Monday, 3 May 2010

Επιστροφή

Χρόνια ήταν ερωτευμένη με το Γιάννη. Ήταν και σίγουρη ότι κάτι υπήρχε από την πλευρά του. Το καταλάβαινε από τον τρόπο που την κοίταζε, που της μιλούσε, από τον τρόπο που κάθε φορά που θα άκουγε ένα cd που πίστευε ότι θα της άρεσε, έτρεχε να της το γράψει για να του πει τη γνώμη της.

Ποτέ δεν συγχρονίστηκαν, όμως. Τη μια θα ήταν σε σχέση αυτή, κι ελεύθερος αυτός, την άλλη αυτή θα ήταν ελεύθερη κι εκείνος με κάποια άλλη. Τα χρόνια πέρασαν, αυτή έφυγε από την πόλη που γεννήθηκαν, γνωρίστηκαν και μεγάλωσαν μαζί, πότε στο ένα μέρος και πότε στο άλλο, για σπουδές, μεταπτυχιακό, δουλειά, κι ο Γιάννης ήταν πάντα εκεί, στις διακοπές που γύριζε για λίγες μέρες, και στα κενά διαστήματα που έψαχνε για δουλειά και έμενε στο πατρικό της για να γλιτώνει τα περιττά έξοδα. Πάντα τον πετύχαινε πάλι μέσα στην παλιά παρέα, που τώρα είχε μεγαλώσει, με τους μόνιμους, και νόμιμους πολλές φορές, συντρόφους των φίλων τους.

Τη μέρα που κλείδωνε την πόρτα του παλιού σπιτιού και έμπαινε στο αυτοκίνητο με προορισμό την πόλη τους, για τη μόνιμη πια εγκατάστασή της, σκεφτόταν πως αν οι συνθήκες το επέτρεπαν, θα έπρεπε να δοκιμάσει να κάνει κάτι μαζί του. Τόσα χρόνια το είχε μέσα της σαν ενδεχόμενο, σαν απωθημένο ίσως..;

Έκλεισε σιγά σιγά όλες τις εκκρεμότητες από την παλιά της ζωή. Ταχτοποίησε το σπίτι της. Της φαινόταν τόσο περίεργο να μένει μόνη της στην πόλη που είχε συνδέσει με την οικειότητα των αντικειμένων και των μυρωδιών του πατρικού της..

Ήταν η ώρα να κάνει καινούριες αρχές. Τον πήρε τηλέφωνο και του ζήτησε να βρεθούν το βράδυ. Θα ήταν ένα ποτό μαζί του, όπως χιλιάδες άλλα στο παρελθόν. Καθώς ετοιμαζόταν χαμογελούσε σκεπτόμενη μερικές από τις φορές που είχαν καταλήξει στο δρόμο τα ξημερώματα, να τσακώνονται για το ποιος ήταν καλύτερα, ώστε να συνοδεύσει τον άλλο σπίτι. Συνήθως νικούσε εκείνος. Της άρεσε να την αφήνει κάτω από το σπίτι και να της υπόσχεται ότι θα την πάρει τηλέφωνο όταν φτάσει κι εκείνος στο δικό του, κι ας μην το έκανε ποτέ… κι έτσι υποχωρούσε, ακόμα κι αν ήταν σίγουρη πως ήταν λιγότερο μεθυσμένη.

Δεν είχε σκεφτεί να του ζητήσει να μην το πει στους άλλους για να είναι οι δυο τους. Όταν βγαίνοντας από την πολυκατοικία είδε ότι δεν ήταν μόνος στο αυτοκίνητο, απογοητεύτηκε, αλλά δεν πτοήθηκε. Κάποια άλλη μέρα.. Στο κάτω κάτω, με τη μετακόμιση και την προσαρμογή στην καινούρια δουλειά και στην παλιά της πόλη, δεν είχε προλάβει να δει τους φίλους της όσο θα ήθελε.

Το ένα ποτό έφερε το άλλο, και το δεύτερο το τρίτο και σταδιακά η ζαλάδα, που την έκανε να χαμογελάει στην αρχή, άρχισε να της είναι δυσάρεστη. Κάθισε στο παγκάκι έξω από το εδώ και χρόνια στέκι τους, προσπαθώντας να στρίψει τσιγάρο. Δεν ήταν σίγουρη πόση ώρα είχε περάσει -ο χρόνος κυλούσε άλλοτε τόσο γρήγορα και άλλοτε τόσο αργά εκείνο το βράδυ- όταν άκουσε τη φωνή του Γιάννη πίσω της. “Πού εξαφανίστηκες χωρίς να πεις σε κανέναν τίποτα; Νόμιζα πως είχες φύγει.” Κάθισε δίπλα της στο παγκάκι, κι άπλωσε το χέρι του να την πάρει αγκαλιά, όπως κάθε φορά που υποψιαζόταν ότι έχει πιεί λίγο περισσότερο από ότι αντέχει. Και όντως, έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του και του έδειξε γελώντας σαν παιδάκι που έκανε ζαβολιά το τσιγάρο, που όση ώρα κι αν το έφτιαχνε, έμοιαζε περισσότερο με χωνί. Τίναξε τα κομματάκια του καπνού που είχαν σκορπίσει τα μαλλιά της και στα πόδια της, το πήρε και έκανε ότι μπορούσε να το διορθώσει.

Γύρισε το κεφάλι της ενώ ήταν ακόμα πάνω στον ώμο του, προσπαθώντας να εστιάσει στο πρόσωπό του μέσα στο σκοτάδι. H ζαλάδα είχε γίνει απογοήτευση. “Όταν μια γυναίκα σου ζητάει να βγείτε, φέρνεις πάντα και τους φίλους σου για προστασία;”

Τα μάτια του έγιναν τεράστια και απίστευτα φωτεινά μέσα στο σκοτάδι. Σε μια κίνηση το σώμα του είχε φύγει από κάτω της, το πρόσωπό του ήταν μπροστά στο δικό της, το χέρι του στο λαιμό, στο πρόσωπο και στα μαλλιά της, τα χείλια του στα χείλια της..

Δεν κατάλαβε πότε βρέθηκαν σπίτι της, αγκαλιά γυμνοί για πρώτη φορά στο καινούριο της κρεβάτι. Έμοιαζαν όλα τόσο ταιριαστά, σαν να οδηγούσαν εκεί, για να βρεθεί σε ένα χώρο καθαρό και εξαγνισμένο από προηγούμενες σχέσεις μαζί του, σαν τα χρόνια που προηγήθηκαν να μην είχαν περάσει. Είχε αυτή την αίσθηση της εκπλήρωσης και της ευτυχίας που μόνο το απόλυτο ταίριασμα με κάποιον μπορεί να σου δώσει.

Το πρωί ξύπνησε κι ένιωθε άλλος άνθρωπος. Ήταν ακόμα δίπλα της, δικός της, πιο όμορφος από ποτέ. Όταν τον αγκάλιασε, εκείνος τρόμαξε, απομακρύνθηκε. Άνοιξε τα μάτι του, κι ήταν σκληρά όπως ποτέ πριν. “Ξέρεις.. Χρόνια τώρα, σ’αγαπάω. Σε περίμενα, σε έβλεπα στην αγκαλιά πότε του ενός και πότε στου άλλου, κι έλεγα ότι κάποια μέρα θα είσαι δική μου. Κι ακόμα σ’αγαπάω” Του χαμογέλασε και ετοιμάστηκε να πει πως έτσι αισθανόταν κι αυτή… “Όμως αυτό που κάναμε ήταν λάθος.” Βιαστικά μάζεψε τα ρούχα του κι άρχισε να τα φοράει.

Ένα μήνα αργότερα, στο γάμο του, φορώντας τα καλύτερα ρούχα και το πιο όμορφο χαμόγελό της, έπνιξε τον πόνο απόρριψης στην αγκαλιά κάποιου άλλου…

14 comments:

Lúthien said...

Απαίσιο...

Φιλιά κοριτσάκι!!!!!

ΥΓ: Ελπίζω αυτή να ήταν απλά μία ιστορία της φαντασίας σου...

black fairy said...

@Luthien
Απαίσιο;;;;

Ήταν συρραφή πραγματικών γεγονότων με ένα ελαφρύ πέπλο φαντασίας.. Δεν έχω ζήσει τέτοια, ευτυχώς η δυστυχώς..

Φιλιάαα!
*btw πάλι εξαφανισμένο είσαι;!*

Anonymous said...

Πανέμορφο!
Δεν έχει happy end κι αυτό το καθιστά άκρως πραγματικό-ρεαλιστικό γεγονός.

Γράφεις πολύ όμορφα!

Εχω διαβάσει λίγα ποστς σου κι όλα ήταν υπέροχα.
Ελπίζω κάποτε να γράφω κι εγώ τόσο όμορφα..
Καλή σου νύχτα
Κάτια

black fairy said...

@Kάτια
Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια! Με κάνεις στ'αλήθεια να ντρέπομαι!
Καλό σου βράδυ!

Lúthien said...

Ναι, απαίσιο!!! Μ' έκανε να δακρύσω... :(

black fairy said...

@Luthien
Συγγνώμη τότε... :(

Kristine Swan said...

Συναρπαστικό, ευαίσθητο και συγκινητικό post!
Τι κρίμα να υπάρχει αγάπη που να δρά πάντα την λάθος στιγμή...

Panagiotis said...

Δεν ηταν κακο... Βεβαια μου θυμιζει λιγο Φωσκολο, αλλα καλο! Οπως και η Λαμψη :) Θελω και το part2! :D

black fairy said...

@Kristine Swan
Δε θα ήταν βαρετό αν το timing ήταν πάντα σωστό; ;)

@Panagiotis
Καλώς τον!
Ο Φώσκολος εκτός από την τάση του στο μελόδραμα ήταν διάσημος για την τεράστια έκταση των "έργων" του. Άρα δεν έχει part2! :Ρ

Panagiotis said...

Τωρα πληγωθηκα. Δεν εχει δραση; Χαστουκια δεν πεφτουν; Μηπως αυτο ειναι το part2 και δεν εχει γραψει το part1 και part0; :P

Καλωσηρθα!

black fairy said...

@panagiotis
Είχε σεξ δε φτάνει; :P
Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι τα περισσότερα πράγματα στη ζωή, όσο τα σκέφτεσαι, τα αναλύεις, τα ψάχνεις, τόσο γαμιούνται...
Οπότε κι αυτοί θα το αφήσουν εκεί, όμορφο, ιδανικό κ ανεκπλήρωτο

Panagiotis said...

Ναι ομως μετα το μετανιωσε αυτος.
Παρολαυτα σε αυτο εχεις μεγαλο δικιο. Οσο το σκεφτεσαι τοσο γαμιεται! Να σου πω, μηπως μπορεις να μου δωσεις ενα Tip για τον γαμο του; Αυτη ακουγε του Μακη το τραγουδι, μπρος στην εκκλησια μια ακομα μαχαιρια ή καμια κρητικη μαντιναδα;

black fairy said...

@Panagiotis
Γιατί δε γράφεις εσύ πως νομίζεις ότι έγινε;!

Panagiotis said...

Ηρθε η συνεχεια του μυθιστορηματος!