Thursday, 11 February 2010

Ένας ακόμα...

Στις 5 το πρωί ήρθε το τηλεφώνημα που θα έσβηνε το φόβο που γεννιόταν μέσα σε όλους μας κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο, απλά επιβεβαιώνοντάς τον.
Μετά, μέσα σε λίγα λεπτά έπρεπε να κρατηθούν εισιτήρια, να ετοιμαστούν βαλίτσες και να κλείσουν κάποιες εκκρεμότητες που έμεναν για να μπορούμε να φύγουμε. Μουδιασμένοι ακόμα, δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε παρά μόνο για τα απαραίτητα που έπρεπε να γίνουν, με την ένταση να ξεσπάει συνέχεια, καθώς το παραμικρό που θα μπορούσε να πάει η να παρθεί στραβά, απλά οδηγούσε σε φωνές και τσακωμούς.
Βρίζοντας για τη μαλακία μου, που με έκανε να βαριέμαι να κάνω μπάνιο και να λουστώ το προηγούμενο βράδυ, και με οδήγησε στην μπανιέρα στις 6 το πρωί, έβλεπα τα κόκκινα ποτάμια να κυλάνε στα πόδια μου και στη συνέχεια να ανακατεύονται με το νερό και τις σαπουνάδες, να σχηματίζουν τύρβες και σχήματα και μετρούσα τους μήνες που είχαν περάσει από την τελευταία φορά. Ιούλιος ήταν, άρα 6 και κάτι ψιλά. Και πριν από αυτό; Δεκέμβρης. Άραγε θα είναι έτσι από δω και πέρα; Θα χάνεται ένας κάθε μισό χρόνο;
Τουλάχιστον αυτή τη φορά ήταν μεγάλος, είχε προλάβει να ζήσει πολλά περισσότερα από άλλους, και δεν είχε κρατήσει πολύ όλο αυτό, δεν πονούσε, δεν βασανιζόταν. Αλλά και πάλι, όσες δικαιολογίες και να βρεις, τίποτα δεν αλλάζει, απλά η κατάσταση εκλογικεύεται, έχεις δυο τρία πράγματα να λες στον εαυτό σου για να νομίζεις ότι όλα είναι λίγο πιο φωτεινά.


No comments: