Thursday, 19 August 2010

O κοντοκοκκινορουθουνούλης

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή πόλη σ'ένα μεγαλούτσικο νησί, ζούσε ένα κοριτσάκι, ζαβό και γενικά κακοφτιαγμένο. Μικροσκοπικό, κοντό, με αστεία φουντωτά μαλλιά, αρρωστιάρικο και ευαίσθητο στις ακραίες καιρικές συνθήκες, σε σημείο τέτοιο, που καμιά φορά, όταν φυσούσε πολύ, έπρεπε να δένουν στη μέση του ένα τούβλο, για να μην την πάρει ο αέρας.
Ένα υπερβολικά ζεστό και υγρό καλοκαίρι, όταν όλοι οι άλλοι κάνανε βουτιές και πίνανε μαργαρίτες στα μπιτς μπάρ, το κοριτσάκι αποφάσισε να αρρωστήσει. Να τα αντιπυρετικά, να τα σιρόπια, να οι καραμέλες για το λαιμό! Δεν μπορούσαν φυσικά να λείπουν και τα χαρτομάντιλα, για τη συλλογή των πολύτιμων σωματικών υγρών που αδιάκοπα έσταζαν από τα ρουθούνια της. Κι όλα αυτά, ενώ η μαμά του ήταν σε ένα άλλο, λίγο μικρότερο νησί, να μαζεύει και να αποξηραίνει αυγουστιάτικα φρούτα, και το κοριτσάκι έμεινε υπεύθυνο για την επιβίωση και την υγιεινή των 2 αρσενικών ανθρωπόμορφων γουρουνιών, και του ενός σκυλόμορφου.
Μερικές μέρες μετά, κι ενώ οι μυξούλες έρεαν ακόμα άφθονες, η μύτη του κοριτσιού βαρέθηκε κι είπε να αρχίσει να προμηθεύει το καλάθι των αχρήστων με χαρτομάντιλα βουτηγμένα στο αίμα... Και η μύτη έεεετρεχε αίματα! Με τα πολλά, η αιμορραγία σταμάτησε, και το κοριτσάκι, χαρούμενο κι αναιμικό, θεώρησε ότι ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό... λίγο η ζέστη, λίγο το φύσα φύσα, και το ξέχασε.
Την επόμενη επίσης εξουθενωτικά ζεστή μέρα, το κοριτσάκι έπρεπε να βγει να πάει στην τράπεζα και στο σούπερ μάρκετ. Κάνει μπάνιο, ντύνεται στολίζεται, και με την κάρτα του ΑΤΜ ανά χείρας, δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει, φτάνει λίιιγο πριν την τράπεζα. Ξαφνικά.... η μύτη αρχίζει να τρέχει! Χαλαρή και ήρεμη ψάχνει στην τσάντα της για χαρτομάντιλο, και σκύβοντας για να το βγάλει από το πακέτο, βλέπει την πρώτη κόκκινη σταγόνα να αφήνει τη μύτη της και να πέφτει στο πεζοδρόμιο! Πανικός.. Πιέζει το χαρτομάντιλο σφιχτά, και το επόμενο, και το επόμενο... Μέχρι να φτάσει σπίτι της είχε αδειάσει σχεδόν το πακέτο, αλλά το αίμα δεν είχε σταματήσει να τρέχει, κάνοντάς την, σαν άλλος Κοντορεβιθούλης να αφήνει πίσω της σημάδια, σαν να φοβότανε μη χάσει το δρόμο, και δε μπορέσει να γυρίσει πίσω να βγάλει λεφτά...
Για κακή της τύχη, κι ενώ είχε λιώσει 40 ζευγάρια σιδερένια παπούτσια, από τη ζέστη στο δρόμο, μπαίνοντας στην είσοδο της πολυκατοικίας, ξέχασε ότι στο ενυδρείο εδώ και χρόνια ο σπιτονοικοκύρης μεγάλωνε ένα λευκό καρχαρία, ο οποίος από την καλοπέραση και την φροντίδα, είχε φτάσει τα 32 μέτρα σε μήκος.. Σε μια στιγμή, πρόλαβε να μυρίσει το αίμα, να εξαγριωθεί, και να πηδήξει σα δελφίνι έξω, κάνοντας και μια τούμπα στον αέρα! Την έκανε μια μπουκιά! Όλες οι περιπέτειες του μικρού κοριτσιού ήταν ανώφελες, θα μπορούσε απλά να καθίσει στο πεζοδρόμιο, περιμένοντας να αδειάσει όλο της το αίμα από τα ρουθούνια, και να γλιτώσει το τρέξιμο με κλειστά τα μάτια μέσα στη ζέστη!

και ζήσαμε εμείς καλά, κι αυτοί καλύτερα, γαμώ τις ρινορραγίες μου γαμώ!


10 comments:

Lúthien said...

Θέλω να πιστεύω ότι ο καρχαρίας δεν είναι παρά μόνο ένα αποκύημα της νοσηρής σου φαντασίας (εξαγριωμένος ή μη).

black fairy said...

@Luthien
Αν δεν ήταν δε θα είχα ζήσει για να πω το θρύλο που θα τραγουδιέται από τους βάρδους για αιώνες! :P

poexania said...

Μπορεί να τον γράφεις μεσα απο το ψάρι, όπως ο Ιωνάς, και αυτουνού ο θρύλος έζησε για αιώνες, μεγαλοπιάστηκε βλέπεις με τη θρησκεία.

Πάντως και εγώ έχω πρόβλημα κάθε που ξυρίζομαι κόβομαι σε καμια 15-20 σημεία...

Εργάτη πολέμα σου πίνουνε το αίμα!

λολ

black fairy said...

@poexania
Δεν πιάνει το wifi μέσα στο ψάρι! Το αίμα μου το πίνουν καιρό τώρα τα κουνούπια...! :Ρ

poexania said...

Το πτερύγιο του καρχαρία είναι κεραία, γιατί νομίζεις ότι το κρατάνε εξω απο το νερό;

black fairy said...

@poexania
Όποιος στο είπε προσπαθούσε να σε παραπλανήσει! :Ρ

poexania said...

Υπάρχουν και αποδείξεις

http://www.mrgadget.com.au/uploaded_images/griffin_radio_shark_black-707060.gif

black fairy said...

@poexania
coooool!

anisixos said...

ANISIXOS IS BACK!

http://anisixos.blogspot.com/2010/08/anisixos-is-back.html

poexania said...

a, pano poy eixa arxisei na anisixo