Thursday, 14 January 2010

Boulevard of broken promises

"Όποτε θα με έχεις ανάγκη, θα παίρνω το πρώτο αεροπλάνο και θα έρχομαι"

Την πιο σημαντική για μένα, και ταυτόχρονα, την περισσότερο αθετημένη υπόσχεση, την άκουσα πέρυσι, τη μέρα των γενεθλίων μου. Το δώρο που κουβαλούσαν οι δυο - τρεις λέξεις ήταν μοναξιά, συνεχής και τόσο αντίθετη με το περιεχόμενό τους. Ήμουν, είμαι και θα είμαι σίγουρη, πως δεν ειπώθηκαν με σκοπό να με παραπλανήσουν και να με πληγώσουν, όμως τελικά.. αυτό δεν ήταν το αποτέλεσμα;
Στεναχωριέμαι και θυμώνω πολλές φορές, αλλά δεν είμαι σίγουρη με ποιόν.. με κείνον που την έδωσε, γνωρίζοντας, πως τη στιγμή που τα λόγια θα άφηναν τα χείλια του, θα γίνονταν αυτόματα ψέματα.. ή με μένα, που, ενώ το ήξερα, κι ίσως καλύτερα εγώ, γαντζώθηκα πάνω της με νύχια και με δόντια, και που σε κάθε ευκαιρία την επικαλούμουν και ζητούσα να εκπληρωθεί, συμπληρώνοντας με ελπίδα μέσα μου "αυτή τη φορά μόνο, σε παρακαλώ, αυτή φορά, σε έχω τόσο ανάγκη..".
Κάθε φορά που κάτι μπαίνει στη μέση, μια μεγαλειώδης δικαιολογία ή μια μικρότατη υποχρέωση, και καθυστερεί την πραγματοποίηση της επιθυμίας μου, σφίγγω τα δόντια να χαμογελάσω και να πω "δεν πειράζει. την επόμενη φορά, καλύτερα να έρθει την επόμενη φορά, ίσως τότε να είναι χειρότερα τα πράγματα..".
Θα 'πρεπε να το ξέρω, πως τα ποτέ και τα πάντα, πάντα αναιρούν και αντιστρέφουν τους εαυτούς τους, και να υψώνω τα τείχη μου, να παρατάσσω τους τοξότες μου, και να τα πολεμάω με κάθε δυνατό τρόπο, όμως αφήνουν στο στόμα πάντα μια γεύση τόσο γλυκιά στην αρχή, που ξεχνάς πόσο πικρή γίνεται με το που θα τα καταπιείς..
Πονάει, όμως ρε γαμώτο.. Ξέρεις αυτόν τον πόνο που είναι σαν ένα χέρι να σου σφίγγει την καρδιά μέχρι να σου κοπεί η ανάσα, και που σταματάει ακριβώς σε κείνο το σημείο, εκεί που αντέχεις τον πόνο αλλά και δεν τον αντέχεις; Το μόνο που σου μένει τότε είναι να διπλωθείς στο κρεβάτι, προσπαθώντας αργά και σταθερά να διώξεις τον πόνο από το κεφάλι σου, γιατί το ξέρεις.. εκεί είναι, μόνο και πρώτα από κει μπορεί να φύγει..
Και βρίσκομαι τότε, μόνη και τόσο μικρή και αδύναμη, με ένα τηλέφωνο, να προσπαθώ να συμβιβάσω τα ποτέ και τα πάντα, την ρουτίνα και την αναμονή, την παραίτηση και τον ενθουσιασμό, που παλεύουν μπροστά μου, χωρίς κανένα να νικάει, χωρίς το άλλο να χάνει...


Από μακριά πως αγαπιόμαστε το ξέρω
πιστός πως είσαι και στα πάντα συνεπής
Να με ρωτήσεις τι χρειάζεται να φέρω
κι αν βρήκα κάποιο σινεμά της προκοπής
Μην πας..

2 comments:

wolf said...

Ίσως το ωραιότερο κείμενο που έχεις γράψει (από αυτά που έχεις αναρτήσει εδώ, τουλάχιστον).

Οι υποσχέσεις αυτού του στύλ είναι αληθινές γιατί προσβλέπουν στο ιδεατό.

Ωραίο τραγούδι διάλεξες.

black fairy said...

@wolf
Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Το τραγούδι είναι απίστευτο σε κάνει να ανατριχιάζεις. Οι υποσχέσεις.. δίνονται για να μην τις κρατάμε.. :)