Monday, 16 November 2009

Σκύλες της λύσσας

Έχω παραδεχτεί πολλές φορές δημοσίως ότι -παρά τα όσα δηλώνουμε- οι γυναίκες είμαστε συνειδητά σκύλες (και ενίοτε πουτάνες), και φυσικά έχω μαζέψει πολλές απαντήσεις του στυλ "μα έλα, τί είναι αυτά που λες;" από εκπροσώπους του φύλου μου.
Το περίεργο είναι η στάση των ανδρών απέναντι σε δηλώσεις σαν κι αυτή. Άλλοι -πληγωμένοι από γυναίκες συνήθως- συμφωνούν, κι άλλοι -οι τυχεροί ή αυτοί που είχαν αρκετό χρόνο για να ξεχάσουν- απλά πιστεύουν ότι υπερβάλλω και χαμογελούν συγκαταβατικά, σκεπτόμενοι ότι μια απλή αύξηση στη δόση των ψυχοφαρμάκων, που δεν μπορεί θα τα παίρνω, θα με βοηθήσει να ηρεμήσω.
Κι εκεί ακριβώς είναι το αστείο της υπόθεσης. Θες επειδή δεν έχουν νιώσει ποτέ το ξύπνημα της σκύλας μέσα τους, θες επειδή ποτέ δεν έχουν υποστεί τις συνέπειες του ξυπνήματος αυτού -είναι συνήθως σκύλα vs σκύλα- πιστεύουν ότι είναι απλά ένας μύθος. Δεν μπορούν, με λίγα λόγια να κατανοήσουν το παιχνίδι εξουσίας και κυριαρχίας που μπορεί να αναπτυχθεί ανάμεσα σε δυο γυναίκες, οι οποίες μπορεί να μη γνωρίζονται, ή να μην έχουν κανένα εμφανή λόγο να βρίσκονται σε ένταση. Δεν μπορούν εν ολίγοις να καταλάβουν ότι είναι ο τρόπος που λύνουν τις όποιες διαφορές τους, αλλά και καμιά φορά απλά περνάνε το χρόνο τους, προσπαθώντας να αποδείξουν στον -ανασφαλή- εαυτό τους, πρωτίστως, ότι μπορούν.

Φυσικά, έχω και μια θεωρία για να αποδείξω ότι το να είμαστε σκύλες είναι στο αίμα μας, και να απαντήσω σε όλους όσους μου λένε ότι όλα τα παραπάνω προκύπτουν από το γεγονός ότι εγώ και μόνο είμαι σκύλα, και φυσικά σε όσους μου πουν "γιατί να γίνεται αυτό;".

Οι άνθρωποι είναι ζώα αγελαία (αν το θες λίγο πιο σικ, όπου αγελαία βάλε κοινωνικά). Τα πολύ παλιά χρόνια, όταν οι άνθρωποι ζούσαν σε σπηλιές, οι αρχηγοί της αγέλης ήταν θηλυκοί. Αυτό σημαίνει ότι υπήρχε ένα σύστημα επιλογής της αρχηγού, το οποίο σε πρώτη φάση στηριζόταν στη σωματική δύναμη. Στη συνέχεια, όμως, και καθώς το είδος αναπτυσσόταν, οι πρωτόγονοι άνθρωποι κατάλαβαν ότι σε δύσκολες εποχές, που τα, πολύτιμα για τη διαδικασία της αναπαραγωγής, θηλυκά χάνονταν πολύ εύκολα, *από το κρύο, από αρρώστιες, από επιθέσεις ζώων κλπ* έπρεπε ο αγώνας για τη θέση της αρχηγού να γίνεται με τέτοιο τρόπο που να μην κινδυνεύουν οι ζωές των υποψηφίων. Έτσι, στράφηκαν σε πιο πνευματικές δοκιμασίες, με αποτέλεσμα οι γυναίκες να αναπτύσσονται πλέον εκ φύσεως και ενστικτωδώς περισσότερο στον τομέα αυτό.
Σε κάποια φάση, το είδος μας έκανε το λάθος να γίνει πατριαρχικό. Αυτό, φυσικά, δεν οδήγησε στην ανάλογη ανάπτυξη του εγκεφάλου των ανδρών, γιατί η στροφή αυτή υποδείχθηκε από την ανάγκη για επιβίωση, που σε εκείνες τις δύσκολες εποχές που ήμασταν λίγο πολύ έξυπνα ζώα (όχι ότι τώρα δεν είμαστε -ζώα), ήταν πιο εύκολη εάν ήσουν δυνατός, κι έτσι ο αρχηγός επιλεγόταν με κριτήριο τη δύναμη του. Ταυτόχρονα, όμως, οι γυναίκες δεν οπισθοδρόμησαν στον πνευματικό τομέα, κι έτσι είχαν ένα μυαλό ικανό για περισσότερα, το οποίο μπήκε σε αχρηστία για χιλιάδες χρόνια, μέχρι τη στιγμή που θα είχαν αρκετή ενέργεια να σπαταλήσουν σε σκέψη που δε θα οδηγούσε σε κάτι άμεσα παραγωγικό ή απαραίτητο για την επιβίωση.
Όταν, πλέον, οι γυναίκες θα μπορούν να το κάνουν αυτό, βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα, κρυμμένες πίσω από τους άντρες κηδεμόνες τους. Τί πιο εύκολο, λοιπόν, ώστε να σκέφτονται πως θα καθοδηγήσουν τους άντρες τους *βλέπε πίσω από κάθε ισχυρό άντρα κρύβεται μια ακόμα πιο ισχυρή γυναίκα* αθέατες, άοσμες και άγευστες.. ανύπαρκτες ουσιαστικά. Εκεί, λοιπόν, έχουμε τον αγώνα των γυναικών πίσω από τους άντρες και εναντίον των άλλων καθοδηγητριών γυναικών, και τη γέννηση της σκύλας.
Τη σήμερον ημέρα, οι γυναίκες δεν κρύβονται πια πίσω από κανένα κάτοχο αρχιδιών -αμφισβητούμενο- κι έτσι όλη αυτή τους η ενέργεια μπορεί να σπαταληθεί στο πως θα υπονομεύσουν, θα κουτσομπολέψουν, θα σπάσουν τα νεύρα, ή θα αποδείξουν την ανωτερότητά τους και την επιρροή τους έναντι των ομόφυλών τους. Είμαστε, λοιπόν, σκύλες από επιλογή, όπερ έδει δείξαι.

Saturday, 14 November 2009

Torture

Μάλλον τώρα που έπιασε το κρύο, όλα τα έντομα, από τις τερατώδεις και απέθαντες κατσαρίδες, μέχρι τις απίστευτα ενοχλητικές για το μέγεθός τους μύγες, στην προσπάθειά τους να προστατευτούν και να επιμηκύνουν την άχρηστη και σιχαμένη ζωή τους, κρύβονται στα σπίτια, βάζοντας τα δυνατά τους, πριν από την ευλογημένη ώρα που θα τα κακαρώσουν, να μας κάνουν τη ζωή μαύρη.

Το δωμάτιό μου είναι αυτές τις μέρες καταφύγιο για τα τελευταία εναπομείναντα κουνούπια της Κρήτης. Και δε μιλάμε για απλά κουνουπάκια που κάνουν ζζζ ζζζ μέσα στα αυτιά σου και αφού σε τσιμπήσουν σου αφήνουν ροζ σπυράκια που σε ξύνουν σαν τρίαινα διαόλου που ανακατεύει το καζάνι σου στην κόλαση! Μιλάμε για ελικόπτερα, που σαν σε τσιμπήσουν αφήνουν τεράστια κόκκινα ηφαίστεια που σε πονάνε σαν τον πούστη!
Κι έτσι, τα βράδια που το δωμάτιο είναι σκοτεινό και το μόνο φως που ανάβει είναι η οθόνη του υπολογιστή, αυτά τριγυρνάνε στα σκοτάδια (κι όμως εσύ δεν τα ακούς... i'd wish!) και προκλητικά όσο ποτέ προσγειώνονται σε κάθε εκατοστό ελεύθερης και ακάλυπτης επιφάνειας πάνω μου, νομίζοντας ότι θα τα προμηθεύσω με ένα ακόμα δωρεάν γεύμα από το -όχι ιδιαίτερα- θρεπτικό και λιγοστό αίμα μου!
Εκείνη τη στιγμή μεταμορφώνομαι σε αρπακτικό και με κάθε δυνατό τρόπο τα "καταρρίπτω". Έχω καταντήσει σαν τον Μιγιάγκι, και τα πιάνω στον αέρα (mental note: αγόρασε chopsticks!), αφήνοντάς τα μισοπεθαμένα πάνω στο γραφείο, να κουνάνε τα μαλακισμένα ποδαράκια τους στον αέρα προσπαθώντας να απογειωθούν για άλλη μια φορά, να με στοχεύσουν και να μου πιούν το αίμα!

Εδώ, αγαπητέ αναγνώστη, θα σε προτρέψω να σταματήσεις την ανάγνωση, αν δε θες να χάσεις πάσα ιδέα για το άτομό μου, και αν είσαι πολύ ευαίσθητος, τον ύπνο σου το βράδυ.

Αν συνεχίζεις, το κρίμα στο λαιμό σου. Ενώ δεν μπορώ να μην ανατριχιάσω ούτε στην περιγραφή μιας πληγής ή ενός ατόμου που πονάει, έχω από μικρή αυτή τη βρωμερή και απίστευτα σαδιστική συνήθεια. (Ξέρω ότι δεν είναι πολύ νορμάλ, αλλά ίσως έχει να κάνει με κάποιο περίεργο τρόπο με τον οποίο το υποσυνείδητό μου νομίζει ότι παίρνει εκδίκηση.) Όταν ένα από τα προαναφερόμενα κουνούπια βρεθεί τέζα με τα ποδαράκια στον αέρα, και εφόσον είναι ζωντανό, ξυπνάει μέσα μου ο τύπος με τo spandex συνολάκι και τα μαστίγια. Ακινητοποιώ τον wannabe βρικόλακα και αρχίζω αργά και σταθερά να του τραβάω ένα ένα τα πόδια, και στη συνέχεια τα φτερά, αφήνοντας ανάμεσα σε κάθε μια από τις ομολογουμένως φρικτές πράξεις αρκετό χρόνο στον εαυτό μου να θαυμάσει τον τρόπο που το κουνούπι προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεφύγει. Όταν, δε, έχω τελειώσει, το δικό μου, σιχαμένο "μ'αγαπά, δε μ'αγαπά", αισθάνομαι πολύ άσχημα, λέω στον εαυτό μου "εσύ πως θα ένιωθες αν το έκαναν αυτό σε σένα" και υπόσχομαι στο κάρμα μου να μην το ξανακάνω. Οι τύψεις και η μεταμέλεια, όμως, διαρκούν μέχρι την επόμενη φορά που θα μου δοθεί η ευκαιρία να μεταμορφωθώ σε ένα βασανιστή που και εκείνοι του ΕΑΤ-ΕΣΑ θα ζήλευαν.

Έτσι, ευχάριστα κι ευτυχισμένα, μετράω τις ώρες ανάποδα, μέχρι τη στιγμή που θα εξολοθρευτούν όλα τα κωλοκούνουπα από το σπίτι μου, οπότε θα ηρεμήσει το κεφάλι μου, θα μπορέσω να παράγω αρκετό αίμα ώστε να στρώσει η αναιμία μου -και να χάσω το μισό στην επόμενη επίπονη περίοδο-, και θα κάνω αρκετές θεάρεστες πράξεις ώστε να μπορέσω να εξισορροπήσω τους φόνους που βαραίνουν τη συνείδησή μου.

Tuesday, 3 November 2009

No surprises...

"Και που λες, έφερε ο μπαμπάς μου την τούρτα για να σβήσουμε τα κεράκια, και δεν είχε πάρει τη σωστή, κι έτσι δεν έφαγα, αν και είχα μόλις σβήσει τα κεράκια, ούτε για το καλό!Του είχε πει η μαμά μου: με καραμελωμένα αμύγδαλα κι εκείνος πήγε και πήρε μία: χωρίς σοκολάτα, χωρίς αμύγδαλα, μόνο με καραμέλα! Κι εμένα δε μ'αρέσει η καραμέλα!"
"Α καλά και η τούρτα που σου πήρε η άλλη σιγά μην έχει σοκολάτα!"
κοιτάει γύρω γύρω τα θυμωμένα βλέμματα και συνεχίζει:
"Μάλλον αυτό ήταν έκπληξη και δεν έπρεπε να το πω, ε;"