Thursday, 22 April 2010

Οι πρώην

Σκέφτομαι εδώ και καιρό τον καλύτερο τρόπο που μπορώ να γράψω ένα κείμενο, όχι για τους ανθρώπους που έχουν περάσει από τη ζωή μου, αλλά για τους ανθρώπους που κάνουν ένα πέρασμα από τη ζωή καθενός από μας, αφήνουν το σημάδι τους, μικρό ή μεγάλο, και φεύγουν. Γράφοντας ένα τέτοιο κείμενο θα έπρεπε, όμως, να διαλέγω την κάθε ιδέα και την κάθε σκέψη με μεγάλη προσοχή, γιατί πίσω από κάθε κόμμα και κάθε τελεία κρύβεται ο κίνδυνος να πληγωθεί και κάποιος από το κείμενό μου: ο φίλος μου, κάποιος από τους -ελάχιστους, αλλά υπαρκτούς- πρώην μου, που ίσως το διαβάσουν κάποια στιγμή, οι φίλοι μου, που στα παραδείγματα ή στις ιστορίες ή στα κατηγορώ μου θα έβρισκαν μια δική τους σχέση από τα παλιά.
Όμως, η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να γράψεις για ένα τέτοιο θέμα, γιατί πολύ απλά, η οπτική σου αλλάζει κάθε φορά που περνάς από τη μια σχέση στην άλλη, κάθε φορά που κάτι σου θυμίζει κάτι όμορφο ή κάτι άσχημο που κάποιος έκανε για σένα στα πλαίσια μιας σχέσης, κάθε φορά που ξύπνησες στραβά..

Από την άλλη, συνήθως, μετά το τέλος μιας ερωτικής ιστορίας, το πιο πιθανό είναι να σου μένει μια γεύση δυσάρεστη, πικρή, ξινή, γιατί οι περισσότεροι από μας έχουμε την τάση να τραβάμε το σκοινί που ενώνει δυο ανθρώπους, τόσο πολύ, μέχρι εκείνο να ξεχειλώσει και να γίνει ασύνδετα μεταξύ τους κομμάτια μαλλιού, που δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τίποτα πια, και που σε τίποτα δε θυμίζουν την αρχική τους κατάσταση. Καυγάδες, προδοσίες, πράξεις εγωισμού και εκδίκησης, κάνουν τους πρώην εραστές να ξεχνάνε όλα όσα τους έφερναν κοντά μέχρι πριν λίγο καιρό. Αν το καλοσκεφτείς, η αποκαθήλωση του άλλου, ο εξευτελισμός και ο μετασχηματισμός του σε έναν άνθρωπο που δεν αναγνωρίζεις, και που εύχεσαι να μην είχες γνωρίσει ποτέ, είναι απλά αμυντικός μηχανισμός. Μαζεύεις έτσι ένα πλήθος αρνητικών αναμνήσεων, τόσο μεγάλο και τόσο έντονο, που να σε κάνει να απομακρύνεσαι εντελώς από αυτόν. Ξεκολλάς. Και τον διαγράφεις εντελώς. Δε θές να τον ξαναδείς, και προσπαθείς να σβήσεις όλα όσα σου τον θυμίζουν.
Καμιά φορά, σπάνια, μετά από πολύ καιρό, εκλογικεύεις όλες τις καταστάσεις που σε κάναν να σιχαίνεσαι έναν άνθρωπο με τον οποίο έχεις ανταλλάξει σάλια και άλλα σωματικά υγρά. Ακόμα καλύτερα, υπάρχουν οι φορές που καταφέρνεις να φύγεις από μια σχέση πριν φτάσεις το σημείο μηδέν, είτε γιατί διάβασες τα σημάδια αρκετά νωρίς, είτε γιατί αυτή διακόπηκε από ανώτερες ή άλλες δυνάμεις πριν της ώρας της. Αν ξεφύγεις από το τρυπάκι που λέγεται απωθημένο, τότε είναι πολύ πιθανό να μπορείς να κρατήσεις μια υποτυπώδη επικοινωνία και επαφή με τον άλλον, με την προοπτική να έχεις μπροστά σου μια υπέροχη φιλία, με έναν άνθρωπο που έχετε μοιραστεί πολλά, που σας δένουν άλλα τόσα, και που τον έχεις γνωρίσει και από την καλή και από την ανάποδη.

Γενικά είμαι άνθρωπος, εκτιμώ όσα έχω κατά καιρούς πάρει και προσπαθώ να κρατάω τους πρώην μου στη ζωή μου -άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο. Ίσως φταίει και που γενικά το βρίσκω πολύ δύσκολο να απομακρύνω και να ξεκόψω εντελώς κόσμο από τη ζωή μου. Όταν το έχω κάνει, έχει γίνει με βίαιο και εκρηκτικό τρόπο, και σίγουρα χωρίς τη θέλησή μου. Χαίρομαι με τις χαρές των πρώην μου, λυπάμαι με τις λύπες τους, γουστάρω να πίνουμε καφέδες και μπύρες, να συζητάμε τα γκομενικά μας. Από τους δύο ανθρώπους με τους οποίους οι σχέσεις μου δεν ήταν μόνο καρτούλες του αγίου Βαλεντίνου και αποβλακωμένα βλέμματα την ώρα της ιστορίας, τον έναν τον θεωρώ φιλαράκι μου, και με τον άλλον έχω διατηρήσει ένα -υποτυπώδες- επίπεδο επικοινωνίας.
Γελάω πικρά και προσπαθώ ανεπιτυχώς να πείσω τις φίλες μου ότι θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο, αλλά με έχουν πείσει πλέον πως, στην περίπτωση που μπορούν να αποφεύγουν εντελώς τους πρώην τους, θα το κάνουν γιατί πολύ απλά αυτό θέλουν, κι έτσι κάνω ένα βήμα πίσω και τις παρατηρώ να αφήνουν στο περιθώριο κομμάτια της ζωής τους, άλλα μικρότερα κι άλλα μεγαλύτερα.

Αφορμή για το κείμενο αυτό, τώρα και όχι πριν δυο μήνες ή μετά από ένα χρόνο, μερικές συζητήσεις που έχουν γίνει πάνω το θέμα αυτόν τον καιρό, κι αυτό το τραγούδι:


2 comments:

Kristine Swan said...

Ούτε εμένα μου αρέσει να βγάζω τους άλλους από την ζωή μου, ακόμα κι αν με έχουν πληγώσει. Όταν από έναν άνθρωπο έχεις μάθει, όταν ο ίδιος έχει μάθει από εσένα πως γίνεται να τον διαγράψεις; Πώς γίνεται να σε διαγράψει;
Και αυτό δεν ισχύει μόνο για τους πρώην...
Τέλος πάντων! Καλό Βραδάκι!

black fairy said...

@Kristine Swan
Έτσι είναι.. Όσο δύσκολο είναι να αφήσεις κάποιον να μπει στη ζωή σου και να παίξει ένα σημαντικό ρόλο σ'αυτήν, άλλο τόσο είναι και να τον αφήσεις να φύγει..