Thursday, 15 July 2010

Parental control

Ο εορτασμός των γενεθλίων του φίλου μας του Φ. στο στέκι μας κάθε χρόνο πάει χέρι-χέρι με το πολύ άσχημο μεθύσι κάποιου από την παρέα, με αποτέλεσμα να μένουν ιστορίες του στυλ "άκου τί έγινε τότε για να μην ξαναβάλεις ποτέ αλκοόλ στο στόμα σου" για τα χρόνια και τις γενιές που θα 'ρθουν.
Πέρσι ήταν η σειρά μου, κι αφού έκλαψα κι έβγαλα το άχτι μου για καμιά ώρα στο παγκάκι που βλέπει το φάρο, έβαλα χέρι στους φίλους μου που πετούσαν τις χαρτοπετσέτες, με τις οποίες μάζευαν τα δάκρυα και τα άλλα σωματικά υγρά μου στο λιμάνι (δεν είναι σωστό να μολύνουμε τη θάλασσα!), ενώ ένα λεπτό αργότερα μου φαινόταν απίστευτα λογικό να πετάξω το άδειο από νερό ποτήρι μου, γέλασα με την ψυχή μου ακούγοντας ξανά και ξανά τη λέξη αυγό, πήγα σπίτι μου να κοιμηθώ και να ετοιμαστώ για το μακρύ ταξίδι ως την Κόρινθο που είχα την επόμενη μέρα, προκειμένου να ξεκινήσω την πρακτική μου.
Φέτος, βασιλιάς της βραδιάς ήταν ο Μ., ο οποίος χόρευε και τραγουδούσε, έβγαζε την μπλούζα του κι έκανε σαν 5χρονο, αγκάλιαζε, φιλούσε και αγαπούσε όλον τον κόσμο, και φυσικά μετά αρνιόταν να πάρουμε ταξί -μια και μένουμε πολύ κοντά- για να πάμε σπίτι, κι ήθελε να πάμε με τα πόδια. Λίγο πριν φτάσουμε στην πιάτσα και τον πείσουμε να μπει στο ταξί, βλέπουμε από μακριά το αμάξι της μάνας του -που τον είχε πάρει τηλέφωνο και είχε καταλάβει από τη φωνή του πως αλλού πατούσε κι αλλού βρισκόταν- και πλησιάζουμε για να τη χαιρετίσουμε και να γίνει με όλες τις τιμές η αλλαγή φρουράς. Δυστυχώς, η αγαπημένη μου κολλητή θεώρησε αρκετά καλή ιδέα να της πει ότι μένω κοντά, ώστε να με πάει κι εμένα σπίτι.
Καταλαβαίνω ότι μια μάνα ανησυχεί όταν συνειδητοποιεί ότι ο γιος της είναι μεθυσμένος, αλλά δεν μπορώ να χωνέψω με κανένα τρόπο το πως μπορεί στις 5,6,7 το πρωί να θεωρεί καλή ιδέα να κατέβει στο μέρος που πιστεύει ότι είναι πιο πιθανό, αλλά όχι σίγουρο, να τον βρει, για να τον μαζέψει. Το γεγονός και μόνο ότι ήταν ξύπνια μου φάνηκε υπερβολικό. Είσαι 23, σπουδάζεις στην πόλη σου και μένεις στο σπίτι σου κι έτσι υφίστασαι όλη την καταπίεση και την υπερπροστατευτική διάθεση των γονιών σου. Δεν είναι παράλογο μια φορά στις τόσες να ξεφύγεις και να πιεις λίγο -ή περισσότερο- παραπάνω από ότι θα έπρεπε. Είναι μάλλον αναμενόμενο.*
Τα 3 λεπτά που κράτησε η διαδρομή με το αυτοκίνητο απλά με έκαναν να νιώθω απίστευτα άσχημα για το φίλο μου, τον οποίο η μητέρα του με τη συμπεριφορά της τον έκανε να μοιάζει στα μάτια μου μικρός, ανώριμος, ανίκανος να ελέγξει τον εαυτό του, κι ας μην είναι -απόλυτα- έτσι... Με έπνιγαν πικρία και θλίψη, σε συνδυασμό με την αίσθηση πως δεν ήθελα να το βλέπω αυτό το πράγμα, γιατί απλούστατα ήξερα πως κάνει τον άλλο να χάνει ένα μέρος της αξιοπρέπειάς του (πολύ περισσότερο από όσο η μητέρα του θεωρούσε ότι την είχε χάσει επειδή είχε μεθύσει). -όποιος κατάλαβε, κατάλαβε δεν μπορώ να το εξηγήσω καλά-. Ήθελα όσο τίποτα άλλο να φύγω από το αυτοκίνητο και να τον αφήσω να αντιμετωπίσει το σκηνικό μόνος του, γιατί πολύ απλά ήξερα ότι αυτό θα ήθελα κι εγώ στη θέση του. Φαντάσου το στομάχι σου σκατά και τον κόσμο να γυρίζει και ταυτόχρονα να ταπεινώνεσαι από τη μάνα σου στα μάτια ενός φίλου σου (ενός ανθρώπου που για να σε θεωρεί φίλο του, σε δέχεται όπως είσαι με τα καλά και τα κακά σου, κι έχει μια ιδέα στο μυαλό του -την οποία εσύ έχεις κοπιωδώς δημιουργήσει- και τη βλέπεις ότι λέξη λέξη καταρρέει).
Στο κάτω κάτω, πολλές από τις φορές που έχουμε βγει κάποιος έχει μεθύσει, αλλά ποτέ κανείς μας δεν έχει πάθει κάτι κακό. Πάντα οι υπόλοιποι φροντίζουμε να φτάσει σπίτι του -αν θέλει να τον δουν οι γονείς του έτσι- ή σε όποιο από τα σπίτια αυτών που μένουν μόνοι τους θα περάσει τη *δύσκολη ομολογουμένως* νύχτα, ώστε να ξέρουμε ότι είναι καλά και ασφαλής. Το hangover της επόμενης μέρα, πιστέψτε με, είναι πολύ πιο αποτελεσματική τιμωρία από αυτή που θα μπορούσε να επιβάλλει κάποιος θυμωμένος ή ανήσυχος γονιός. Την πρώτη μέρα δεν μπορείς να μυρίσεις φαγητό χωρίς να ανακατευτείς, την πρώτη βδομάδα η σκέψη και μόνο ενός ποτού σε κάνει να θες να αυτοκτονήσεις, τον πρώτο μήνα δεν πίνεις πάνω από μια -δυο στα μεγάλα κέφια- μπύρες. Κι όλα αυτά από την ανάμνηση και μόνο.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κατηγορήσει τους γονείς μου για αδιαφορία και αναισθησία, επειδή δεν κάνουν ότι έκανε η μητέρα του φίλου μου, όταν εγώ γυρνάω σπίτι μεθυσμένη, όμως ξέρω ότι από ανάλογες προσωπικές κι αρκετά επίπονες εμπειρίες από τα φοιτητικά τους χρόνια, έχουν συνειδητοποιήσει ότι με το υιοθετήσουν μια τέτοια συμπεριφορά το μόνο που δε θα καταφέρουν θα είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ξέρουν, όπως το ξέρω κι εγώ, ότι αν με αφήσουν να κάνω τα λάθη μου μόνη μου -εφ'όσον τα κάνω με την προϋπόθεση ότι είμαι ασφαλής- είμαι αρκετά μεγάλη κι έξυπνη ώστε θα μάθω απ'αυτά..


*Το καλύτερο πράγμα που έχω ακούσει στα 5 μου χρόνια στη σχολή από καθηγητή; "Τώρα που ετοιμάζεται να δώσει η κόρη μου πανελλήνιες, καταλαβαίνω γιατί τα πρώτα σας φοιτητικά χρόνια είστε όλοι αλκοολικοί." Πόσω μάλλον όταν τα φοιτητικά σου χρόνια έχουν μικρές διαφορές από εκείνη την περίοδο...

4 comments:

Lúthien said...

Είναι απόλυτα λογικό (αν θεωρήσουμε αληθή την υπόθεση πως και οι γονείς είναι άνθρωποι), ένας γονιός, να μην έχει στο τσεπάκι του την τέλεια συμπεριφορά για την κάθε περίσταση που του σκάει στη μάπα.
Αλλά εντάξει βρε άνθρωπε, μερικά πράγματα είναι κοινή λογική γαμώ τα μυτερά αυτιά μου! Έχεις απέναντι σου έναν άνθρωπο (τον οποίο, υπό φυσιολογικές συνθήκες έστω, αγαπάς όσο τίποτε άλλο στον κόσμο και αυτό σε κάνει να αγχώνεσαι και να τρέμεις με το παραμικρό, το δέχομαι), φέρσου του ανάλογα κι όχι σα να είναι το τελευταίο σκουπιδάκι που κόλλησε στο παπούτσι σου.

Εξοργίζομαι.

Φιλιά κοριτσάκι! :)

black fairy said...

@Luthien
πες τα, πες τα γιατί τα λέω και δε μ'ακούνε! Η μάνα μου το 'χε έξω έξω το "κάτσε να γίνεις μάνα και θα δεις!"

Lúthien said...

Μάνα, όχι ο Himmler... :P

black fairy said...

@luthien
Μ'αρέσει ο παραλληλισμός ;)