Monday, 21 December 2009

200 miles out of Belorado...

Τόσο μακριά μας ταξίδεψε το Σάββατο ο αγαπημένος κύριος Sivert Höyem των Madrugada.
Τί μπορείς να πεις στον άνθρωπο που έχει ντύσει με μουσική και τη βελούδινη, βαθιά φωνή του, μερικές από τις πιο όμορφες ή πιο δύσκολες στιγμές της ζωής σου;
Χαίρομαι πολύ που αποφάσισα να βρεθώ το Σάββατο στο gagarin και όχι σε άλλη συναυλία που ήταν πειρασμός ή σε οποιοδήποτε άλλο σημείο του πλανήτη.
Το Majesty με μια κιθάρα μόνο, και το The kids are on high street, το Honey bee, το What's on your mind, όλα ήταν αλλιώς, όλα ήταν καλύτερα, φορτισμένα με τόσο περισσότερο συναίσθημα.. αν και έχω υπόψιν μου άλλα 15 τουλάχιστον κομμάτια των Madrugada που θα μπορούσε να έχει πει. Όχι ότι τα δικά του δεν μπόρεσαν να κάνουν το βράδυ μια υπέροχη εμπειρία, ίσα ίσα κατάφεραν αυτό που χρόνια δεν έχω καταφέρει εγώ. Να στείλουν τον καλό μου στο δισκοπωλείο και να τον κάνουν να πάρει το Moon Landing.


Ευχαριστώ, Sivert, είσαι μοναδικός.
Λυπάμαι τόσο που δεν κατάφερα να σε δω
με τη μπάντα της οποίας το όνομα αρνείσαι να πεις..

Tuesday, 15 December 2009

deja-vu

Νιώθω όπως εκείνη τη μέρα που πήγαινα πρώτη δημοτικού, βαριόμουνα να διαβάσω, κι η μαμά μου με άφησε να πάω αδιάβαστη στο σχολείο, για να νιώσω απαίσια και να μην το ξανακάνω. Από κείνη τη μέρα ήμουν το απόλυτο φυτό, για να μην ξανανιώσω την ντροπή και την ταπείνωση.
Μέχρι σήμερα, που η απαράδεκτη ομαδική εργασία με έφερε αντιμέτωπη με έναν όχι ιδιαίτερα διακριτικό καθηγητή, και τα μάγουλα μου ξανακοκκίνησαν όπως τόσα χρόνια πριν, και βγαίνοντας από την αίθουσα το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να κρυφτώ σε μια γωνία και να βάλω τα κλάματα. Ήμουνα με το αμάξι, ότι και να έκανα δε θα έψηνα τη μαμά μου να έρθει να με πάρει..

Sunday, 6 December 2009

Black fairy for Mayor!

Σύμφωνα με τον καλό μου, αν ποτέ γίνω Δήμαρχος, θα γίνει αναγκαστική μετονομασία των δρόμων της πόλης, μέχρι κάθε λεωφόρος ή τοσοδούλι στενό να έχει ένα όνομα από συγκρότημα!
Σαν ιδέα δε με χαλάει φυσικά, κι έτσι ήδη οραματίζομαι την τεράστια Λεωφόρο Madrugada (αν και κάτι μεγαλύτερο, σε εθνική οδό για παράδειγμα, στο μυαλό μου θα ταίριαζε καλύτερα) ή την μπλε πινακίδα στην αρχή της οδού Apocalyptica, με την επεξήγηση από κάτω, αντί για ξενέρωτα του στυλ "Έλληνας Πρωθυπουργός" : "Φινλανδικό Μέταλ Συγκρότημα".
Έτσι, το σπίτι μου θα είναι στην Οδό Cure, το Δημαρχείο στην Αλκίνοου Ιωαννίδη και η Νομαρχία στην Pink Floyd, ενώ και όλα τα σχολεία θα μετονομαστούν μετά από ψηφοφορία των μαθητών στο όνομα του τραγουδιού με τις περισσότερες ψήφους. Δεν ακούγεται ωραία το "Το Λύκειο Octavarium από σήμερα και για μια βδομάδα θα παραμείνει κλειστό, λόγω εμφάνισης κρουσμάτων του ιού Η1Ν1."?

ΥΓ: Αν όντως κάποια στιγμή βγω Δήμαρχος, τα πάρκινγκ θα είναι τσάμπα και δε θα είναι σε τόσο άθλια κατάσταση που θα σπας το αυτοκίνητό σου μπαίνοντας και βγαίνοντας!

Thursday, 3 December 2009

στο Γ.

Ο χρήστης ... είπε:
-Κατερίνα
-τί γνώμη έχεις για την απόσταση;
-στις σχέσεις;

Μίλησε σε μένα, και ήξερε ότι μιλάει στον "ειδικό".. 3 και χρόνια σε μια τέτοια σχέση είμαι, και τις ξέρω, νομίζω, και από την καλή και απ'την ανάποδη.
Ξέρω τη μοναξιά, και την ανάγκη για μια αγκαλιά που τις περισσότερες φορές μένει ανικανοποίητη να σε καίει, την εξάρτηση από ένα τηλέφωνο ή μια οθόνη και τη συχνή ανάγκη να τα σπάσεις όλα, για να βγάλεις από μέσα τον άνθρωπό σου. Ξέρω πως είναι η αίσθηση του να βγαίνεις και να κοιτάς την πόρτα σα χαμένος περιμένοντας να έρθει κάποιος που είναι μακριά και δεν πρόκειται να εμφανιστεί, πως είναι να περνάς καλά, κι όμως μέσα σου κάτι να είναι μισό και ανεκπλήρωτο, κάτι να σου λείπει.
Ξέρω, από την άλλη, πως για να έχεις επιλέξει αυτό το δρόμο, υπάρχει κάτι που σε δένει με τον άλλον, κάτι δυνατό, κάτι που ξέρεις ότι αν το αφήσεις να φύγει, δύσκολα θα το ξαναβρείς... Είναι η επικοινωνία με ένα βλέμμα, είναι η κατανόηση και η ανοχή, που σε κάνουν να νιώθεις πως τίποτα δε σε χωρίζει από τον άλλον, ούτε καν η απόσταση και η έλλειψη της τόσο απαραίτητης προσωπικής επαφής..
Είναι όμως πολλές φορές, που η μοναξιά και η ανάγκη σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν αξίζει όλο αυτό, αν μπορείς ή αν θες να το κάνεις. Αν μπορείς να πληγώνεις τον εαυτό σου έτσι και για πόσο, κι αν οι λίγες μέρες που είσαι με τον άλλον είναι αρκετές για να καλύψουν το κενό που έχεις μέσα σου.
Κι όταν ο ένας νιώθει ότι μπορεί κι ο άλλος όχι τί γίνεται; Κρατιέσαι με νύχια και με δόντια και περιμένεις την ώρα που θα βρεθείτε στο ίδιο μέρος και οι δυο, ή τη μέρα που θα συνειδητοποιήσει τί είχατε και ότι αυτό ήταν πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής του και δεν μπορεί χωρίς εσένα; Ή απλά τα παρατάς, και ψάχνεσαι, προσπαθώντας να βρεις έναν αντικαταστάτη, να καλύψεις το κενό, ή ασχολείσαι με χίλια δυο πράγματα στην προσπάθεια να μουδιάσεις το μυαλό σου και να ξεχαστείς;

Tuesday, 1 December 2009

Αφού λοιπόν ξεχάστηκα..

Πώς γίνεται να έχεις καταντήσει να κοιμάσαι όλη μέρα, να μην κάνεις ουσιαστικά τίποτα, και παρ'όλα αυτά να μην αντέχεις να σηκωθείς από το κρεβάτι; Να μην έχεις όρεξη για τίποτα και όλα να σου φαίνονται αγγαρείες; Να ξέρεις ότι υπάρχει κόσμος που νοιάζεται και που ανησυχεί για σένα, αλλά να μην μπορείς να κάνεις κάτι γιαυτό; Να σκέφτεσαι ότι οι φίλοι σου, οι γνωστοί σου είναι όλοι εκεί έξω και σε περιμένουν, αλλά να τρέμεις στην ιδέα ότι πρέπει να σηκωθείς, να κάνεις μπάνιο, να ντυθείς για να πας για καφέ, για ποτό, για οτιδήποτε.. Να έρχεται η κολλητή σου να σε "κάνει όμορφη" για να βγεις για τη γιορτή σου, και ενώ σου ισιώνει με άπειρη υπομονή τα μαλλιά να σκέφτεσαι μήπως υπάρχει τρόπος να τη γλιτώσεις..
Έχω κουραστεί, τα πάντα κάνουν κύκλους κι επαναλαμβάνονται. Τα αστεία, οι συζητήσεις, τα μεθύσια, οι μαλακίες... και θέλω να φύγω.. Να παρατήσω τα πάντα πίσω, και να αλλάξω παραστάσεις, να ανανεωθώ..