Thursday, 27 May 2010

Προκρούστης

Δεν μπορείς να μιλήσεις πια. Κάθε σου ανάσα πονάει πιο πολύ από την προηγούμενη, κάθε σκέψη της προηγούμενής σου ζωής σε απομακρύνει περισσότερο απ'αυτήν.
Ξέρεις ότι όσο και να τον κοιτάς με τα μάτια σου γεμάτα δάκρυα, απλά τον γεμίζεις με την ηδονή του πόνου σου, και τον κάνεις να τραβάει πιο πολύ. Τα χέρια.. Τα πόδια... Τα χέρια ξανά.
Νιώθεις πως θα 'πρεπε να είσαι νεκρός εδώ και ώρες. Έχουν περάσει, όμως, ώρες ή δευτερόλεπτα; Έχει αλλάξει ο χρόνος, έχει διασταλεί με τρόπο τέτοιο που να παρατείνει το μαρτύριό σου, τη χαρά του;
Το σώμα σου μακραίνει, φτάνει όλο και πιο κοντά στο σωστό μέγεθος, τώρα θα γεμίσεις επιτέλους το μακρύ κρεβάτι... Λίγο, λίγο ακόμα...


Το τελευταίο πράγμα που ακούς είναι ένα κρακ.

2 comments:

Anonymous said...

Τι θέλει να πει ο ποιητής;

black fairy said...

@Anonymous
Απλά ότι υπάρχουν φορές που νιώθεις να σε τραβάνε όλοι από παντού..