίχνω το βλέμμα μου στον ουρανό,

και χάνομαι στα αστέρια,

που μοιάζουν τόσο όμορφα αλλά και τόσο όμοια,

όσο δρόμο και αν κάνω,

όσος δρόμος και αν περάσει κάτω απ΄ τα πόδια μου.

~

Μου αρέσει να μιλώ για το ταξίδι μου,

αρκεί να μη ρωτήσεις που πηγαίνω,

ή που χάνεται ο κόσμος που περνά κάτω απ’ τα πόδια μου,

αφού το ξέρεις, εκεί που είναι τα πουλιά,

αύριο θα υπάρχουν μόνο πούπουλα.

~

Τέλος

poexania said...

είναι φρέσκο ακόμα, προχθές το γραψα:)

black fairy said...

@poexania
:) *ενδεχομένως να πω κάτι πιο ουσιαστικό σε λίγο καιρό*

poexania said...

Σε σχέση με τι, δεν σε εννοώ:);