Friday, 31 December 2010

Wishes

Αγαπητά μου ρεμάλια!
Παρά το γεγονός ότι χτες ψόφησε δια παντός ο υπολογιστής μου, ότι σήμερα ο σκύλος μας αποκάλυψε ότι έχει αρθριτικά πηγαίνοντας πρωί πρωί με τα τρία πόδια σαν κουτσός κάβουρας, κι ότι έχω περάσει τη μισή μέρα τέζα στο κρεβάτι να κοιλοπονώ, έχω να σας πω ότι διακατέχομαι από μια τεράστια αισιοδοξία για ο νέο έτος, γιατί πολύ απλά, πόσο χειρότερο μπορεί να είναι -για όλους μας, από κάθε άποψη- από το προηγούμενο;
Καλή χρονιά, λοιπόν, μακάρι ο καινούριος χρόνος να φέρνει τα καλύτερα για όλους μας! Μην ξεχνάτε, δε χρειάζεται μοιρολατρία και απαισιοδοξία, πρέπει απλά εμείς να κυνηγήσουμε αυτά που θελουμε να συμβούν!
Να περάσετε όμορφα, να δείτε συγγενείς και φίλους, να ανταλλάξετε αγάπη και χαμόγελα, στο κατω κάτω είναι καλύτερα από οποιοδήποτε υλικό δώρο!
Φιλάκια πολλά!

Friday, 17 December 2010

Καθυστερημένα ξεσπάσματα

Σας έχω βαρεθεί πια. Έχω βαρεθεί όλους εσάς που δεν κοιτάτε τα χάλια σας, αλλά τα δικά μου, και κάνοντας τη σύγκριση μέσα στο μικροσκοπικό και ποτισμένο από τον εγωισμό σας εγκέφαλο, νιώθετε καλά με τους εαυτούς σας, γιατί, ποτέ δε φτάσατε και ποτέ δε θα φτάσετε στην κατάστασή μου (θεός φυλάξοι!)
Ξέρετε ποια είναι πραγματικά η αλήθεια; Ναι.. Δεν είμαι καλά. Εδώ και καιρό. Όμως, αυτό συμβαίνει, γιατί μπόρεσα να κάνω το εγώ μου λίγο στην άκρη για να χωρέσει μέσα μου και ένας άλλος άνθρωπος, που ανεξάρτητα από το τί πιστεύετε εσείς, έκρινα ότι το άξιζε. Και κάνοντας αυτό, μπόρεσα να ζήσω και να νιώσω πράγματα, που όλοι εσείς ίσως να μη νιώσετε ποτέ, γιατί πολύ απλά, δε θα καταφέρετε να αφεθείτε όσο εγώ. Κι επομένως, να πληγωθείτε όσο πληγώθηκα.
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που δεν μπορείτε να καταλάβετε γιατί έχω μειώσει τόσο τον εαυτό μου, γιατί έχω ανεχτεί και υποστεί τόσο πράγματα, γιατί διαχειρίζομαι έτσι τη σχέση μου με τον πρώην μου.
Και στο κάτω κάτω ξέρετε κάτι ακόμα; Δεν είναι δική σας δουλειά να μου υπαγορεύσετε τη συμπεριφορά μου, αυτό είναι κάτι που θα καθορίσουμε εκείνος κι εγώ. Και το ότι μπορούμε να το κάνουμε αυτό, ακόμα και μετά από όλα όσα έχουν γίνει, δείχνει σε ένα βαθμό το βάθος της σύνδεσής μας, την οποία ποτέ δεν διατυμπανίζαμε, όμως από την πρώτη στιγμή ξέραμε ότι ήταν εκεί, σε πείσμα των καταστάσεων, των αποστάσεων, των εμποδίων που υψώνονταν ανάμεσά μας.
Δεν αντέχω άλλο να βλέπω τα γεμάτα ειρωνεία βλέμματά σας, τη λύπηση και τη συγκατάβαση που χαρακτηρίζει τη στάση σας. Βαρέθηκα, κουράστηκα, κι όταν θα αρχίσω να ξεσπάω στ'αλήθεια, κι όχι με κείμενα σε μια οθόνη, πολλά πράγματα από αυτά που ξέρατε και πιστεύατε για μένα θα αλλάξουν. Κοιτάχτε τις σχέσεις και τους εαυτούς σας, τα λάθη τα δικά σας, όχι τα δικά μου. Καλώς ή κακώς, σε αντίθεση με εσάς, τα περισσότερα τα κάνω εις γνώσιν μου. Ανοίξτε τα γαμημένα μάτια σας, και χωνέψτε το!

Saturday, 11 December 2010

What have you done..?

Ξέρεις πως είναι το youtube. Από δω πας εκεί, κι από κει ακόμα πιο πέρα, και δε θυμάσαι από που είχες ξεκινήσει...
Πάει καιρός από την τελευταία φορά που το άκουσα.. Παίζει και να ήταν άνοιξη του 2007. Τότε η ερώτηση απευθυνόταν σε μένα..




There's no curse between us.
Only time, distance and choices..

Wednesday, 8 December 2010

Η ομορφιά του θέλω

Ρε ξέρεις τι θέλω; Να ερωτευτώ.. Μάλλον.. όχι να ερωτευτώ. Θέλω να ενθουσιαστώ με κάποιον. Θέλω να είναι όλα ροζ και εύκολα. Ούτε βαθιά συναισθήματα, ούτε ο κίνδυνος να πληγώσεις και να πληγωθείς. Δε θέλω να ακούω και να λέω "σ'αγαπώ", θέλω να ακούσω πάλι ένα "σε θέλω" ή ένα "σε γουστάρω", ένα "περνάω καλά μαζί σου". Και θέλω τόσο πολύ να με παίρνει κάποιος αγκαλιά και να με φιλάει και ας σιχαίνομαι στην αρχή τα καινούρια σάλια, κι ας μη νιώθω το ίδιο, ας μην μπαίνουν αυτόματα όλα στη θέση τους, κι ας μην εξαφανίζεται ο έξω κόσμος, ας μη νιώθω ασφαλής. Θέλω απλά την επιφανειακή ανατριχίλα που σου δίνει η επαφή του δέρματός σου με το δέρμα του άλλου. Θέλω να με αγγίζουν και να καυλώνουν. Να μου λένε ότι είμαι όμορφη όταν έχω τα χάλια μου, να αγγίζουν το κορμί μου και να το θαυμάζουν, να με κάνουν να νιώθω καλά, ότι δε μου λείπει τίποτα κι ότι είμαι αρκετή. Θέλω να χάνομαι για βδομάδες από το σπίτι μου και από τα τηλέφωνα, να κάνω σεξ, να χουζουρεύω, να βλέπω καινούριες ταινίες και να ακούω μουσικές, να γνωρίσω κάποιον από την αρχή. Να μη φοβάμαι: μη χάσω τον άλλον, να φύγω.. Θέλω να θυμάμαι πάλι ότι όλα αρχίζουν για να τελειώσουν, και να μην αφήνω κανέναν να με πείσει για το αντίθετο. Θέλω να γίνω ένα ανώριμο, επιφανειακό 23χρονο. Θέλω να είναι όλα απλά...

Monday, 6 December 2010

Νυστάζω

Νυστάζω.
Και είμαι άρρωστη με πυρετό, αλλά αύριο πρέπει να πάω στο πολυτεχνείο για να εξεταστώ σε μια παπαριά.
Και νυστάζω κι άλλο.
Και έχασα και το κωλοντοσιέ με τις κωλοσημειώσεις όλων των μαθημάτων όλου του εξαμήνου -εκτός από αυτό που εξετάζομαι αύριο- και πρέπει για ακόμα μια χρονιά να ικετεύω για ξένες.
Και νυστάζω λίγο ακόμα.
Και πρέπει να ξεμπερδεύω με εκείνη τη βλακεία που παραδίδω την Παρασκευή που έχει σχεδόν τελειώσει.
Όμως νυστάζω τόσο που μόλις ανοίγω τα pdf τα κλείνω και πάω να ξαπλώσω.
Και πέθανε σήμερα η γιαγιά της κολλητής μου και θέλω να περιμένω να γυρίσει σπίτι το βράδυ από το χωριό και να πάω να τη δω, αλλά..
Νυστάζω τόσο που δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω..

Σας είπα ότι είμαι τρομερά κουρασμένη;


ΝΟΤ!

Tuesday, 30 November 2010

Ισοζύγια

Καλώς ή κακώς, έχω μάθει πια να δουλεύω με ισοζύγια. Ό,τι μπαίνει, βγαίνει. Ό,τι δίνεις, παίρνεις. Εξισώσεις, διαγράμματα, αρχές και εμπειρικοί τύποι είναι στη διάθεσή μου, προκειμένου να εξασφαλίζεται πάντα η ισορροπία στις διεργασίες που σχεδιάζω.

Σαν άνθρωποι, θέλουμε τα ισοζύγια μας να είναι πάντα θετικά, περιμένουμε οι συναναστροφές μας να μας αφήνουν κερδισμένους. Πιο γεμάτους, πιο χαρούμενους, πιο πλούσιους, πιο επιτυχημένους.. Η ισορροπία μας δίνει την αίσθηση του ανικανοποίητου, ότι κάτι λείπει. Και, φυσικά, όταν έχουμε δώσει πιο πολλά από όσα έχουμε πάρει, μένει η πικρία της απώλειας, είτε αυτό αφορά όσα έχουμε επενδύσει συναισθηματικά, είτε απλά το χρόνο και την προσπάθεια που έχουμε αφιερώσει για την κατάκτηση του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας.

Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πολλές φορές να "επενδύουμε" πιο πολλά από όσα θα έπρεπε ή θα θέλαμε κάτω από άλλες συνθήκες, ή ακόμα και περισσότερα από όσα έχουμε περιθώριο να δώσουμε, επιχειρώντας να επιτύχουμε το θετικό αποτέλεσμα που δεν έρχεται. Και με τον τρόπο αυτό, ενώ ήσουν πριν στο +2, μπορεί τελικά να καταλήγεις στο -10. Απλά επειδή αρνείσαι να δεχτείς ότι έχεις χάσει. Είναι κάπως σαν να παίζεις πόκερ με δανεικά, σίγουρος ότι όχι μόνο θα βγάλεις τόσα, ώστε να επιστρέψεις τα χρέη σου, αλλά και ακόμα πιο πολλά, για να μείνουν και για τη δική σου τσέπη.

Καμιά φορά, ο τζογαδόρος συνειδητοποιεί ότι το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να πνίξει την απληστία του, να μαζέψει ότι έχει κερδίσει ή ότι του έχει μείνει μέχρι εκείνη τη στιγμή και να αποχωρήσει όσο μπορεί, με το κεφάλι ψηλά.

Έτσι, λοιπόν, πριν να πνίξω τα πάντα, μάζεψα ότι είχε μείνει από την αξιοπρέπεια και τον εαυτό μου, και είπα μέσα μου και έξω μου, οριστικά πια, τέλος. Δε θέλω στην προσπάθειά μου να πάρω περισσότερα να καταστρέψω όλα όσα πήρα χρόνια τώρα, ούτε να μετανιώσω για όσα έδωσα, ακόμα κι αν τα έδωσα χωρίς να μου ζητηθούν και χωρίς να περιμένω κάτι σαν αντάλλαγμα...





Honey, please well, don't forget to remember
How we both used to feel


Thursday, 25 November 2010

Name day song?


Να με χαίρομαι :)

Saturday, 13 November 2010

Dark vs Light

Γύρω στις 6.30 το πρωί που βγήκαμε επιτέλους από την Έλλη, κοιτώντας τον ουρανό συνειδητοποίησα πως ήταν "κομμένος" στα δύο. Το κάτω μέρος του ήταν φωτεινό, γεμάτο χρώματα από τον ήλιο που έβγαινε κάπου στο βάθος, και το πάνω ήταν κατάμαυρο, καλυμμένο από ένα παχύ και πολύ χαμηλό στρώμα από σύννεφα που δεν άφηνε ούτε μια αχτίδα να περάσει από μέσα του.
Νύχτα και μέρα, ταυτόχρονα, στο ίδιο μέρος. Το κοιτούσα όση ώρα οι λιγότερο μεθυσμένοι προσπαθούσαν να βγάλουν από το μαγαζί τους περισσότερο μεθυσμένους που τσακώνονταν για την ΑΕΚ και τον Παναθηναϊκό, κι όλο και περισσότερο συνειδητοποιούσα γιατί με άγγιζε τόσο. Δεν ένιωθα αγχωμένη ότι θα άρχιζε να βρέχει, δεν ήμουν θυμωμένη με τους βλάκες που δεν αποφάσιζαν να κουνήσουν για να φύγουμε, ένιωθα απλά συγκινημένη.
Είμαι σαν τον ουρανό, κομμένη στα δυο. Είμαι ο ένας άνθρωπος που σκέφτεται λογικά και ξέρει πως έχουν τα πράγματα, τι θα έπρεπε να κάνει, αυτός που ντύνεται και βάφεται και χαμογελάει και κάνει τον κλόουν για να νομίζουν όλοι πως είναι καλά. Κι είμαι κι ο άλλος, ο αδύναμος κι ανήμπορος, που πονάει και νιώθει μόνος του και έχει ανάγκη από μια αγκαλιά, αυτός που κλαίει κρυφά και κυκλοφορεί μέρες ολόκληρες με τις πυτζάμες και όταν έχει κάνει όλα όσα πρέπει και έχει βγει, γυρίζει σπίτι εξουθενωμένος από την προσπάθεια που κατέβαλλε επί ώρες να δείχνει φυσιολογικός και χαρούμενος, κι όχι σπασμένος και φοβισμένος.
Το φωτεινό και το σκοτεινό κομμάτι. Όμως.. σε αντίθεση με τον ουρανό, το δικό μου πραγματικό, κι όχι το κρυμμένο και μασκαρεμένο (κάτω από σύννεφα ή make up και φτιαγμένα μαλλιά, έχει σημασία;) είναι το σκοτεινό, και το άλλο είναι απλά μια βιτρίνα, μια συνειδητή προσπάθεια να κρύψω αυτό που πραγματικά υπάρχει από κάτω..

Thursday, 11 November 2010

ΟΥΓΚ!

Μπορεί να μικροδείχνω λίγο...
.. να μην ξεπερνάω το 1 κι ένα Milko που λέει και η μαμά ενός φίλου...
.. το βάρος μου να είναι λίγο πάνω από τα 40 κιλά...
.. η φωνή μου να είναι λεπτή έως αηδίας και λιγάκι τσιριχτή...
.. να μην κυκλοφορώ με ταγέρ και χαρτοφύλακα και γόβες στιλέτο από το πρωί ως το βράδυ σα σούπερ φτασμένη μηχανικός, μια και δεν είμαι...

Αλλά γαμώ την πουτάνα μου άνθρωποι στις γαμημένες σάπιες ελληνικές υπηρεσίες, είμαι 23 χρονών, παλεύω να τελειώσω το μπουρδέλο το Πολυτεχνείο, ΘΕΛΩ ΛΙΓΟ ΣΕΒΑΣΜΟ!

Έχω βαρεθεί να μη μου δίνουν τους βαθμούς του μικρού στο σχολείο, γιατί δεν πιστεύουν ότι είμαι μεγαλύτερη, να μου ζητάνε ταυτότητα για να μου φέρουν μια μπύρα, να με ρωτάνε αν είμαι ενήλικη όταν πάω να βγάλω διαβατήριο, να με αγνοούν και να μου συμπεριφέρονται σαν παιδάκι και να με διώχνουν χωρίς να με βοηθήσουν και να έχουν την απαίτηση να είμαι και ευγνώμων που μου αφιέρωσαν χρόνο, σαν παιδάκι με παράλογες απαιτήσεις που του κάνουν τη χάρη για να μην κλαίει!

Έτρεχα από τις 8.30 το πρωί σήμερα για την κωλομελέτη, και μαντέψτε! Δουλειά φυσικά δεν έκανα!

Wednesday, 3 November 2010

:)

Είχα γράψει ένα βλαμμένο και πολύ μελό ποστ για το πόσο συγκινήθηκα χτες που μου κάνανε έκπληξη οι φίλοι μου για τα γενέθλιά μου (πάλι) και δεν το είχα πάρει χαμπάρι (πάλι) και για το πως κάποιος με αγαπάει αρκετά ώστε να πληρώσει σε τηλέφωνα Χανιά - Λονδίνο ένα extra εισιτήριο για να ακούσω σχεδόν live τους Apocalyptica και τους Pain of Salvation.

Τελικά θα γράψω μόνο αυτό:

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΟΛΑ!

Σας αγαπώ όλους


(όχι και πολύ χαρούμενο, ξέρω..)

Tuesday, 2 November 2010

23 and counting!

Τί κοινό μπορεί να έχουν ο Οδυσσέας Ελύτης,
η Μαρία Αντουαννέτα
και από ότι έμαθα σήμερα και η dreamblogger

με μένα;

Έχουμε γεννηθεί όλοι 2 Νοεμβρίου!

Χρόνια μας Πολλά, Καλά κι Ευτυχισμένα!
Θα μείνουμε κι εμείς στην ιστορία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

Monday, 25 October 2010

Έχω μια λέξη

Έχω πολλά να πω, αλλά δεν ξέρω πως να τα εκφράσω, για να τα καταλάβεις, και να μην τα πάρεις στραβά. Όταν τα κρατάω μέσα μου, μαζεύονται όλο και περισσότερο, και κάποια στιγμή απλά δεν μπορώ να τα ελέγξω και βγαίνουν χωρίς καμία προηγούμενη επεξεργασία, χωρίς την παραμικρή αυτο-λογοκρισία, και φυσικά βγαίνουν λάθος. Βγαίνουν με τη συνοδεία δακρύων, ή φωνών ή ξεσπασμάτων θυμού, ενώ στην ουσία το μόνο που έχω να σου πω είναι να προσέχεις και να προστατεύεις τον εαυτό σου, από όλα όσα σε πονάνε, κι αν χρειαστεί, κι από μένα.
Σκέφτομαι που παλιά μου τραγουδούσες "λάθη, στραβά και πάθη μ'έβγαλαν σωστό" και περιμένω να δω πότε θα βγω κι εγώ σωστή, γιατί για την ώρα έχω κρυφτεί κάτω από ένα τεράστιο βουνό από λάθη, δεμένη με μια αλυσίδα φτιαγμένη από καθαρό κι ανεξέλεγκτο πάθος που στην τελική κάνει κακό και σε σένα και σε μένα, και δεν μπορώ να κουνηθώ. Αναρωτιέμαι πώς και πότε θα μπορέσω να τη σπάσω, για να σταματήσω να βασανίζω κι εσένα κι εμένα, για να μπορέσω να κρατήσω το στόμα μου την επόμενη φορά που θα σε παρακαλάω να κάνεις κάτι για να σταματήσω να πονάω. Κάθε φορά που θες να μάθεις τί μπορείς να κάνεις, το "δεν ξέρω" μου καίει τα χείλη, αφήνοντας το στόμα μου, γιατί το μόνο που θέλω να πω είναι "γύρνα πίσω".
Είναι τόσο τραγικό αυτό το "γύρνα πίσω" που με πιάνουν τα γέλια όταν το σκέφτομαι. Γύρνα πίσω σε μια καταδικασμένη από καιρό σχέση από απόσταση, γύρνα πίσω σε έναν άνθρωπο που δεν είναι αυτό που θες, γύρνα πίσω γιατί δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την ιδέα σου... Γύρνα πίσω γιατί είμαι μικρή κι αδύναμη, κι έχω ακόμα περιθώριο να σε απογοητεύσω λίγο ακόμα. Γύρνα πίσω για να είμαστε ουσιαστικά, όπως είμαστε και τώρα...
Κάθε φορά που μιλάμε, υπόσχομαι στον εαυτό μου πως θα πούμε τα νέα μας, θα κάνουμε δυο τρία αστειάκια, θα γελάσουμε και όλα θα είναι μια χαρά. Κάθε φορά, λέω ψέματα και στους δυο μας.
Έχεις κουραστεί να ακούς "συγγνώμη", "ευχαριστώ", "σε παρακαλώ" και "σ'αγαπάω". Για κάθε ένα από αυτά έχεις μια απάντηση που την ξέρω απ'έξω, και δε χρειάζεται καν να μου την πεις πια. Όμως, δεν είναι ότι δε σε καταλαβαίνω όταν τα λέω, δεν είναι ότι αρνούμαι να δεχτώ όσα μου λες. Είναι που λυπάμαι όταν κάνω κάτι που ξέρω ότι δε θες ή δε μπορείς να αντέξεις. Είναι που νιώθω όμορφα κάθε φορά που κάνεις κάτι που δεν είσαι υποχρεωμένος να κάνεις για την πρώην σου (το λέω μπας και το συνηθίσω). Είναι που περιμένω κάτι από σένα, αλλά.. για να είμαι ειλικρινής ούτε κι εγώ ξέρω τι θα μπορούσε να είναι αυτό. Είναι που ακόμα σ'αγαπάω, σε θέλω, μου λείπεις.
Όλα όμως.. στο τέλος καταλήγουν σε ένα πράγμα. Στο ένα και μοναδικό, αληθινό κι ειλικρινές και όμορφο που ποτέ δε θα χαθεί από μας τους δυο. Σ'αυτό που μας δένει.

"Δεν σ'αφήνω"

Sunday, 24 October 2010

Το παιδάκι στο φεγγάρι

Έβαλα σήμερα να δω το How to train your dragon. Ήρθε η ώρα να αρχίσω να βλέπω ξανά ταινίες, κι αυτό έμοιαζε ασφαλής επιλογή. Δε θα έχει αγαπημένα ζευγάρια, δε θα έχει χωρισμούς, δε θα έχει τίποτα από αυτά που προσπαθώ τόσο καιρό να αποφύγω.
Κι όμως, πριν αρχίσει η ταινία, είχε το παιδάκι που καθόταν στο φεγγάρι και ψάρευε.
Θυμάσαι το Σεπτέμβρη βγαίνοντας από το σινεμά, που κοιτούσαμε το φεγγάρι και σκεφτήκαμε κι οι δυο το ίδιο; Ότι λείπει το παιδάκι; Και μετά ψάχναμε ποιας εταιρείας είναι;
Και που σε ρώτησα, πού θα βρεις άλλη σαν εμένα;
Το ξέρεις κι εσύ, ότι δύσκολα θα βρεθεί άλλη να σε καταλαβαίνει, να μπαίνει στο μυαλό σου, να σκέφτεται ότι κι εσύ όπως εγώ, όμως.. πού ξέρεις; Μπορεί να είναι και για καλό...

Saturday, 23 October 2010

Απάνω που 'χω φθάσει σε λογαριασμό όλα τα χάνω..

Όταν περιμένεις περίοδο, και οι ορμόνες μέσα σου παίζουν με το μυαλό σου, κι όταν είσαι άρρωστη, αλλά όλο και κάποιος περιμένει κάτι από σένα, κι έτσι αναγκάζεσαι να παίρνεις κάθε δυο ώρες αντιπυρετικά για να μπορείς να στέκεσαι στα πόδια σου, κι όταν δε μπορείς να βάλεις ένα όριο στο που θα πάει το μυαλό σου και που όχι, τις ώρες που είσαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι και κρυώνεις, γιατί το 37 γίνεται 38 κι αυτό 39, απλά καταλήγεις να ακούς το ίδιο τραγούδι ξανά και ξανά και ξανά, και να περιμένεις ο ήχος να διακοπεί από το μόνο ήχο που μπορεί να σε κάνει καλύτερα. Τον ήχο που συνοδεύει την επικοινωνία με έναν άνθρωπο, που παρά το ότι σε έχει πληγώσει όσο κανείς, εσύ τον αγαπάς ακόμα, και ξέρεις ότι είναι ο μόνος που μπορεί να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα. Δε χρειάζεσαι πια ούτε τα «σ’αγαπώ» ούτε τα «μου λείπεις», καμιά μεγάλη ή βαρυσήμαντη κουβέντα. Χρειάζεσαι τον ήχο της φωνής του μοναδικού ανθρώπου που μπορεί να σε καταλάβει, ακόμα και μετά την προδοσία και τον πόνο. Κι αυτό είναι το ιδανικό. Σου αρκεί μια λέξη σε μια οθόνη, μια απάντηση στο μειλ που έστειλες το πρωί, μια ένδειξη ότι νοιάζεται για σένα. Κι έτσι κοιμάσαι με τα ηχεία ανοιχτά, για να μη μπει στο msn χωρίς να τον ακούσεις ή να μη φτάσει μειλ και δεν το καταλάβεις.

Αναρωτιέσαι τι έχεις κάνει για να αξίζεις αυτή τη σιωπή, κι αμέσως ξέρεις πως πιθανότατα δε φταις εσύ, απλά έχει βγει, ή διαβάζει, ή κοιμάται ή κάνει οτιδήποτε θα μπορούσε να κάνει στην καινούρια του ζωή, της οποίας κομμάτι δε θα μπορέσεις να είσαι ποτέ κομμάτι. Ή απλά δεν έχει όρεξη να σου μιλήσει. Ούτε κατακριτέο, ούτε απίθανο είναι. Δεν είστε πια μαζί, δεν είναι υποχρεωμένος να ανέχεται τα κλάματα και τις φωνές σου, όπως παλιά. Το ξέρεις. Όμως ακόμα και όλα αυτά δεν είναι αρκετά. Αυτά που ξέρεις με τη λογική ότι ισχύουν χάνουν από αυτά που νιώθεις, πριν καν αρχίσει η μάχη.

Και μέσα σ’αυτή την κατάσταση, σκέφτεσαι όλα όσα προσπαθείς εδώ και δυο μήνες να βγάλεις από το κεφάλι σου˙ όλα τα «σ’αγαπάω» που τα πνίγεις πριν καν βγουν από το στόμα σου˙ όλα τα «μου λείπεις», τα «σε θέλω», τα «δώσε μου άλλη μια ευκαιρία».. Οι φόβοι σου μεγεθύνονται, και οι παράλογες ελπίδες σου, που μέχρι πριν δυο λεπτά τις νόμιζες πεθαμένες, στρίβουν άλλη μια φορά το μαχαίρι μέσα σου. Γιατί δε σ’αφήνουν ήσυχη πια; Γιατί δεν μπορούν απλά να πάνε από κει που ήρθαν, και να κρυφτούν και να κουλουριαστούν, να πεθάνουν για πάντα. Γιατί είσαι τόσο ηλίθια που δεν καταλαβαίνεις πως όλα έχουν τελειώσει, πως ότι και να σκέφτεσαι, όλα έχουν χαθεί; Γιατί δεν τον αφήνεις ήσυχο να ζήσει τη ζωή του, αλλά τον φορτώνεις με τις δικές σου φοβίες, και ανασφάλειες, και κρίσεις πανικού; Γιατί δε μπορείς απλά να είσαι δίπλα του, όπως υπόσχεσαι, και χαρούμενη για αυτόν, γιατί δεν μπορείς να τον καταλάβεις; Γιατί αυτά που τη μια στιγμή τα λες χαμογελώντας κι αλήθεια τα πιστεύεις, την άλλη σε γαμάνε τόσο πολύ;

Λες στον εαυτό σου ξανά και ξανά ότι όλο αυτό δεν είναι αληθινό, ότι είναι οι τεράστιες ποσότητες καφέ, κι αντιπυρετικών που δε σε πιάνουν και ορμονών, όμως ο πόνος είναι εκεί. Κρυμμένος στη γωνία, σε κοιτάει και γελάει, και παίζει με το μυαλό σου, και στέλνει τα όνειρα στα οποία κοιμάσαι ανάμεσα στα χέρια του όπως παλιά, ή τα άλλα, που πας να τον φιλήσεις και τραβιέται, όπως θα έκανε αν ήταν κάπου κοντά σου σήμερα. Κι είναι μαζί του και η ζήλεια, σε ροκανίζει αργά από μέσα προς τα έξω, σου σφίγγει όλο και περισσότερο την καρδιά, και κάθε γυναίκα, κάθε άνθρωπος που είναι στη ζωή του, στο σπίτι του, στην καρδιά του, στο κρεβάτι του, είναι εχθρός και απειλή. Κατάλαβέ το επιτέλους! Δε σε θέλει, δεν του είσαι τίποτα περισσότερο από μια πρώην την κρατάει στη ζωή του, γιατί μπορεί να σε δει σα φίλη. Δεν έχεις τίποτα πια να χάσεις, έχουν χαθεί τα πάντα από καιρό. Όταν τα πράγματα είναι έτσι, δεν σε απειλεί κανείς και τίποτα.

Δε χρειάζεσαι κανένα άλλον για να σου πει πόσο παράλογη και πόσο υστερική γίνεσαι, δε χρειάζεται καν να σου πει αυτός ότι πρέπει να ηρεμήσεις και να σταματήσεις να σκέφτεσαι βλακείες, ότι κάνεις κακό στον εαυτό σου. Το ξέρεις. Όμως δε μπορείς να κάνεις κάτι άλλο.. πέρα από το να περίμενες να γίνεις καλά, και να διαλυθεί το τρελό κοκτέιλ χημικών που καθορίζει αυτά που νιώθεις, για να μπορείς να είσαι καλά. Με σένα. Και με εκείνον. Γιατί πολύ απλά, ότι κι αν γίνει, τον έχεις ανάγκη, και ξέρεις πολύ καλά, πως δε θα μπορούσες ποτέ να συγχωρήσεις τον εαυτό σου, αν με τη συμπεριφορά σου τον έκανες να φύγει εντελώς από τη ζωή σου, είτε για να ηρεμήσει, είτε για να ηρεμήσεις εσύ...

Βάζεις το κομμάτι να παίξει άλλη μια φορά, και ανοίγεις άλλη μια λευκή σελίδα...

Monday, 18 October 2010

Μια ματιά σα βροχή

Όταν βρέχει, δε βγαίνω έξω, αν μπορώ να το αποφύγω. Μου τη δίνουν οι σταγόνες της βροχής που μπαίνουν στα μάτια μου, και χαλάνε τα μαλλιά μου. Τις ομπρέλες μου τις κάνει πάντα κομμάτια ο αέρας στην προσπάθειά του να με κάνει σαν τη Mary Poppins, κι έτσι δε με κρατάνε ούτε λίγο στεγνή. Δε μ'αρέσουν οι μπότες και τα μπουφάν και τα αδιάβροχα, θέλω να φοράω μπαλαρινάκια και σταράκια και τιραντάκια και να μην ξεβάφει το μολύβι από τα μάτια μου, γιατί πάντα όποτε παίρνω καινούριο ξεχνάω να τσεκάρω αν είναι αδιάβροχο (και με τη συχνότητα που κλαίω τώρα τελευταία θα έπρεπε όλα τα είδη του μακιγιάζ μου να είναι αδιάβροχα).
Κάθομαι μέσα, κουκουλωμένη, πίνω γαλλικό φουντούκι και σέρνω το στερημένο από epressat βιταμίνες πτώμα μου και βλέπω σειρές, η κάνω και στέλνω τα πρότζεκτ μου μισά, η απλά ξαπλώνω και ακούω μουσική και περιμένω να βγει πάλι ο ήλιος, για να πάρω λίγη ενέργεια και να μπορέσω να κινηθώ.
Θυμάμαι τότε που με φώναζες φοινικάκι και μου έδινες το καπέλο και το φούτερ σου για να μη βρέχομαι στις ξαφνικές μπόρες, μέχρι να φτάσουμε σπίτι ή να μπούμε στο αυτοκίνητο, και ξέρω, ότι ακόμα και τώρα, θα έκανες πιθανότατα το ίδιο, όμως δε θα με τραβούσες από το χέρι για να τρέξουμε πιο γρήγορα χωρίς να γλιστρήσω, και δε θα με φιλούσες όποτε κρυβόμασταν κάτω από υπόστεγα που θα έσταζαν.
Και σκέφτομαι.. "είδες που είσαι ηλίθια; θα πρεπε να σκέφτεσαι όλα αυτά και να χαμογελάς. θα έπρεπε να χαίρεσαι για όσα είχες, και για όσα από αυτά μπορείς να έχεις ακόμα, κι όχι να κλαις και να στεναχωριέσαι για όσα έχεις χάσει..", όμως, δε μπορώ.
Δε μπορώ να μη ζηλεύω την ιδέα ότι τα έχεις κάνει και με άλλες, κι ότι θα το κάνεις με πολύ περισσότερες ίσως από δω και πέρα, κι ούτε που θα σου περνάω εγώ από το μυαλό, γιατί θα μπορείς να περνάς εξίσου καλά, ή και καλύτερα, χωρίς εμένα.
Κι έτσι, οι μέρες με βροχή, γίνονται ακόμα πιο σκοτεινές και άσχημες, κι εγώ κρύβομαι ακόμα πιο πολύ στην κουβέρτα που δεν κουβαλάει πια τη μυρωδιά σου, και φοβάμαι τη στιγμή που αύριο το πρωί θα πρέπει να σηκωθώ και να βγω έξω σ'αυτό το χάλι, να γίνω μούσκεμα, να οδηγήσω στους βρεγμένους δρόμους και να πάω για ένα μάθημα που δε με ενδιαφέρει ούτε ελάχιστα, για να μπορέσω να τελειώσω επιτέλους, και να φύγω από αυτό το μέρος, που με αρρωσταίνει ακόμα πιο πολύ, από τη μέρα που έμεινα εδώ χωρίς εσένα...

Friday, 15 October 2010

Στίξη

Όταν γνωριστήκαμε, είχες το ίδιο πρόβλημα με μένα που είχαν όλοι όσοι με γνωρίζουν. Δε μιλούσα. Ένιωθες και ένιωθα ότι κάποια περίεργη σύνδεση υπήρχε ανάμεσά μας, ξέραμε και οι δυο ότι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο θα παίζαμε σημαντικό ρόλο ο ένας στη ζωή του άλλου, αλλά δεν άνοιγα το στόμα μου να πω ούτε αυτό, ούτε και τίποτα άλλο...
Σιγά σιγά, σε έμαθα, σου ανοίχτηκα, και άρχισα να σου μιλάω. Ακατάπαυστα. Δεν μπορούσα να σε αφήσω να κοιμηθείς, και σου μιλούσα μέχρι να αρχίσεις να ροχαλίζεις και να ψευτοτσατιστώ, δεν μπορούσα να σου κλείσω το τηλέφωνο, δε σε άφηνα να μπεις στα αεροπλάνα που σε παίρνανε μακριά μου, είχα πάντα κάτι ακόμα να σου πω.. Δεν μπορούσα να βάλω τελεία.
Έτσι, όλη μας η σχέση από τη μεριά μου ήταν ένα κόμμα. Ένα μικρό διάλειμμα για ανάσα, για να συνεχιστεί σε λίγο. Πολλές φορές ήταν θαυμαστικά, κι άλλες ερωτηματικά. Υπήρξε και μια άνω τελεία, απ'αυτές που τόσο καλά έχεις μάθει τώρα.
Εδώ και 52 μέρες, ξέρω ότι έχεις βάλει τελεία. Και θες να βάλω κι εγώ. Κι είναι τόσο δύσκολο να βάλεις τελεία όταν δεν τα έχεις πει όλα. Ζούσα, περπατούσα, κοιμόμουνα με την ελπίδα που αφήνει στο μυαλό σου ένα κόμμα, ενώ ήξερα μέσα μου πολύ καλά πως έπρεπε να βάλω τελεία.
Μετά την χτεσινή μας κουβέντα, δεν έχω πολλές επιλογές πια. Δεν έχω περιθώρια να πω άλλα ψέματα στον εαυτό μου, δεν έχω τίποτα να περιμένω.
Έτσι, δε θα βάλω μόνο μια τελεία, αλλά τρεις... Αποσιωπητικά. Είχα πολλά να πω ακόμα, αλλά δε θα το κάνω...

Ευχαριστώ για όλα όσα μου έδωσες.
Συγγνώμη για όλα όσα περνάς εξαιτίας μου.
Να προσέχεις.
Αντίο.

Όχι πια σ'αγαπάω...


ΥΓ: Με ρώτησες την παρασκευή όλο χαρά "δεν απαντάω στα μηνύματα;" και σου είπα "όχι πάντα.." Δεν ήξερα ότι αυτή μου η απάντηση θα σε έκανε να θες να αποδείξεις και σε μένα και σε σένα ότι είναι όντως έτσι...

Tuesday, 12 October 2010

Lying to me

Λέω πολλά ψέματα τώρα τελευταία.
Στους άλλους ότι είμαι καλά, και σφίγγω τα δόντια μου για να χαμογελάω, μέχρι να αρχίσω να πονάω και να αρχίσω να τρέχω μακριά, για να κρυφτώ σε μια γωνιά να κλάψω μόνη μου.
Σε σένα, που θέλω να είσαι καλά, και ξέρω ότι αν δεν είμαι εγώ, θα σου είναι πιο δύσκολο.
Και σε μένα. Τα πιο πολλά τα λέω σε μένα, γιατί φοβάμαι, γιατί θέλω να ελπίζω, γιατί θέλω να πιστεύω ότι είμαι καλύτερος άνθρωπος από αυτός που πραγματικά είμαι.
Το θέμα είναι ότι... τα ψέματά μου περιλαμβάνουν κι άλλους, που δεν είναι διατεθειμένοι να πουν κι αυτοί με τη σειρά τους τα ίδια σε μένα.
Και τότε η ροζ φούσκα μέσα στην οποία έχω κρυφτεί σπάει, και βλέπω την πραγματικότητα στα μάτια, και πονάω..


Χωρίς να πιστεύω τόσο στις συμπτώσεις κι ότι αυτές θα μπορούσαν να σημαίνουν κάτι, είχα πείσει τον εαυτό μου πως η συναυλία στο Λονδίνο τη μέρα των γενεθλίων μου ήταν ένα σημάδι ότι όλα θα πάνε καλά. Θα τη βλέπαμε μαζί, θα θυμόσουν πως ένιωθες για μένα, θα μας έδινες ακόμα μια ευκαιρία... Άλλο ένα ψέμα.

Saturday, 9 October 2010

Love comes.. and love goes

Πόσος χρόνος χρειάζεται για να αγαπήσεις κάποιον; Ένας χρόνος, ένας μήνας, μια μέρα ή μήπως μια στιγμή; Μπορείς να αγαπήσεις από την πρώτη στιγμή; Μπορεί αυτό που νιώθεις, όσο δυνατό κι αν είναι, να είναι αγάπη, κι όχι καύλα, ενθουσιασμός, έρωτας που σε λίγο θα σβήσουν, χωρίς να αφήσουν τίποτα πίσω; Μπορείς να νιώσεις για κάποιον που ξέρεις ελάχιστα κάτι τόσο βαθύ και έντονο, κάτι που μπορεί να σε αλλάξει ριζικά, να σε κάνει ικανό να βάλεις τον εαυτό σου σε δεύτερη μοίρα, για να είναι ο άλλος ευτυχισμένος; Μπορούν τρεις μήνες να είναι αρκετοί για να νιώσεις ότι ένιωσες σε τέσσερα χρόνια, σε μια ζωή;
Και μετά; Φεύγει η αγάπη; Χάνεται η ανάγκη σου να ξέρεις ότι ο άλλος είναι καλά για να είσαι κι εσύ; Μπορείς να μη νοιάζεσαι αν έχει φάει, κοιμηθεί, βάλει κασκόλ για να μην αρρωστήσει; Μπορείς να ξέρεις ότι πονάει, ότι είναι μόνος, ότι λυπάται, και να μη σε νοιάζει, να μην προσπαθείς να είσαι δίπλα του, να μην κάνεις ότι περνάει από τα χέρια σου, όσο ασήμαντο ή ουσιαστικό κι αν είναι αυτό, για να ανακουφίσεις τον άνθρωπο που σημαίνει τόσο πολλά για σένα;


Thursday, 7 October 2010

Σίεντιστς ντέι νάμπερ του

Τι έμαθα σήμερα στο συνέδριο:

1. Έχω δίκιο. Οι φινλανδοί είναι ο πιο όμορφος λαός του κόσμου.
2. Είμαι στραβόξυλο. Αντιπαθώ όποιον συμπαθούν όλοι, και το ανάποδο.
3. Μια μυρωδιά μπορεί να πάρει το μυαλό σου από το θέμα που συζητάς, και να το πάει εκεί από όπου τρέχεις να κρυφτείς, και γιαυτό φορτώνεις τις μέρες σου με συνέδρια.
4. Πρέπει οπωσδήποτε να βρω έναν Άγγλο να μιλάμε για να κάνω εξάσκηση, γιατί ενώ καταλαβαίνω τα πάντα, κωλώνω ελεεινά μιλήσω, και λέω μόνο κάτι yes και κάτι no, με μια προφορά που θα έκανε τον καημένο το Shawn να τραβάει τα πορτοκαλί ιρλανδικά μαλλιά του. Κρίμα τόσα χρόνια αγγλικά, κρίμα τα proficiency, κρίμα τα νιάτα, την ομορφιά, κρίμα το μπόι μου καλέ.
5. Η μουσικές στα ξενοδοχεία είναι τόσο κουλές, που όταν ακούς για 20ή φορά το επετειακό γελαστό παιδί σε ορχηστρική εκτέλεση, δε σου κάνει εντύπωση,
6. Δεν καταλαβαίνω τα μαθηματικά, σε όποια γλώσσα και να είναι. Αν δεν έπρεπε να έχω το νου μου να κάνω καμιά δουλειά, εκεί κάπου στη μέση του "Statistical model building for industrial pollution control and hazardous waste management" θα με είχε πάρει ο ύπνος στην αναμφίβολα άβολη καρέκλα.
7. Είμαι τόσο ντροπιάρα, που ακόμα και στα ελληνικά, κάτι μισομασημένα ναι και όχι λέω, κι ας έλεγα ότι θα σκάσω μες στην αυτοπεποίθηση και το θράσος για να κάνω δημόσιες σχέσεις.
8. 12 ώρες στο πόδι σερί; YES I CAN!
9. Όταν όλα πάνε στραβά, είμαι cool και άνετη; YES I CAN*2!

Wednesday, 6 October 2010

Σίεντιστς :Ρ

Όσο κουρασμένη και να είμαι, όσο και να γκρινιάζω, όσο και να αγχώνομαι και να φοβάμαι το πρωινό ξύπνημα αύριο, σήμερα στο συνέδριο είδα επιστήμονες από όλον τον κόσμο, με δημοσιεύσεις, και έρευνες, και 2-3 διδακτορικά, και ζήλεψα. Θέλω κι εγώ να γίνω ένα μικρό κομματάκι αυτής της ελίτ με τα λάπτοπ και τα γυαλιά που όταν μιλάνε με τα σπαστά τους αγγλικά χρησιμοποιούν λέξεις που έχεις ακούσει μόνο σε άκυρες φάσεις και στην τηλεόραση. Θέλω το πτυχίο μου τώρα, θέλω μια θέση για μεταπτυχιακό σε μια σκανδιναβική χώρα, θέλω να τελειώνωωωωω...

Sunday, 3 October 2010

Clarity

130 στην εθνική
ο αέρας από το παράθυρο στο πρόσωπό μου
στο ραδιόφωνο το τραγούδι μας
στο στόμα μου η ανάμνηση της γεύσης του φιλιού σου
στο μυαλό μου τα ταξίδια μας με το αυτοκίνητο

τώρα ξέρω..

Thursday, 30 September 2010

Self hypnosis

Μ'αγαπάω. Είμαι καλά.

Μ'αγαπάω. Είμαι καλά.

Μ'αγαπάω. Είμαι καλά.

Μ'αγαπάω. Είμαι καλά.

Μ'αγαπάω. Είμαι καλά.

Μ'αγαπάω. Είμαι καλά.


Σ'αγαπάω. Είσαι καλά;

Wednesday, 29 September 2010

Δεδομένα και Ζητούμενα

Όταν ήμουνα μικρή, μια δασκάλα μου έμαθε πως στα προβλήματα, είτε αυτά ήταν μαθηματικών, είτε φυσικής, είτε χημείας, ο πιο εύκολος τρόπος να βρεις τη λύση ήταν να κάνεις ένα πινακάκι. "Στη μια στήλη πρέπει να βάζεις τα δεδομένα, όσα ξέρεις ότι δεν αλλάζουν κι ότι μπορείς να τα χρησιμοποιήσεις ανά πάσα στιγμή, όπως θες. Στην άλλη, τα ζητούμενα, αυτά που πρέπει να βρεις μόνη σου." Για χρόνια το σύστημα αυτό με βοήθησε. Δεδομένα από δω, ζητούμενα από κει, λύση και τέλος. Άλλο ένα 10 στη συλλογή μου.
Μεγαλώνοντας, ο φυσικός στο φροντιστήριο μας είπε "Όταν τα δεδομένα και τα ζητούμενά σας δε σας δείχνουν το δρόμο για τη λύση, αδειάστε το μυαλό σας από όλα όσα ξέρετε, τύπους, ορισμούς, κανόνες, και επιστρέψτε στις βασικές αρχές." Αρχή διατήρησης της ενέργειας, θεώρημα μεταβολής κινητικής ενέργειας, κι όλα λύνονταν, ίσως όχι τόσο εύκολα κι απλά, αλλά λύνονταν. Έγραψα μ'αυτόν τον τρόπο φυσική, τη χρονιά που πάτωσαν όλοι. Το σύστημα δούλευε.
Όταν το πρόβλημά σου δεν είναι ούτε μαθηματικά, ούτε φυσική, όταν έχει να κάνει με ανθρώπους, με εσένα και το πως νιώθεις, τι κάνεις;
Τι είναι δεδομένο; Μπορείς να πάρεις κάτι ως δεδομένο, χωρίς να απογοητευτείς, χωρίς να πληγώσεις και να πληγωθείς; Οι άνθρωποι δεν είναι αριθμοί, δεν είναι σταθερές, δεν ακολουθούν τους νόμους της φυσικής, ή και της λογικής.. Δεν υπάρχει αρχή διατήρησης του πάθους, ούτε και το θεώρημα μεταβολής της σχέσης με το χρόνο υπάρχει..
Και ζητούμενο πιο είναι; Η ηρεμία και η ασφάλεια που σου προσφέρει ένα άτομο, ή μήπως η αναζήτηση εμπειριών, όπως ένας χωρισμός, μια προδοσία; Και πως ελέγχεις το αποτέλεσμα; Πως κάνεις δοκιμές; Πως βλέπεις ότι η βαρύτητα είναι όντως κοντά στο 9,81 και πως το φως τρέχει πολύ γρήγορα, για να επιβεβαιώσεις ότι τα έχεις κάνει όλα σωστά;
Ποιος έχει την εμπειρία, τη δύναμη, το θάρρος και το θράσος να σε καθοδηγήσει σ'αυτές τις περιπτώσεις; Ποιος σου δίνει τους τύπους και τις αρχές, που θα σε οδηγήσουν στο να κάνεις το σωστό;
Σιχαίνομαι τα μαθηματικά, όμως.. τις στιγμές που δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω ή να νιώσω, ζηλεύω τη σιγουριά που σου δίνει το να ξέρεις πως υπάρχει ένα εργαλείο, ένας τρόπος σκέψης, μια λογική, που να σε οδηγεί στο αποτέλεσμα, και σου δίνει τη δυνατότητα να ξέρεις αντικειμενικά, αν έχεις κάνει λάθος.

Saturday, 25 September 2010

Painkiller

Κάθε φορά που περνάω ώρες ξαπλωμένη στο κρεβάτι, αγκαλιά με τη θερμοφόρα και τα παυσίπονα, βρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που το βλαμμένο σπερματοζωάριο με το Χ χρωμόσωμα συνάντησε το ούτως ή άλλως βλαμμένο ωάριο με το ήδη υπάρχον Χ, θυμάμαι τη μόνη φορά που με είδες να πονάω πολύ από περίοδο.
Ήμασταν σπίτι σου, Κυριακή απόγευμα, και χαζεύαμε στον υπολογιστή για να περάσει η ώρα να με πας στον προαστιακό. Ξαφνικά, εγώ εξαφανίστηκα. Κατάπια ένα από τα παυσίπονα που είχα στην τσάντα μου, και ξάπλωσα στο κρεβάτι σου. Δεν έδωσες σημασία, νόμιζες ότι απλά βαρέθηκα και πήγα να την πέσω. Ήρθες πάνω να δεις αν κοιμάμαι, κι όταν κατάλαβες τι συνέβαινε, με ρώτησες τί θα μπορούσες να κάνεις για να νιώσω καλύτερα. Ξάπλωσες δίπλα μου, και με πήρες αγκαλιά, έβαλες το χέρι σου στην κοιλιά μου, πάντα πιο ζεστό από οποιοδήποτε σημείο του σώματός μου, και άρχισες να χαϊδεύεις απαλά.. Λίγο η θερμότητα από το τρίψιμο, λίγο η ηρεμία του να έχω την ανάσα σου στο αυτί μου, σιγά σιγά πέρασε ο πόνος, και με πήρε ο ύπνος..
Όταν ξυπνήσαμε ήταν αργά και δε με άφησες να πάρω το τρένο για Κόρινθο. Με πήγες με το αυτοκίνητο, κι έφαγες όλη την Κυριακάτικη επιστροφή των Αθηναίων στη μάπα, μόνο και μόνο γιατί δεν ήθελες να ταλαιπωρηθώ..

Επειδή είπες ότι δεν το θυμόσουν...

Friday, 24 September 2010

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις...

Δεν μπόρεσα να έρθω στο αεροδρόμιο να σε πάρω μια τελευταία αγκαλιά, να κοιτάξω τελευταία φορά τα μάτια σου, να αγγίξω το πρόσωπό σου, να ακούσω τη φωνή σου, χωρίς τίποτα να παρεμβάλλεται ανάμεσά μας.
Δε μπόρεσα να δω τα μάτια σου δακρυσμένα για όσα, και όσους, αφήνεις πίσω.. ένα από όλα αυτά τα δάκρυα μου ανήκε. Τα άκουσα στη φωνή σου, όμως.. κι ήταν η πρώτη φορά που δεν κρυβόσουν πίσω από τη μάσκα που φορούσες εδώ και μέρες.. (μήνες;), ήταν η πρώτη φορά που ήσουν εσύ, όπως σε ήξερα.. μόνο λίγο πιο ευάλωτος και αδύναμος.
Ήθελα τη μέρα που θα έμπαινες στο αεροπλάνο που θα σε έπαιρνε ακόμα πιο μακριά μου, να είσαι ήρεμος κι αισιόδοξος. Ήθελα να σε βοηθήσω να είσαι καλά, να χαμογελάς.. και το μόνο που κατάφερα ήταν να σε κάνω χειρότερα. Να εντείνω τις τύψεις που σε βασανίζουν, να σε διώξω πιο πολύ συναισθηματικά.. Με τον καιρό, θα είμαστε και οι δυο καλά, ήρεμοι, θα μπορούμε να μιλάμε και να γελάμε όπως παλιά, κι ας μην είναι τίποτα όπως παλιά..
Θα είμαστε εδώ ο ένας για τον άλλον, όπως τόσα χρόνια, να με πιάνεις όταν πέφτω, να σε τραβάω μπροστά και να λέω "πάμε!" όποτε κουράζεσαι. Δε θα σε αγκαλιάζω, δε θα με φιλάς, δε θα κοιμόμαστε μαζί τις νύχτες.. όμως.. πάντα.. θα έχουμε αυτό που μας ένωνε τόσα χρόνια. τη μοναδική επικοινωνία, την απόλυτη γνώση του άλλου, την ικανότητα να καταλαβαινόμαστε όπως κανείς άλλος. Δε θα σε ζηλεύω, δε θα με πονάς, όλα θα είναι απλά..

Καλό ταξίδι αγάπη μου...
Καλό ξεκίνημα στην καινούρια σου ζωή,
χωρίς εμένα, ακόμα πιο μακριά από μένα..

Monday, 20 September 2010

The wall

Ανάμεσά μας υψώνεται πια ένας τοίχος. Ψηλός και παχύς, δεν μπορώ να σε δω, ούτε να σε ακούσω. Δεν μπορώ να περπατήσω αρκετά μακριά για να τον παρακάμψω, ούτε και να περάσω από πάνω του. Όμως ξέρω ότι είσαι πίσω του.
Σε έβλεπα που τον ύψωνες σιγά σιγά, και προσπαθούσα να τον γκρεμίσω, αλλά έβγαζα τα τούβλα ένα ένα, ήταν βαριά για τα χέρια μου, δεν προλάβαινα την πρόοδο του χτισίματός σου.
Μετά απόφάσισα να τον αγνοήσω, όμως όταν συνειδητοποίησα πόσο μεγάλος θα ήταν, κατάλαβα και ότι θα σε έχανα. Πανικοβλήθηκα. Ακόμα, κάθε φορά που προσπαθώ να σε φτάσω και πέφτω πάνω του, πονάω σαν την πρώτη φορά που συνειδητοποίησα τι συμβαίνει... ίσως πιο πολύ, γιατί τώρα ξέρω πως δε θα μπορέσω ποτέ να τον ρίξω.
Φωνάζω όσο πιο δυνατά μπορώ, δε με ακούς. Ρίχνω φωτοβολίδες για να τραβήξω την προσοχή σου, κι εσύ κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις και λες "α τι ωραία πυροτεχνήματα!"
Ο λαιμός μου έχει ματώσει, τα νύχια και τα δάχτυλά μου έχουν ματώσει, το γόνατά μου έχουν γεμίσει μελανιές, κι όμως δεν καταφέρνω τίποτα.

Ρίξ'τον τον γαμημένο τοίχο. Σε παρακαλώ.. Άσε με να σε δω, να σε ακούσω ξανά. Δε θα σε αγγίξω αν δεν το θες. Θα προσπαθήσω και να μη μιλήσω, να μη σου ζητήσω τίποτα απ'αυτά που δε θες. Έχω εγκλωβιστεί στην άλλη άκρη του κόσμου σου, δεν αντέχω άλλο πια εδώ..

Monday, 13 September 2010

Retrieval

Άνοιξε την πόρτα και την είδε μπροστά του, το μαχαίρι στο δεξί της χέρι. "Άσε με να μπω." Δεν ήταν εντολή. Δεν ήταν παράκληση. Δεν υπήρχε τίποτα στη φωνή της. Έκανε στην άκρη και την άφησε να περάσει μέσα.
Την ακολούθησε, καθώς έβρισκε το δρόμο ανάμεσα στις κούτες και στα σκόρπια πράγματα στο πάτωμα, ως την κουζίνα, μέχρι που στάθηκαν μπροστά στο νεροχύτη. Άπλωσε το χέρι της κι έβαλε το φορτίο του στο δικό του. "Σου έφερα τα τελευταία δικά σου πράγματα. Δεν κάνει να φύγεις χωρίς να τα πάρεις μαζί σου."
Κοίταξε το μαχαίρι, είδε τα μάτια της στην αντανάκλαση, δε θύμιζαν σε τίποτα τα ζεστά μάτια που τον κοιτούσαν με λατρεία λίγους μήνες πριν. "Δεν είναι δικό μου." της είπε σιγανά.
"Όχι αυτό." Το πήρε πάλι από τα χέρια του με μια βίαιη κίνηση κι έκοψε τα μαλλιά της. "Αυτά είναι δικά σου!" γάβγισε με μια φωνή παραμορφωμένη από τη μανία της, και τα πέταξε στα πόδια του.
Ακούμπησε το χέρι της στο τραπέζι, και πριν προλάβει να κάνει το παραμικρό για να την σταματήσει, έκοψε το δείκτη του αριστερού της χεριού. "Δεν γίνεται να αγγίξω κανέναν πια!". Προχώρησε στο μέσο.
Για μια στιγμή νόμιζε ότι ονειρευόταν. Όχι. Προσπάθησε να της πάρει το μαχαίρι. "Θα στο δώσω μόνο αν το κάνεις εσύ, αν πάρεις μόνος σου ότι σου ανήκει."
Ένα ένα, έκοψε όλα της τα δάχτυλα, αηδιασμένος από το αίμα και το βουβό της πόνο. Με κάθε κόψιμο την άκουγε μόνο να παίρνει μια βαθιά ανάσα, να ετοιμάζεται για την επόμενη πληγή.
"Τώρα τα μάτια. Δε θα κοιτάξω ποτέ τίποτα πια. Πάρε κάθε εκατοστό δέρματος που έχεις ποτέ ακουμπήσει.. Είναι σημαδεμένο, με καίει σε κάθε ανάμνηση."
Λίγο πριν το τέλος, είδε το σπασμένο, το παραμορφωμένο και ακρωτηριασμένο πλάσμα στο πάτωμα να παίρνει την τελευταία του ανάσα. "Την καρδιά. είναι ολόκληρη δική σου, πάντα ήταν.."

Όταν πια κρατούσε την καρδιά της στα χέρια του, ακόμα ζεστή, το αίμα της έτρεχε ανάμεσα στα δάχτυλά του, μούσκευε τα ρούχα του, το χαλί, την ψυχή του. Τα μάτια του γεμάτα δάκρυα, το μυαλό του άδειο από αυτά που ήξερε, αλλά δεν μπορούσε να πιστέψει, ότι είχε κάνει. Άκουσε κάτι σαν ψίθυρο, κάτι που έμοιαζε με τη φωνή της, όπως την ήξερε. Σιγανή, τρυφερή, ήρεμη, μετά από καιρό: "Σ'αγαπάω"

Sunday, 12 September 2010

sleeping with ghosts..

Άφησα το αμάξι μου στην άκρη του δρόμου, η μπροστινή ρόδα από τη μεριά του συνοδηγού μισοβυθισμένη στην άμμο. "Ας μη βγει ποτέ, δε με νοιάζει." σκέφτηκα. Ακολούθησα τα σημάδια από τις ρόδες, ήξερα ότι ήταν δικά σου, μη με ρωτήσεις πως.
Έβγαλα τα παπούτσια μου, τα πέδιλα δεν είναι για να περπατάς στην έρημο, κι άρχισα σκοντάφτοντας να ακολουθώ τις γραμμές στην άμμο. Έπρεπε να σε βρω. Τα πόδια μου καίγονταν και τα χείλια μου ήταν ξερά, συνέχισα όμως να μισοτρέχω.
Το είδα από μακριά. Το αυτοκίνητό σου. Ο -κάποτε- δεύτερος μεγαλύτερος έρωτάς σου, μετά από μένα. Μαύρο, λιγότερο καθαρό από όσες φορές το έχω δει ποτέ, η πόρτα σου ανοιχτή, άμμος να μπαίνει μέσα... Μέσα στον πανικό μου, ένα κομμάτι του μυαλού μου σε φαντάστηκε να προσπαθείς να βγάλεις τη σκόνη, να σκουπίζεις και να ξεσκονίζεις τα πατάκια, το ταμπλώ.. Χαμογέλασα και τα στεγνά χείλια μου σκάσανε σε ένα ακόμα σημείο.
Μπαίνοντας μέσα είχα την ελπίδα να σε βρω. Κι όμως, στο κάθισμα του συνοδηγού ήταν η Ρ. Η φίλη του πρώην μου που έχω δει δυο φορές στη ζωή μου: μια που παρατήρησε πόσο μικρή ήμουν και θύμωσα (κι ας ήμουν πολύ μικρή), και μια που προσφέρθηκε να με φιλοξενήσει, παρά το γεγονός ότι με είχε δει άλλη μια φορά στη ζωή της. "Πάλι εγώ θα σε σώσω;" μου είπε χαμογελώντας, κι εγώ άρχισα να φωνάζω πως εγώ είμαι καλά, πως έπρεπε να βρω εσένα, πως κάτι δεν πάει καλά..
Την άφησα εκεί, έκλεισα την πόρτα κι άρχισα να τριγυρνάω μόνη μου στην έρημο. Όλα ήταν ίδια, δεν ήξερα αν περπατούσα σε ευθεία ή σε κύκλο, δεν ήξερα που να σε ψάξω και γιατί. Ήξερα, όμως, πως με είχες ανάγκη.. Και σου έχω υποσχεθεί τόσες φορές πως θα είμαι πάντα εδώ, να σε βοηθήσω, να σου σταθώ, να σε προστατεύσω, ότι και να συμβεί. Δεν πρέπει να σε απογοητεύσω πάλι..
Η Ρ. από πίσω μου με ακολουθούσε πιο πολύ σαν κατασκεύασμα του μυαλού μου, σαν παραίσθηση δημιουργημένη από τη ζέστη και την κούραση και την έλλειψη νερού, παρά σαν άνθρωπος, να μου μιλάει για τα φρύδια μου πάλι, να μου λέει πόσο ωραία είναι, πως δε γίνεται με τέτοια φρύδια να μη θες να γυρίσεις πίσω σε μένα. Κι εγώ όλο να την πιστεύω και να λέω "Αλήθεια, δε γίνεται. Δεν έχει φύγει από μόνος του. Κάποιος τον έχει πάρει από μένα, κάποιος του κάνει κακό. Πρέπει να τον βρω."
Θυμήθηκα τον πιλότο στο μικρό πρίγκιπα. Κάπως έτσι πρέπει να έψαχνε κι αυτός, μέχρι να βρει το μικρό του φίλο και το φίδι..

Πετάχτηκα στον ύπνο μου κλαίγοντας, για άλλη μια φορά. Δεν ήθελα να σε ενοχλήσω, δε σου έστειλα μήνυμα, ένα από τα πολλά που ξυπνάς και βρίσκεις στο τηλέφωνό σου το πρωί. Ήπια λίγο νερό, μάλλον διψούσα. Έτσι δικαιολογείται η έρημος. Έβαλα μουσική, έξω είχε αρχίσει να ξημερώνει..
Θυμήθηκα την τελευταία φορά που κοιμηθήκαμε αγκαλιά, που δεν πετάχτηκα στον ύπνο μου κλαίγοντας, που δεν θυμάμαι τι ονειρεύτηκα, που ακόμα κι αν ξύπνησα στη μέση της νύχτας, όταν γύρισα να σε κοιτάξω, με έσφιξες στα χέρια σου πιο πολύ, με ρώτησες αν όλα είναι καλά ψιθυριστά, και μου είπες να κοιμηθώ και πάλι. Θυμήθηκα το Inception, πως μπορούσαν να καθοδηγούν με το μυαλό τους τα όνειρά τους. Μας φαντάστηκα πάλι μαζί, μόνους, στον ιδανικό, αποκλειστικά κατασκευασμένο για μας κόσμο, να ζούμε όσα δε θα ζήσουμε μαζί, τα χέρια μας δεμένα μεταξύ τους, γερασμένα και φτιαγμένα για να ταιριάζουν ακριβώς μαζί, σαν δυο κομμάτια του ίδιου αντικειμένου.

Πάνω που συνειδητοποιούσα πως έβαζα σαμπουάν στα μαλλιά μου για τέταρτη φορά και πως το ζεστό νερό τελείωνε, χτύπησε η πόρτα. Η μάνα μου είχε ανησυχήσει. Πόση ώρα ήμουν μέσα, πόσες φορές είχα πει από μέσα ή απ'έξω μου "soulmates never die...", δεν έχω ιδέα.. Προσπαθούσα να βγάλω άκρη από το όνειρο, όλα τα άλλα γίνονταν μηχανικά. Αλήθεια, την τελευταία φορά που μπήκες στο μπάνιο ενώ ήμουν στη μπανιέρα, όση ώρα προσπαθούσες να με κάνεις να επανέλθω στο εδώ και το τώρα, όση ώρα κοιτούσες το γυμνό μου σώμα, έβλεπες εμένα; σου άρεσε αυτό που έβλεπες; το ήθελες έστω και λίγο, όπως παλιά;

Τα γράμματά μου στα 'χω δώσει όλα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Δε θα τελειώσουν ίσως ποτέ, πάντα θα έχω κάτι να σου πω, πάντα θα ψάχνω ένα νέο ή μια πληροφορία να σου στείλω, να επιχειρήσω να επικοινωνήσω μαζί σου, όπως παλιά.. Αυτό δεν είναι ένα γράμμα για σένα. Είναι για μένα..
Για να μην ξεχνάω..

Thursday, 9 September 2010

and the wind did moan...




For the girl you have in that merry green land
Can wait forever for you to come home...

Tuesday, 7 September 2010

Ο δρόμος, ο χρόνος και ο πόνος...

Ο Αλκίνοος τραγουδούσε για άλλη μια φορά, και στον ουρανό πέφταν τ'αστέρια.. ένα.. δυο.. τρία.. τέσσερα..
Για κάθε ένα είχα μια ευχή. Την ίδια. "Ας γυρνούσε ο χρόνος πίσω. Ας μπορούσαν να γίνουν όλα όπως πριν"
Με κάθε τραγούδι θυμόμουν και κάτι άλλο..

Το αύριο που γινόταν χτες σε μια παραλία, με δυο ανθρώπους αγκαλιασμένους στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου...
Ένας άνθρωπος να υπόσχεται να είναι κοντά σου όποτε τον θες...
Υπεραστικά τηλέφωνα, με τον άλλον τελικά να αποκοιμιέται, αφήνοντάς σε να ακούς την ανάσα του στην άλλη άκρη της γραμμής...
Τις λέξεις ντυμένες ψέματα, κι ένα σ'αγαπώ που ακουγόταν όλο και πιο σπάνια, και εσύ δυσκολευόσουν να πιστέψεις...
Μια μπλούζα γεμάτη δάκρυα συγκίνησης βαμμένα με μαύρο μολύβι και μάσκαρα, σε ένα παγκάκι...
Μια συναυλία, η πρώτη από πολλές που πήγαμε μαζί, να σου τραγουδάω παράφωνα και να σε κοιτάω στα μάτια...

Σε κάθε τραγούδι, σε κάθε αστέρι, σε κάθε ανάσα, έκλεινα τα μάτια και ευχόμουν να μπορούσα να τα ζήσω όλα από την αρχή... Μετά τα άνοιγα.. κι όλα είχαν γίνει.. αυτά που θα φυλάξω μέσα μου σα θησαυρό, κι όσα προσπαθώ να ξεχάσω για να σηκώνομαι το πρωί από το κρεβάτι...
Τα αστέρια δε σου χαρίζουν ευχές... και ο χρόνος δε γυρίζει πίσω...

Wednesday, 1 September 2010

Ανατομία

Τη στιγμή που πιστεύεις ότι σου έχουν τελειώσει τα δάκρυα, ότι η καρδιά σου επιτέλους θα μπορέσει να χτυπήσει ξανά, ότι τα πνευμόνια σου θα γεμίσουν οξυγόνο, μια λέξη ή μια εικόνα, μια ανάμνηση ή μια σκέψη θα σε στείλουν πάλι πίσω στο σκοτάδι που σε τύλιξε και δε θέλει να σ'αφήσει.

Τα βράδια στο κάποτε μοιρασμένο κρεβάτι είναι πιο σκοτεινά όταν δεν ξέρεις πως να ξεριζώσεις από μέσα σου αυτό που με τις ρίζες του αλλοιώνει και μεταλλάσσει τα κύτταρά σου σε κάτι άγνωστο και εχθρικό.

Τα μάτια δε στερεύουν ποτέ, αυτό το έμαθα.
Η καρδιά σταματάει... κι όταν αρχίζει να χτυπάει πάλι, σε τίποτα δε θυμίζει τον παλιό της ρυθμό, κι ας χτυπάει ακόμα για τον ίδιο άνθρωπο. Είναι πια επιφυλακτική από το σφίξιμο που δεν την εγκαταλείπει ούτε για μια στιγμή.
Κάθε ανάσα φέρνει κάτι όξινο, κάτι που πονάει και σκίζει σάρκες με τη λύσσα του παγιδευμένου θυμού που δεν ξέρει που να στραφεί, κι έτσι ρίχνεται στον εαυτό του με ακόμα μεγαλύτερη ορμή.

Μόνο το γαμημένο το μυαλό δε σταματάει ποτέ να φωνάζει ξανά και ξανά τις ίδιες ερωτήσεις, το ίδιο "ΓΙΑΤΙ;", χωρίς την παραμικρή πρόθεση να σου δώσει μια απάντηση, που δε θα μπήξει τα νύχια της στα χέρια και στο πρόσωπό σου, για να σου πάρει και την τελευταία σπίθα ζωής που σου 'χει απομείνει.


Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως με τον πόνο μου
δε θα προκαλέσω επιπλέον πόνο σε σένα.
Δεν το καταφέρνω ούτε αυτό από ότι φαίνεται...

Saturday, 28 August 2010

this pain is just too real



When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years

Δεν ήταν αρκετό.

Thursday, 19 August 2010

O κοντοκοκκινορουθουνούλης

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μικρή πόλη σ'ένα μεγαλούτσικο νησί, ζούσε ένα κοριτσάκι, ζαβό και γενικά κακοφτιαγμένο. Μικροσκοπικό, κοντό, με αστεία φουντωτά μαλλιά, αρρωστιάρικο και ευαίσθητο στις ακραίες καιρικές συνθήκες, σε σημείο τέτοιο, που καμιά φορά, όταν φυσούσε πολύ, έπρεπε να δένουν στη μέση του ένα τούβλο, για να μην την πάρει ο αέρας.
Ένα υπερβολικά ζεστό και υγρό καλοκαίρι, όταν όλοι οι άλλοι κάνανε βουτιές και πίνανε μαργαρίτες στα μπιτς μπάρ, το κοριτσάκι αποφάσισε να αρρωστήσει. Να τα αντιπυρετικά, να τα σιρόπια, να οι καραμέλες για το λαιμό! Δεν μπορούσαν φυσικά να λείπουν και τα χαρτομάντιλα, για τη συλλογή των πολύτιμων σωματικών υγρών που αδιάκοπα έσταζαν από τα ρουθούνια της. Κι όλα αυτά, ενώ η μαμά του ήταν σε ένα άλλο, λίγο μικρότερο νησί, να μαζεύει και να αποξηραίνει αυγουστιάτικα φρούτα, και το κοριτσάκι έμεινε υπεύθυνο για την επιβίωση και την υγιεινή των 2 αρσενικών ανθρωπόμορφων γουρουνιών, και του ενός σκυλόμορφου.
Μερικές μέρες μετά, κι ενώ οι μυξούλες έρεαν ακόμα άφθονες, η μύτη του κοριτσιού βαρέθηκε κι είπε να αρχίσει να προμηθεύει το καλάθι των αχρήστων με χαρτομάντιλα βουτηγμένα στο αίμα... Και η μύτη έεεετρεχε αίματα! Με τα πολλά, η αιμορραγία σταμάτησε, και το κοριτσάκι, χαρούμενο κι αναιμικό, θεώρησε ότι ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό... λίγο η ζέστη, λίγο το φύσα φύσα, και το ξέχασε.
Την επόμενη επίσης εξουθενωτικά ζεστή μέρα, το κοριτσάκι έπρεπε να βγει να πάει στην τράπεζα και στο σούπερ μάρκετ. Κάνει μπάνιο, ντύνεται στολίζεται, και με την κάρτα του ΑΤΜ ανά χείρας, δρόμο παίρνει, δρόμο αφήνει, φτάνει λίιιγο πριν την τράπεζα. Ξαφνικά.... η μύτη αρχίζει να τρέχει! Χαλαρή και ήρεμη ψάχνει στην τσάντα της για χαρτομάντιλο, και σκύβοντας για να το βγάλει από το πακέτο, βλέπει την πρώτη κόκκινη σταγόνα να αφήνει τη μύτη της και να πέφτει στο πεζοδρόμιο! Πανικός.. Πιέζει το χαρτομάντιλο σφιχτά, και το επόμενο, και το επόμενο... Μέχρι να φτάσει σπίτι της είχε αδειάσει σχεδόν το πακέτο, αλλά το αίμα δεν είχε σταματήσει να τρέχει, κάνοντάς την, σαν άλλος Κοντορεβιθούλης να αφήνει πίσω της σημάδια, σαν να φοβότανε μη χάσει το δρόμο, και δε μπορέσει να γυρίσει πίσω να βγάλει λεφτά...
Για κακή της τύχη, κι ενώ είχε λιώσει 40 ζευγάρια σιδερένια παπούτσια, από τη ζέστη στο δρόμο, μπαίνοντας στην είσοδο της πολυκατοικίας, ξέχασε ότι στο ενυδρείο εδώ και χρόνια ο σπιτονοικοκύρης μεγάλωνε ένα λευκό καρχαρία, ο οποίος από την καλοπέραση και την φροντίδα, είχε φτάσει τα 32 μέτρα σε μήκος.. Σε μια στιγμή, πρόλαβε να μυρίσει το αίμα, να εξαγριωθεί, και να πηδήξει σα δελφίνι έξω, κάνοντας και μια τούμπα στον αέρα! Την έκανε μια μπουκιά! Όλες οι περιπέτειες του μικρού κοριτσιού ήταν ανώφελες, θα μπορούσε απλά να καθίσει στο πεζοδρόμιο, περιμένοντας να αδειάσει όλο της το αίμα από τα ρουθούνια, και να γλιτώσει το τρέξιμο με κλειστά τα μάτια μέσα στη ζέστη!

και ζήσαμε εμείς καλά, κι αυτοί καλύτερα, γαμώ τις ρινορραγίες μου γαμώ!


Monday, 9 August 2010

ΜΗΠΕΡ...


... μια σχολή για αυτούς που από τα 18 υποψιάζονται πως η ζωή τους επιφυλάσσει πολύ σκατό!
Γιατί να μην μπορείς να κάνεις κάτι μ'αυτό;


Για ένα σίγουρο μέλλον...
Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος,
Πολυτεχνείο Κρήτης

Tuesday, 3 August 2010

..σαν μια γυναίκα μακρινή που αγάπησα πριν φύγω...

Οι λέξεις είναι εργαλεία σαν όλα τα άλλα... Μπορείς να τις χρησιμοποιήσεις σωστά -να καρφώσεις, να πριονίσεις, να βάψεις- αλλά αυτό που θα κατασκευάσεις (οι εκφράσεις, οι προτάσεις) να μην έχει καμιά σχέση μ'αυτό που είχες αρχικά στο μυαλό σου.
Μπορεί να νομίζεις ότι έχεις πει όλα τα σωστά πράγματα, να έχεις εκφράσει αυτό που ξέρεις ότι θα έπρεπε, αν απέναντί σου είχες έναν οποιοδήποτε άλλο άνθρωπο, αυτό που θα ήθελες να ακούσεις, αν εσύ ήσουν στη θέση του άλλου... αλλά ξεχνάς ότι πάντα θα υπάρχει ο προδότης, που θα στέκεται πίσω από την πλάτη σου και θα σε δείχνει με το δάχτυλο τεντωμένο, ενώ θα χαμογελάει χαιρέκακα που θα σε έχει καρφώσει. Το χαμόγελό σου θα είναι λίγο πιο πλατύ από ότι θα έπρεπε, τα μάτια σου δεν θα έχουν όσες ρυτίδες έχουν όταν χαμογελάς πραγματικά, ίσως να δακρύσεις λίγο -ενώ δεν έχεις γελάσει αρκετά, ώστε να μπορεί να δικαιολογηθεί αυτή σου η αντίδραση..
Κι έτσι, ο άνθρωπος που έχεις απέναντί σου θα απογοητευτεί με την αδυναμία σου να μοιραστείς τη χαρά, τον ενθουσιασμό του.. Θα θυμώσει, που το πρώτο πράγμα που θα του ζητήσεις είναι να παραδεχτεί το φόβο του για την αλλαγή. Και η μαλακία είναι ότι ξέρεις ότι έχει δίκιο, κι έτσι χαμογελάς ακόμα περισσότερο, αποκαλύπτεις ακόμα περισσότερα από τα δόντια σου, τα μάτια σου δακρύζουν ακόμα περισσότερο από την προσπάθεια... Όμως το μόνο που καταφέρνεις είναι να τρομάζεις τον άλλον ακόμα περισσότερο με την αδυναμία σου να χαρείς γι αυτόν, με τα δάκρυα που ετοιμάζονται να κυλίσουν, με τα δόντια που λίγο ακόμα και θα σκίσουν τα χείλη σου για να εκτεθούν πιο πολύ, για να δείξεις την συμπαράστασή σου..
Τραβάς το χαμόγελό, κι αυτό αρχίζει να ραγίζει, και να μετατρέπεται σ'αυτήν την αγκαλιά-φυλακή, που παρακαλάει τον άλλον να μη σ'αφήσει, να μην πάει ακόμα πιο μακριά, να μη σε βγάλει ακόμα περισσότερο από τη ζωή του. Φοβάσαι - κι ο φόβος σου ζώνει το μυαλό σου, και το σφίγγει με όλη του τη δύναμη, και δεν το αφήνει να σκεφτεί καθαρά, να επεξεργαστεί αυτό που βλέπεις, και το διαστρεβλώνει, το κάνει διαφορετικό και τεράστιο και τρομακτικό και ανίκητο-, και ξέρεις ότι ο ήρωάς σου θα σ'αφήσει να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου (τη ζωή σου;) μόνη σου.
Δεν μπορείς, όσο και να το βλέπεις, έστω κι αχνά, πίσω από το πέπλο των δακρύων που έχουν καλύψει τα μάτια και τα όνειρά σου, να πιστέψεις ότι κι αυτός, ο φωτεινός, ο όμορφος, ο έξυπνος και δυνατός, φοβάται όσο κι εσύ, κι ακόμα περισσότερο, στον αγώνα του ενάντια στα δικά του τέρατα. Ο σεισμός, που κινεί το κέντρο του μικρού κι ασφυκτικού σου κόσμου, είναι δυνατότερος από ότι έχεις ζήσει ποτέ πριν, σε αφήνει αμήχανη και τρομαγμένη να κοιτάς γύρω σου με μάτια τεράστια και πρησμένα από τα κλάματα, κι όταν απλώνεις το χέρι σου να πιαστείς από το γνώριμο, δυνατό μπράτσο που τυλίγεται γύρω σου τα βράδια όταν φοβάσαι, αυτό είναι 2000 χιλιόμετρα μακριά σου...
Λυπάσαι για την αδυναμία και την ανικανότητά σου, ζητάς ξανά και ξανά συγγνώμη και ξέρεις ότι ποτέ δε θα είναι αρκετές οι φορές που θα το πεις, ξέρεις ότι κάτι έχει(ς) σπάσει, κι ότι δύσκολα θα ξανακολλήσει... ελπίζεις μόνο να κρατήσει η δύναμη που κρατάει τα δυο κομμάτια κοντά: αυτό που πάντα θα είναι στη θέση του -ακίνητο και σταθερό, με το χέρι απλωμένο- κι αυτό που φεύγει, που η βαρύτητα το τραβάει μακριά...
Αναρωτιέσαι... μήπως είναι όντως καλύτερα να μην έχεις τίποτα να σε κρατάει πίσω; Μήπως είσαι ένα ανώφελο και άχρηστο βάρος, που κρατάει τον άλλον δυσάρεστα κολλημένο στο παρελθόν;

Monday, 26 July 2010

Ήμουν κι εγώ στο Ηράκλειο ;)

-Σύμφωνα με το νεαρό που στεκόταν πίσω μας, όλα τα μέλη του συγκροτήματος James τα λένε φυσικά James. Έτσι, παρότρυνε τον τραγουδιστή "σπάστα James!", στο Happy Birthday που τραγουδήσαμε για τον κιθαρίστα όταν δεν ήξερε τι όνομα να βάλει απλά τραγούδησε "Happy birthday dear James" κλπ
-Αν δεν παίζανε το laid θα ήμουνα εκεί και σήμερα, και αύριο και μέχρι να με διώξουν με το σκατόφτυαρο από το Παγκρήτιο.
-Περιέργως, αν και δεν ήταν στην Αθήνα, δεν μπορεί να πει κανείς ότι η συναυλία ήταν αρπαχτή. Απογοήτευση η "ακουστική εμφάνιση των Puressence", δεδομένου του ότι εγώ είχα πάει πρακτικά γιαυτούς κι όχι για τους James (όπως πάντα εγώ είμαι με το support group κι όχι τους headliners).
-Μας έβγαλαν την ψυχή, αλλά στο δεύτερο encore είπανε το getting away, και μόνο αυτό χεχε (το βιντεάκι πιο πολύ σαν post-view):


Saturday, 17 July 2010

upside down!

Και πάνω εκεί που όλη σου τη ζωή νόμιζες ότι είσαι από τους μοναχικούς, κι απομονωμένους, περίεργους ανθρώπους, που δεν κολλάνε πουθενά, έρχεται ένα βράδυ που συναντάς έναν άνθρωπο πραγματικά μοναχικό κι απομονωμένο που δεν κολλάει πουθενά, ο οποίος νομίζει ότι είσαι μέλος της cool gang και το σύμπαν σου αναποδογυρίζει! Η βαρύτητα από χτες το βράδυ με σπρώχνει προς το φεγγάρι!

Thursday, 15 July 2010

Parental control

Ο εορτασμός των γενεθλίων του φίλου μας του Φ. στο στέκι μας κάθε χρόνο πάει χέρι-χέρι με το πολύ άσχημο μεθύσι κάποιου από την παρέα, με αποτέλεσμα να μένουν ιστορίες του στυλ "άκου τί έγινε τότε για να μην ξαναβάλεις ποτέ αλκοόλ στο στόμα σου" για τα χρόνια και τις γενιές που θα 'ρθουν.
Πέρσι ήταν η σειρά μου, κι αφού έκλαψα κι έβγαλα το άχτι μου για καμιά ώρα στο παγκάκι που βλέπει το φάρο, έβαλα χέρι στους φίλους μου που πετούσαν τις χαρτοπετσέτες, με τις οποίες μάζευαν τα δάκρυα και τα άλλα σωματικά υγρά μου στο λιμάνι (δεν είναι σωστό να μολύνουμε τη θάλασσα!), ενώ ένα λεπτό αργότερα μου φαινόταν απίστευτα λογικό να πετάξω το άδειο από νερό ποτήρι μου, γέλασα με την ψυχή μου ακούγοντας ξανά και ξανά τη λέξη αυγό, πήγα σπίτι μου να κοιμηθώ και να ετοιμαστώ για το μακρύ ταξίδι ως την Κόρινθο που είχα την επόμενη μέρα, προκειμένου να ξεκινήσω την πρακτική μου.
Φέτος, βασιλιάς της βραδιάς ήταν ο Μ., ο οποίος χόρευε και τραγουδούσε, έβγαζε την μπλούζα του κι έκανε σαν 5χρονο, αγκάλιαζε, φιλούσε και αγαπούσε όλον τον κόσμο, και φυσικά μετά αρνιόταν να πάρουμε ταξί -μια και μένουμε πολύ κοντά- για να πάμε σπίτι, κι ήθελε να πάμε με τα πόδια. Λίγο πριν φτάσουμε στην πιάτσα και τον πείσουμε να μπει στο ταξί, βλέπουμε από μακριά το αμάξι της μάνας του -που τον είχε πάρει τηλέφωνο και είχε καταλάβει από τη φωνή του πως αλλού πατούσε κι αλλού βρισκόταν- και πλησιάζουμε για να τη χαιρετίσουμε και να γίνει με όλες τις τιμές η αλλαγή φρουράς. Δυστυχώς, η αγαπημένη μου κολλητή θεώρησε αρκετά καλή ιδέα να της πει ότι μένω κοντά, ώστε να με πάει κι εμένα σπίτι.
Καταλαβαίνω ότι μια μάνα ανησυχεί όταν συνειδητοποιεί ότι ο γιος της είναι μεθυσμένος, αλλά δεν μπορώ να χωνέψω με κανένα τρόπο το πως μπορεί στις 5,6,7 το πρωί να θεωρεί καλή ιδέα να κατέβει στο μέρος που πιστεύει ότι είναι πιο πιθανό, αλλά όχι σίγουρο, να τον βρει, για να τον μαζέψει. Το γεγονός και μόνο ότι ήταν ξύπνια μου φάνηκε υπερβολικό. Είσαι 23, σπουδάζεις στην πόλη σου και μένεις στο σπίτι σου κι έτσι υφίστασαι όλη την καταπίεση και την υπερπροστατευτική διάθεση των γονιών σου. Δεν είναι παράλογο μια φορά στις τόσες να ξεφύγεις και να πιεις λίγο -ή περισσότερο- παραπάνω από ότι θα έπρεπε. Είναι μάλλον αναμενόμενο.*
Τα 3 λεπτά που κράτησε η διαδρομή με το αυτοκίνητο απλά με έκαναν να νιώθω απίστευτα άσχημα για το φίλο μου, τον οποίο η μητέρα του με τη συμπεριφορά της τον έκανε να μοιάζει στα μάτια μου μικρός, ανώριμος, ανίκανος να ελέγξει τον εαυτό του, κι ας μην είναι -απόλυτα- έτσι... Με έπνιγαν πικρία και θλίψη, σε συνδυασμό με την αίσθηση πως δεν ήθελα να το βλέπω αυτό το πράγμα, γιατί απλούστατα ήξερα πως κάνει τον άλλο να χάνει ένα μέρος της αξιοπρέπειάς του (πολύ περισσότερο από όσο η μητέρα του θεωρούσε ότι την είχε χάσει επειδή είχε μεθύσει). -όποιος κατάλαβε, κατάλαβε δεν μπορώ να το εξηγήσω καλά-. Ήθελα όσο τίποτα άλλο να φύγω από το αυτοκίνητο και να τον αφήσω να αντιμετωπίσει το σκηνικό μόνος του, γιατί πολύ απλά ήξερα ότι αυτό θα ήθελα κι εγώ στη θέση του. Φαντάσου το στομάχι σου σκατά και τον κόσμο να γυρίζει και ταυτόχρονα να ταπεινώνεσαι από τη μάνα σου στα μάτια ενός φίλου σου (ενός ανθρώπου που για να σε θεωρεί φίλο του, σε δέχεται όπως είσαι με τα καλά και τα κακά σου, κι έχει μια ιδέα στο μυαλό του -την οποία εσύ έχεις κοπιωδώς δημιουργήσει- και τη βλέπεις ότι λέξη λέξη καταρρέει).
Στο κάτω κάτω, πολλές από τις φορές που έχουμε βγει κάποιος έχει μεθύσει, αλλά ποτέ κανείς μας δεν έχει πάθει κάτι κακό. Πάντα οι υπόλοιποι φροντίζουμε να φτάσει σπίτι του -αν θέλει να τον δουν οι γονείς του έτσι- ή σε όποιο από τα σπίτια αυτών που μένουν μόνοι τους θα περάσει τη *δύσκολη ομολογουμένως* νύχτα, ώστε να ξέρουμε ότι είναι καλά και ασφαλής. Το hangover της επόμενης μέρα, πιστέψτε με, είναι πολύ πιο αποτελεσματική τιμωρία από αυτή που θα μπορούσε να επιβάλλει κάποιος θυμωμένος ή ανήσυχος γονιός. Την πρώτη μέρα δεν μπορείς να μυρίσεις φαγητό χωρίς να ανακατευτείς, την πρώτη βδομάδα η σκέψη και μόνο ενός ποτού σε κάνει να θες να αυτοκτονήσεις, τον πρώτο μήνα δεν πίνεις πάνω από μια -δυο στα μεγάλα κέφια- μπύρες. Κι όλα αυτά από την ανάμνηση και μόνο.
Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κατηγορήσει τους γονείς μου για αδιαφορία και αναισθησία, επειδή δεν κάνουν ότι έκανε η μητέρα του φίλου μου, όταν εγώ γυρνάω σπίτι μεθυσμένη, όμως ξέρω ότι από ανάλογες προσωπικές κι αρκετά επίπονες εμπειρίες από τα φοιτητικά τους χρόνια, έχουν συνειδητοποιήσει ότι με το υιοθετήσουν μια τέτοια συμπεριφορά το μόνο που δε θα καταφέρουν θα είναι το επιθυμητό αποτέλεσμα. Ξέρουν, όπως το ξέρω κι εγώ, ότι αν με αφήσουν να κάνω τα λάθη μου μόνη μου -εφ'όσον τα κάνω με την προϋπόθεση ότι είμαι ασφαλής- είμαι αρκετά μεγάλη κι έξυπνη ώστε θα μάθω απ'αυτά..


*Το καλύτερο πράγμα που έχω ακούσει στα 5 μου χρόνια στη σχολή από καθηγητή; "Τώρα που ετοιμάζεται να δώσει η κόρη μου πανελλήνιες, καταλαβαίνω γιατί τα πρώτα σας φοιτητικά χρόνια είστε όλοι αλκοολικοί." Πόσω μάλλον όταν τα φοιτητικά σου χρόνια έχουν μικρές διαφορές από εκείνη την περίοδο...

Wednesday, 30 June 2010

Θα 'θελα...

Αφού πτυχίο δε με βλέπω να παίρνω άμεσα...

Sunday, 20 June 2010

Από Μήτσος.. Μητσοτάκης!

Όσοι με ξέρουν έχουν καταλάβει περισσότερο ή λιγότερο, ότι δεν είμαι το κλασσικό κοριτσάκι. Κάνω καλύτερη παρέα με ένα μάτσο αγοριών, παρά με κορίτσια, δεν με νοιάζουν πολύ τα ρούχα και βαριέμαι τα ψώνια μέχρι θανάτου, δεν με πιάνουν τα κλάματα με "καφρίλες", δεν κοκκινίζω με σεξουαλικά αστεία, βρίζω σα λιμενεργάτης, δε φοράω φούστες... Ο μπαμπάς μου μάλιστα, ενώ έχει και ένα γιο, τον τελευταίο καιρό φωνάζει εμένα για να δούμε mundial, και τον έχω εκπλήξει με τις γνώσεις μου πάνω στο άθλημα -αν και ακόμα πρέπει να τον βάζω κάθε φορά να μου εξηγεί το γαμημένο το οffside, για να το καταλάβω για 3 λεπτά και να το ξεχάσω ως το επόμενο.
Είναι, έτσι, εύκολα κατανοητό, γιατί δε με πειράζει πολύ όταν με φωνάζουν οι φίλοι, οι γονείς μου και ο καλός μου πλέον, "Μήτσο", και με κοροιδεύουν για τη νταλίκα και το μουστάκι μου.

Τον τελευταίο καιρό, ωστόσο, το έχω πάει ένα βήμα παρακάτω. Η γκαντεμιά που με δέρνει, δίπλα από το μήτσο κόλλησε και ένα τάκη, κι έτσι είμαι πια ο "Μητσοτάκης".
Απλά παραδείγματα του γιατί έγινε αυτό παραθέτω παρακάτω:
1. Δεν μπορώ να πιάσω ποτήρι ή άλλο εύθραυστο αντικείμενο, χωρίς να πέσει κάτω, να γίνει θρύψαλα, να με κόψει και να κάνει τον κόσμο μπουρδέλο.
2. Πάω να δώσω μάθημα που έχω ξεπατωθεί να διαβάζω επί βδομάδες, δεν μπορώ να μάθω 2 πράγματα, κι αυτά όχι μόνο πέφτουν, αλλά και παίρνουν μαζί τις 5 από τις10 μονάδες, με αποτέλεσμα να είναι σχεδόν σίγουρο ότι το μάθημα πάει για Σεπτέμβρη.
3. Τη μέρα που δίνω το δεύτερο μάθημα της εξεταστικής, και με ήδη κακή διάθεση λόγω της προηγούμενης αποτυχίας, ξυπνάω με πυρετό, παρά τους 40 βαθμούς που φτάνει η θερμοκρασία περιβάλλοντος.
4. Σαν να μην έφτανε ο άκυρος πυρετός, έρχεται και η περίοδος, και με ρίχνει τέζα δυο μέρες, με αποτέλεσμα να πάει το διάβασμά μου ακόμα πιο πίσω.

.. και η εξεταστική δεν έχει φτάσει ακόμα στη μέση της. Να δω πότε θα σπάσω και τα 4 άκρα μου μαζί..

Θα σας παρακαλέσω, αγαπητοί μου αναγνώστες, να χτυπήσετε κανένα ξύλο, να κάνετε το σταυρό σας, να φτύσετε στον κόρφο σας, να κάνετε ένα ευχέλαιο, αν έχετε παπά πρόχειρο, γιατί δεν ξέρω αν διαβάζοντάς με, θα αποκτήσετε κι εσείς την ικανότητα να καταστρέψετε τον κόσμο, απλά κάνοντας αισιόδοξες σκέψεις και σχέδια! :Ρ

Thursday, 17 June 2010

Είχα πάει σε μια ορκωμοσία πρόσφατα, και μεταξύ των άλλων, οι πτυχιούχοι οικονομολόγοι -πλέον- ορκίζονταν ότι θα αποφεύγουν κάθε άδικη πράξη.
Κοιτώντας σήμερα γύρω μου κατά την εξέταση του μαθήματος που έδινα για 3η ή 4η φορά και πιθανότατα πήρα για ακόμα μια φορά τα 3 μου, κατάλαβα γιατί εμείς δεν έχουμε ορκωμοσίες, αλλά τελετές απονομής διπλωμάτων.
Γιατί εμείς οι υπέρτατοι επιστήμονες, με την ηλιθιότητα να περάσουμε και την επιμονή, υπομονή και τα αρχίδια να υπομείνουμε και πιθανότατα να τελειώσουμε το πολυτεχνείο, με τα μαθήματα και τα καψώνια που αυτό συνεπάγεται, μαθαίνουμε και κάτι ακόμα, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση μ'αυτά που οι απόφοιτοι άλλων ιδρυμάτων ορκίζονται. Μαθαίνουμε να λέμε ψέματα, να κλέβουμε και να εξαπατούμε, όχι μόνο αυτούς που βρίσκονται ιεραρχικά πάνω από εμάς, αλλά και τους ισότιμούς μας, χωρίς το παραμικρό αίσθημα αλληλεγγύης.
Είναι τραγελαφικό σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα να επιβραβεύονται και να είναι παραδείγματα προς μίμηση άτομα που αντιγράφουν στις εργασίες και στις εξεταστικές, και όλα αυτά εις βάρος αυτών που δουλεύουν φιλότιμα μόνοι τους, ίσως χωρίς τα εντυπωσιακά αποτελέσματα των πρώτων, μια και αυτοί ξεκινούν από μηδενική βάση, και χωρίς κάποια "βοήθεια".
Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο που οι μηχανικοί "έξω στην πιάτσα" ψάχνουν και βρίσκουν συνεχώς καινούριους, ευφάνταστους τρόπους να εκμεταλλεύονται τους πελάτες τους, να φοροδιαφεύγουν και να κινούνται υπόγεια προς την ικανοποίηση των προσωπικών τους φιλοδοξιών. Είναι μια νοοτροπία με την οποία γαλουχήθηκαν από τα 18 έως τα 23 τους, και που από ένα σημείο και πέρα αντιλήφθηκαν πως ήταν η μόνη που θα μπορούσε να τους πάει μπροστά, δεδομένου του ότι δε θα μπορούσαν να υπερνικήσουν τον ανταγωνισμό με το σταυρό στο χέρι.
Δεν έχω αυταπάτες, δεν νομίζω ότι είναι έτσι όλοι παντού, προφανώς και όχι. Και ξέρω ότι δεν είναι μόνο οι μηχανικοί σάπιοι ως το κόκαλο. Είναι και οι γιατροί, οι δικηγόροι, οι δημοσιοι υπάλληλοι, οι .....
Όμως πάντοτε πίστευα πολύ ρομαντικά πως ένα ίδρυμα που βγάζει άρτια τεχνικά καταρτισμένους επιστήμονες θα έπρεπε να τους δίνει και τα εφόδια για να χρησιμοποιήσουν τη γνώση τους αυτή για το καλό, και όχι αποκλειστικά και μόνο το δικό τους..

Wednesday, 16 June 2010

Αλλαγές

Επειδή ο κόσμος γύρω μας αλλάζει, κι επειδή δεν είμαι πια το κοριτσάκι που έκλαιγε τη μοίρα του πριν από 3 και βάλε χρόνια, κι ακόμα επειδή γενικά προσπαθώ να αλλάξω πολλά πράγματα στη ζωή μου, κι επειδή είναι πλέον πολύ εύκολο..

όχι πια μαυρίλα!
(ελπίζω η αλλαγή
να εφαρμοστεί στο 110%
και στο ύφος και περιεχόμενο
των κειμένων)

Wednesday, 9 June 2010

There and back again..

Κάθε φορά που αφήνω τα Χανιά πίσω για λίγο, ή και για περισσότερο, επιστρέφω όλο και πιο αποφασισμένη να τα εγκαταλείψω για πάντα..
Τόσο την πόλη,
όσο και πολλά από όσα αυτή σημαίνει για μένα..

Thursday, 27 May 2010

Προκρούστης

Δεν μπορείς να μιλήσεις πια. Κάθε σου ανάσα πονάει πιο πολύ από την προηγούμενη, κάθε σκέψη της προηγούμενής σου ζωής σε απομακρύνει περισσότερο απ'αυτήν.
Ξέρεις ότι όσο και να τον κοιτάς με τα μάτια σου γεμάτα δάκρυα, απλά τον γεμίζεις με την ηδονή του πόνου σου, και τον κάνεις να τραβάει πιο πολύ. Τα χέρια.. Τα πόδια... Τα χέρια ξανά.
Νιώθεις πως θα 'πρεπε να είσαι νεκρός εδώ και ώρες. Έχουν περάσει, όμως, ώρες ή δευτερόλεπτα; Έχει αλλάξει ο χρόνος, έχει διασταλεί με τρόπο τέτοιο που να παρατείνει το μαρτύριό σου, τη χαρά του;
Το σώμα σου μακραίνει, φτάνει όλο και πιο κοντά στο σωστό μέγεθος, τώρα θα γεμίσεις επιτέλους το μακρύ κρεβάτι... Λίγο, λίγο ακόμα...


Το τελευταίο πράγμα που ακούς είναι ένα κρακ.

Friday, 21 May 2010

Βαριέμαι...

"Θα 'ρθεις στου Λ. για ταινία;"
"Ποιός σηκώνεται, κάνει μπάνιο, ντύνεται, οδηγεί για 25 λεπτά μέχρι να βρει το σπίτι, βλέπει ταινία, οδηγεί άλλα 20 λεπτά, βρίσκει να παρκάρει τώρα; Γάμα το βαριέμαι."

Όταν έχεις περάσει μια βδομάδα κλεισμένος στο σπίτι επειδή είσαι άρρωστη, και μετά από μια μικρή διακοπή για διαφημίσεις, άλλες δυο τέζα, να χτυπιέσαι και να κλαις από τους πόνους της περιόδου, το λογικό θα ήταν να τρελαίνεσαι να βγεις από το σπίτι, απλά και μόνο για να μυρίσεις τον έξω κόσμο.
Έλα, όμως, που εγώ έχω συνηθίσει, ρε παιδί μου, να κυκλοφορώ τρώγοντας, σαν το φάντασμα με τις πυτζάμες μες στο σπίτι και βαριέμαι να κάνω το παραμικρό;
Έρχεται ο καλός μου για το τριήμερο, ελπίζω να τα καταφέρει να με ξεκουνήσει λιγάκι... αν και προβλέπονται καταραμένες βροχές, κι ας είναι τέλη Μάη, κι αυτός για μένα είναι ένας πολύ καλός λόγος να μην ξεμυτίσω απ'το σπίτι!

Monday, 17 May 2010

Πώς μπορείς να ανοίξεις ευγενικά και διακριτικά τα μάτια ενός ανθρώπου που είναι εγκλωβισμένος στην ασημαντότητα του προσωπικού του μικρόκοσμου;

Monday, 3 May 2010

Επιστροφή

Χρόνια ήταν ερωτευμένη με το Γιάννη. Ήταν και σίγουρη ότι κάτι υπήρχε από την πλευρά του. Το καταλάβαινε από τον τρόπο που την κοίταζε, που της μιλούσε, από τον τρόπο που κάθε φορά που θα άκουγε ένα cd που πίστευε ότι θα της άρεσε, έτρεχε να της το γράψει για να του πει τη γνώμη της.

Ποτέ δεν συγχρονίστηκαν, όμως. Τη μια θα ήταν σε σχέση αυτή, κι ελεύθερος αυτός, την άλλη αυτή θα ήταν ελεύθερη κι εκείνος με κάποια άλλη. Τα χρόνια πέρασαν, αυτή έφυγε από την πόλη που γεννήθηκαν, γνωρίστηκαν και μεγάλωσαν μαζί, πότε στο ένα μέρος και πότε στο άλλο, για σπουδές, μεταπτυχιακό, δουλειά, κι ο Γιάννης ήταν πάντα εκεί, στις διακοπές που γύριζε για λίγες μέρες, και στα κενά διαστήματα που έψαχνε για δουλειά και έμενε στο πατρικό της για να γλιτώνει τα περιττά έξοδα. Πάντα τον πετύχαινε πάλι μέσα στην παλιά παρέα, που τώρα είχε μεγαλώσει, με τους μόνιμους, και νόμιμους πολλές φορές, συντρόφους των φίλων τους.

Τη μέρα που κλείδωνε την πόρτα του παλιού σπιτιού και έμπαινε στο αυτοκίνητο με προορισμό την πόλη τους, για τη μόνιμη πια εγκατάστασή της, σκεφτόταν πως αν οι συνθήκες το επέτρεπαν, θα έπρεπε να δοκιμάσει να κάνει κάτι μαζί του. Τόσα χρόνια το είχε μέσα της σαν ενδεχόμενο, σαν απωθημένο ίσως..;

Έκλεισε σιγά σιγά όλες τις εκκρεμότητες από την παλιά της ζωή. Ταχτοποίησε το σπίτι της. Της φαινόταν τόσο περίεργο να μένει μόνη της στην πόλη που είχε συνδέσει με την οικειότητα των αντικειμένων και των μυρωδιών του πατρικού της..

Ήταν η ώρα να κάνει καινούριες αρχές. Τον πήρε τηλέφωνο και του ζήτησε να βρεθούν το βράδυ. Θα ήταν ένα ποτό μαζί του, όπως χιλιάδες άλλα στο παρελθόν. Καθώς ετοιμαζόταν χαμογελούσε σκεπτόμενη μερικές από τις φορές που είχαν καταλήξει στο δρόμο τα ξημερώματα, να τσακώνονται για το ποιος ήταν καλύτερα, ώστε να συνοδεύσει τον άλλο σπίτι. Συνήθως νικούσε εκείνος. Της άρεσε να την αφήνει κάτω από το σπίτι και να της υπόσχεται ότι θα την πάρει τηλέφωνο όταν φτάσει κι εκείνος στο δικό του, κι ας μην το έκανε ποτέ… κι έτσι υποχωρούσε, ακόμα κι αν ήταν σίγουρη πως ήταν λιγότερο μεθυσμένη.

Δεν είχε σκεφτεί να του ζητήσει να μην το πει στους άλλους για να είναι οι δυο τους. Όταν βγαίνοντας από την πολυκατοικία είδε ότι δεν ήταν μόνος στο αυτοκίνητο, απογοητεύτηκε, αλλά δεν πτοήθηκε. Κάποια άλλη μέρα.. Στο κάτω κάτω, με τη μετακόμιση και την προσαρμογή στην καινούρια δουλειά και στην παλιά της πόλη, δεν είχε προλάβει να δει τους φίλους της όσο θα ήθελε.

Το ένα ποτό έφερε το άλλο, και το δεύτερο το τρίτο και σταδιακά η ζαλάδα, που την έκανε να χαμογελάει στην αρχή, άρχισε να της είναι δυσάρεστη. Κάθισε στο παγκάκι έξω από το εδώ και χρόνια στέκι τους, προσπαθώντας να στρίψει τσιγάρο. Δεν ήταν σίγουρη πόση ώρα είχε περάσει -ο χρόνος κυλούσε άλλοτε τόσο γρήγορα και άλλοτε τόσο αργά εκείνο το βράδυ- όταν άκουσε τη φωνή του Γιάννη πίσω της. “Πού εξαφανίστηκες χωρίς να πεις σε κανέναν τίποτα; Νόμιζα πως είχες φύγει.” Κάθισε δίπλα της στο παγκάκι, κι άπλωσε το χέρι του να την πάρει αγκαλιά, όπως κάθε φορά που υποψιαζόταν ότι έχει πιεί λίγο περισσότερο από ότι αντέχει. Και όντως, έγειρε το κεφάλι της στον ώμο του και του έδειξε γελώντας σαν παιδάκι που έκανε ζαβολιά το τσιγάρο, που όση ώρα κι αν το έφτιαχνε, έμοιαζε περισσότερο με χωνί. Τίναξε τα κομματάκια του καπνού που είχαν σκορπίσει τα μαλλιά της και στα πόδια της, το πήρε και έκανε ότι μπορούσε να το διορθώσει.

Γύρισε το κεφάλι της ενώ ήταν ακόμα πάνω στον ώμο του, προσπαθώντας να εστιάσει στο πρόσωπό του μέσα στο σκοτάδι. H ζαλάδα είχε γίνει απογοήτευση. “Όταν μια γυναίκα σου ζητάει να βγείτε, φέρνεις πάντα και τους φίλους σου για προστασία;”

Τα μάτια του έγιναν τεράστια και απίστευτα φωτεινά μέσα στο σκοτάδι. Σε μια κίνηση το σώμα του είχε φύγει από κάτω της, το πρόσωπό του ήταν μπροστά στο δικό της, το χέρι του στο λαιμό, στο πρόσωπο και στα μαλλιά της, τα χείλια του στα χείλια της..

Δεν κατάλαβε πότε βρέθηκαν σπίτι της, αγκαλιά γυμνοί για πρώτη φορά στο καινούριο της κρεβάτι. Έμοιαζαν όλα τόσο ταιριαστά, σαν να οδηγούσαν εκεί, για να βρεθεί σε ένα χώρο καθαρό και εξαγνισμένο από προηγούμενες σχέσεις μαζί του, σαν τα χρόνια που προηγήθηκαν να μην είχαν περάσει. Είχε αυτή την αίσθηση της εκπλήρωσης και της ευτυχίας που μόνο το απόλυτο ταίριασμα με κάποιον μπορεί να σου δώσει.

Το πρωί ξύπνησε κι ένιωθε άλλος άνθρωπος. Ήταν ακόμα δίπλα της, δικός της, πιο όμορφος από ποτέ. Όταν τον αγκάλιασε, εκείνος τρόμαξε, απομακρύνθηκε. Άνοιξε τα μάτι του, κι ήταν σκληρά όπως ποτέ πριν. “Ξέρεις.. Χρόνια τώρα, σ’αγαπάω. Σε περίμενα, σε έβλεπα στην αγκαλιά πότε του ενός και πότε στου άλλου, κι έλεγα ότι κάποια μέρα θα είσαι δική μου. Κι ακόμα σ’αγαπάω” Του χαμογέλασε και ετοιμάστηκε να πει πως έτσι αισθανόταν κι αυτή… “Όμως αυτό που κάναμε ήταν λάθος.” Βιαστικά μάζεψε τα ρούχα του κι άρχισε να τα φοράει.

Ένα μήνα αργότερα, στο γάμο του, φορώντας τα καλύτερα ρούχα και το πιο όμορφο χαμόγελό της, έπνιξε τον πόνο απόρριψης στην αγκαλιά κάποιου άλλου…

Thursday, 22 April 2010

Οι πρώην

Σκέφτομαι εδώ και καιρό τον καλύτερο τρόπο που μπορώ να γράψω ένα κείμενο, όχι για τους ανθρώπους που έχουν περάσει από τη ζωή μου, αλλά για τους ανθρώπους που κάνουν ένα πέρασμα από τη ζωή καθενός από μας, αφήνουν το σημάδι τους, μικρό ή μεγάλο, και φεύγουν. Γράφοντας ένα τέτοιο κείμενο θα έπρεπε, όμως, να διαλέγω την κάθε ιδέα και την κάθε σκέψη με μεγάλη προσοχή, γιατί πίσω από κάθε κόμμα και κάθε τελεία κρύβεται ο κίνδυνος να πληγωθεί και κάποιος από το κείμενό μου: ο φίλος μου, κάποιος από τους -ελάχιστους, αλλά υπαρκτούς- πρώην μου, που ίσως το διαβάσουν κάποια στιγμή, οι φίλοι μου, που στα παραδείγματα ή στις ιστορίες ή στα κατηγορώ μου θα έβρισκαν μια δική τους σχέση από τα παλιά.
Όμως, η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να γράψεις για ένα τέτοιο θέμα, γιατί πολύ απλά, η οπτική σου αλλάζει κάθε φορά που περνάς από τη μια σχέση στην άλλη, κάθε φορά που κάτι σου θυμίζει κάτι όμορφο ή κάτι άσχημο που κάποιος έκανε για σένα στα πλαίσια μιας σχέσης, κάθε φορά που ξύπνησες στραβά..

Από την άλλη, συνήθως, μετά το τέλος μιας ερωτικής ιστορίας, το πιο πιθανό είναι να σου μένει μια γεύση δυσάρεστη, πικρή, ξινή, γιατί οι περισσότεροι από μας έχουμε την τάση να τραβάμε το σκοινί που ενώνει δυο ανθρώπους, τόσο πολύ, μέχρι εκείνο να ξεχειλώσει και να γίνει ασύνδετα μεταξύ τους κομμάτια μαλλιού, που δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τίποτα πια, και που σε τίποτα δε θυμίζουν την αρχική τους κατάσταση. Καυγάδες, προδοσίες, πράξεις εγωισμού και εκδίκησης, κάνουν τους πρώην εραστές να ξεχνάνε όλα όσα τους έφερναν κοντά μέχρι πριν λίγο καιρό. Αν το καλοσκεφτείς, η αποκαθήλωση του άλλου, ο εξευτελισμός και ο μετασχηματισμός του σε έναν άνθρωπο που δεν αναγνωρίζεις, και που εύχεσαι να μην είχες γνωρίσει ποτέ, είναι απλά αμυντικός μηχανισμός. Μαζεύεις έτσι ένα πλήθος αρνητικών αναμνήσεων, τόσο μεγάλο και τόσο έντονο, που να σε κάνει να απομακρύνεσαι εντελώς από αυτόν. Ξεκολλάς. Και τον διαγράφεις εντελώς. Δε θές να τον ξαναδείς, και προσπαθείς να σβήσεις όλα όσα σου τον θυμίζουν.
Καμιά φορά, σπάνια, μετά από πολύ καιρό, εκλογικεύεις όλες τις καταστάσεις που σε κάναν να σιχαίνεσαι έναν άνθρωπο με τον οποίο έχεις ανταλλάξει σάλια και άλλα σωματικά υγρά. Ακόμα καλύτερα, υπάρχουν οι φορές που καταφέρνεις να φύγεις από μια σχέση πριν φτάσεις το σημείο μηδέν, είτε γιατί διάβασες τα σημάδια αρκετά νωρίς, είτε γιατί αυτή διακόπηκε από ανώτερες ή άλλες δυνάμεις πριν της ώρας της. Αν ξεφύγεις από το τρυπάκι που λέγεται απωθημένο, τότε είναι πολύ πιθανό να μπορείς να κρατήσεις μια υποτυπώδη επικοινωνία και επαφή με τον άλλον, με την προοπτική να έχεις μπροστά σου μια υπέροχη φιλία, με έναν άνθρωπο που έχετε μοιραστεί πολλά, που σας δένουν άλλα τόσα, και που τον έχεις γνωρίσει και από την καλή και από την ανάποδη.

Γενικά είμαι άνθρωπος, εκτιμώ όσα έχω κατά καιρούς πάρει και προσπαθώ να κρατάω τους πρώην μου στη ζωή μου -άλλους περισσότερο και άλλους λιγότερο. Ίσως φταίει και που γενικά το βρίσκω πολύ δύσκολο να απομακρύνω και να ξεκόψω εντελώς κόσμο από τη ζωή μου. Όταν το έχω κάνει, έχει γίνει με βίαιο και εκρηκτικό τρόπο, και σίγουρα χωρίς τη θέλησή μου. Χαίρομαι με τις χαρές των πρώην μου, λυπάμαι με τις λύπες τους, γουστάρω να πίνουμε καφέδες και μπύρες, να συζητάμε τα γκομενικά μας. Από τους δύο ανθρώπους με τους οποίους οι σχέσεις μου δεν ήταν μόνο καρτούλες του αγίου Βαλεντίνου και αποβλακωμένα βλέμματα την ώρα της ιστορίας, τον έναν τον θεωρώ φιλαράκι μου, και με τον άλλον έχω διατηρήσει ένα -υποτυπώδες- επίπεδο επικοινωνίας.
Γελάω πικρά και προσπαθώ ανεπιτυχώς να πείσω τις φίλες μου ότι θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο, αλλά με έχουν πείσει πλέον πως, στην περίπτωση που μπορούν να αποφεύγουν εντελώς τους πρώην τους, θα το κάνουν γιατί πολύ απλά αυτό θέλουν, κι έτσι κάνω ένα βήμα πίσω και τις παρατηρώ να αφήνουν στο περιθώριο κομμάτια της ζωής τους, άλλα μικρότερα κι άλλα μεγαλύτερα.

Αφορμή για το κείμενο αυτό, τώρα και όχι πριν δυο μήνες ή μετά από ένα χρόνο, μερικές συζητήσεις που έχουν γίνει πάνω το θέμα αυτόν τον καιρό, κι αυτό το τραγούδι:


Tuesday, 13 April 2010

Τελικά, η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο, από το τραγελαφικό παιχνίδι, στο οποίο κερδίζει όποιος προλάβει να μεταμφιέσει πρώτος το τεράστιο φωτεινό ΕΓΩ του σε φωτοστέφανο, και κάτω από το φως του βλέπει όλες του τις πράξεις σωστές, ηθικές, και απαιτούμενες.

Saturday, 27 March 2010

Πρόβλημα..

Όταν βγαίνω, μέχρι να με πιάσει ελαφρώς (ή και λίγο περισσότερο) το αλκοόλ, οπότε και γίνομαι πιο κοινωνική, και αρχίσω να περιφέρομαι και να μιλάω, ή και.. να χορεύω.. δεν έχω τί να κάνω τα χέρια μου!
Σκέφτομαι σοβαρά να αρχίσω το κάπνισμα, ή να αναλάβω να στρίβω τα τσιγάρα των άλλων, ώστε να έχω κάτι να κάνω.. :Ρ

Sunday, 21 March 2010

Καινούριο κοσκινάκι μου...

Το μυαλό και η μνήμη του ανθρώπου τελικά είναι περίεργα πράγματα. Λειτουργούν με εντελώς δικούς τους κανόνες, αν και συνήθως κρατάνε την προοπτική. Όσο απομακρύνεσαι από κάτι, τόσο πιο μικρό σου φαίνεται.

Έτσι, μπορεί να αλλάζεις αυτοκίνητο, σχολείο, γκόμενο ή κομμωτήριο, όχι απαραίτητα γιατί το καινούριο είναι αντικειμενικά καλύτερο από το παλιό, αλλά, πιθανότατα, επειδή επιβάλλεται από τις συνθήκες.

Το μυαλό σου, για να δικαιολογήσει αυτή την αλλαγή, και να σε κάνει να νιώθεις λιγότερο τις τύψεις ή τη νοσταλγία που αυτή σου προκαλεί, θα πάρει τα ελαττώματα ή τα σφάλματα του πράγματος ή του ατόμου που αφήνεις πίσω σου και θα τα γιγαντώσει, μέχρις ότου να σε πείσει ότι αυτά που είχε και σε κάνανε να νιώθεις καλά -τα χιλιόμετρα που έχεις γράψει ακούγοντας δυνατά μουσική και τραγουδώντας με τον κολλητό σου στο παλιό αμάξι, ή ο τρόπος που ο πρώην σου μπορούσε να σε κάνει να ξεχάσεις τα σκατά της ζωής σου και να σε κάνει να γελάς- δεν ήταν και τόσο ιδιαίτερης αξίας όσο νόμιζες. Ταυτόχρονα, θα προσπαθήσει να κρύψει όσο πιο καλά γίνεται στο υποσυνείδητο τα μειονεκτήματα του νέου, πίιιισω πίιιιισω και βαθιά και θα σου επιτρέψει να βλέπεις μόνο τα καλά -τα πολλά κυβικά και τα άλογα του καινούριου αυτοκινήτου, τη φάτσα και τους κοιλιακούς του καινούριου γκόμενου- κι έτσι σε πείθει ότι η αλλαγή που έκανες ήταν προς το καλύτερο.

Έχεις πειστεί, λοιπόν, κι έτσι η επόμενη μέρα, σε βρίσκει να προσπαθείς με λογικά επιχειρήματα να πείσεις και τους άλλους, πολύ συχνά χωρίς αποτέλεσμα, γιατί πολύ απλά, οι άλλοι είναι πιο εύκολο να δουν τα πράγματα με τη σωστή ματιά και κυρίως αντικειμενική διάθεση. Δεν είναι απίθανο, λοιπόν, να τους πιάσεις να σκέφτονται βαθιά μέσα τους την παλιά παροιμία "καινούριο κοσκινάκι μου και που να σε κρεμάσω" και να αναρωτιούνται ποτέ το αυτοκίνητο θα σου παρουσιάσει μια βλάβη, ή πότε ο γκόμενος θα κάνει μαλακία, ώστε να πάρουν όλα τις κανονικές τους διαστάσεις, ή τουλάχιστον να γίνει ένα βήμα προς τα εκεί.

Tuesday, 16 March 2010

beeeeeep

Παίρνεις κάποιον τηλέφωνο. Στην ευτυχή συγκυρία που δεν έχει κάποιο αναθεματισμένο welcome tone, αλλά όσο περιμένεις ακούς το παλιό καλό μπίπ...

η ψυχανωμαλία μέσα σου ξυπνάει...

μπίιιπ. "δεν το σηκώνει. αν δεν το έχει πιάσει μέχρι το επόμενο θα το κλείσω"

μπίιιιιπ. "άλλο ένα και μετά τέλος. δε θα περιμένω μια ώρα"

μπίιιιιιιιπ. "λες να κάνει σεξ και να ενοχλώ; ακόμα ένα και το κλείνω"

μπίιιιιιιιιιιιιιιπ.

μπιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιπ.

.. "ο συνδρομητής που καλέσατε δεν είναι διαθέσιμος. προσπαθήστε αργότερα"

Monday, 8 March 2010

When you were young...

Όταν δε σε ρωτάνε αν είσαι πάνω από 17 για να σου δώσουν τη μπύρα που ζήτησες, σε ένα μαγαζί που πας τόσα χρόνια, που θα μπορούσαν να σε έχουν δει να μεγαλώνεις και να αλλάζεις δόντια, αν ήσουν όντως τόσο μικρή, έχει πλάκα να μικροδείχνεις.

Το πρωί είχα άγχος που θα πήγαινα πρώτη φορά ολομόναχη να παρακολουθήσω μάθημα 3ου έτους, και φοβόμουνα ότι θα μου λέγανε "κάτσε γιαγιούλα, να μην είσαι όρθια" και ότι θα προσφέρονταν να με περάσουν απέναντι για να εξισορροπήσουν το κάρμα τους. Μπορεί, λοιπόν, να φανταστεί κανείς την -ευχάριστη- έκπληξή μου, όταν άτομα, δυο χρόνια μικρότερά μου, με ρώτησαν γιατί παίρνω μαθήματα μεγαλύτερων ετών! χεχε!

Tuesday, 2 March 2010

3...2...1

3. Συμφωνία σε πορτοκαλί

Ο μπεζ μου σκύλος κοιμάται
με την πορτοκαλί μου κουβέρτα για μαξιλάρι
που είναι διπλωμένη πάνω στο πορτοκαλί μου πάπλωμα
κρατώντας αγκαλιά τον πορτοκαλί Λονδρέζο Νέμο.

2. Μάνα, μανούλα, μαμά

Σήμερα το πρωί πηγαίνοντας στο μπάνιο
βρήκα τη μαμά μου μπροστά στον καθρέφτη
να πλένει τα δόντια της και να τραγουδάει
ενώ μισοχόρευε στο ρυθμό.
Δεν ξέρω πόσο καιρό είχα να τη δω έτσι.
Την κορόιδεψα για λίγο
και μετά στάθηκα δίπλα της και άρχισα να τη μιμούμαι
κάνοντας τις ίδιες ακριβώς κινήσεις με εκείνη
ενώ έβαζα την ενυδατική
στα μάγουλα, τη μύτη και το μέτωπό μου.
Τραγούδησα και λίγο μαζί της.
Και τότε, δεν είμαι σίγουρη γιατί,
θυμήθηκα τη φωτογραφία της
που έχει η γιαγιά μου κρεμασμένη στον τοίχο.
Από το 1993.
Και τότε απλά συνειδητοποίησα ότι...
Ήταν πολύ όμορφη η μαμά μου παλιά.
Και χωρίς τις κρέμες.

1. Χίλιες και μία νύχτες

"Είναι μεγάλη βλακεία
που μετά από ένα εκατομμύριο χρόνια
είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί σου
και κάθε μέρα που περνάει
είμαι ακόμα πιο πολύ;"

Friday, 26 February 2010

Το σάπιο λεμόνι

Κάνεις δίαιτα, και ψάχνεις στο ψυγείο για εκείνη τη σοκολάτα που είχες κρύψει για τις δύσκολες ώρες -που και καλά περιμένεις περίοδο και δεν αντέχεις χωρίς σοκολάτα, έλεγες τότε δυνατά, για να το πιστέψεις κι εσύ η ίδια και να δώσεις ένα άλλοθι στον εαυτό σου- και εκεί ανάμεσα στα τάπερ και στα σακουλάκια με τα λαχανικά και τα φρούτα βρίσκεις ένα λεμόνι. Ένα λεμόνι που κάποτε ήταν κίτρινο και ζουμερό, αλλά τώρα είναι μαραμένο και γεμάτο με πράσινα μαλλάκια, και έχει βγάλει σιχαμένα βρωμερά ζουμιά, και έχει κάνει και τα πορτοκάλια από δίπλα να σαπίζουν κι αυτά, και ξέρεις πως αν δεν το απομακρύνεις, μαζί και όλα τα υπόλοιπα που "κόλλησαν", από το ψυγείο σου, που (όσο κι αν δεν το παραδέχεσαι, γιατί είσαι νοικοκυρά εσύ) τώρα έχει μια μακρινή και απροσδιόριστη ξινή μυρωδιά, σε δυο τρεις μέρες απλά δεν θα μπορείς να το ανοίξεις χωρίς να σου φέρνει αναγούλα. Σηκώνεις τα μανίκια, φέρνεις σκουπιδοσακούλες και καθαριστικά, κάθεσαι οκλαδόν μπροστά από την ανοιχτή πόρτα του ψυγείου, και κάνεις την εκκαθάριση που είχες χρόνια τώρα υπόψιν σου να κάνεις, αλλά ποτέ δεν είχες χρόνο, όρεξη, ή και.. το απαραίτητο θάρρος και θράσος, υποψιασμένη για το τι παίζει μέσα στη ντουλάπα με το κρύο. Μέχρι να τελειώσεις με τον πόλεμο που έχεις κηρύξει στο βασίλειο των μυκήτων, όχι μόνο δε σου έχει μείνει όρεξη για σοκολάτα, αλλά και γυρίζει το στομάχι σου στην ιδέα και μόνο πως κάτι φαγώσιμο θα πλησιάσει το στόμα σου.

Όταν πηγαίνεις γυρεύοντας, όταν ψάχνεις πράγματα που δε θα έπρεπε να ψάχνεις -δεν έχει σημασία ο λόγος που δε θα έπρεπε να το κάνεις- το πιο πιθανό είναι να ανακαλύψεις πράγματα που δε θες να ξέρεις ότι υπάρχουν πριν να είναι η ώρα να το μάθεις. Ίσως να εύχεσαι να υπήρχε τρόπος να μην τα μάθεις ποτέ, ώστε να ζεις ευτυχισμένος μέσα στην προστατευτική σου ροζ φουσκίτσα από σαπουνάδα, μακριά από τα πολύχρωμα και τόσο δελεαστικά τοιχώματα, που ξέρεις από την πρώτη στιγμή ότι δεν πρέπει να τα αγγίξεις, ότι όσο κι αν σε τραβάνε σαν μαγνήτης, πρέπει να μείνεις μακριά τους, για να είσαι ήρεμος κι ευτυχισμένος.

Όσο ψάχνεις, βρίσκεις. Είσαι σίγουρος ότι θες να μάθεις τα πάντα;