Tuesday, 27 October 2009

llover a cántaros!

Ξεκινάς για καφέ με ζεστούλα έξω και ήλιο. Έχει δυο τρία σύννεφα, αλλά τα αγνοείς, και σαν αισιόδοξο (ναι μπορώ να είμαι και από αυτό!) άτομο, δεν παίρνεις το αυτοκίνητο, γιατί έχεις όρεξη να περπατήσεις και να χαρείς τον τελευταίο ήλιο του φθινοπώρου, δεν παίρνεις ζακέτα, γιατί έχει ζέστη, και δεν παίρνεις ομπρέλα, γιατί έχεις αποφασίσει ότι δεν πρόκειται να βρέξει!
Κάθεσαι, παραγγέλνεις καφέ, και όταν αρχίσουν οι πρώτες ψιχάλες απλά κάνεις την πάπια και έρπεις σιγά σιγά και διακριτικά προς το καλυμμένο από τέντα κομμάτι του τραπεζιού, πριν προλάβει κανείς άλλος να πιάσει τη θέση. Όταν η βροχή γίνεται πιο δυνατή, όλη η παρέα αποφασίζει να μετακινηθεί, όχι στο εσωτερικό του μαγαζιού, αλλά σε άλλο μέρος, που το προστατεύει όλο τέντα -η τουλάχιστον αυτό νομίζουν όλοι-. Όταν η ψιχάλα-->βροχούλα-->κατακλυσμός του Νώε γίνεται ακόμα πιο έντονη, και δεν μπορείς να αλλάξεις και πάλι θέση *ουδεμία διάθεση ή κουβέντα για να πάμε μέσα* κρύβεις κινητά και άλλα τιμαλφή, ξεριζώνεις τα φυτά που τα φύλλα τους εκτρέπουν το νερό και το στέλνουν πάνω σου, μετακινείς τραπέζια καθίσματα και καφέδες, μιλάς για ποδόσφαιρο και στριπτιζάδικα, γελάς με τη χαζομάρα σου, με τη βρεγμένη πλάτη σου και με το γενικότερο χάλι σου.
Και φυσικά, όταν τελικά αποφασίζεις να φύγεις, γίνεσαι βάρος στον κόσμο που σε πάει σπίτι, κάνεις το μπαμπά σου να νιώθει τύψεις που δεν ήρθε να σε πάρει και σε άφησε να βραχείς, αλλά λες "δε γαμιέται; κάτι τέτοια θα έχω να θυμάμαι!"

Thursday, 22 October 2009

Epiphany!

Δεν μπορώ να σου πω γιατί, αλλά εδώ και μέρες έχω χαζέψει και πρήζω όλον τον κόσμο για τα γενέθλιά μου, που είναι σε 2 βδομάδες σχεδόν. Δεν μπορώ να σταματήσω να μιλάω γι αυτά, τί θα κάνω, πού, με ποιούς, τι θα φοράω, πως θα είναι τα μαλλιά μου......... Η παράνοιά μου είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που ζητάω επίμονα από δυο τρία άτομα του πολύ πολύ στενού μου κύκλου να συνεργαστούν και να μου οργανώσουν πάρτυ-έκπληξη! Τρέχα γύρευε!Ίσως έφταιγε η περσινή παταγώδης αποτυχία μου να συγκεντρώσω την -σημειωτέον τετραμελή- οικογένειά μου γύρω από μια τούρτα για 2 λεπτά, έτσι για το καλό, που με είχε απογοητεύσει απίστευτα...

Και μετά ήρθε το σημερινό βράδυ, που έπεσα στο κρεβάτι αρκετά νωρίς, ώστε να προλάβω να χορτάσω λίγο ύπνο, πριν χτυπήσει το δαιμονισμένο ξυπνητήρι να πάω έστω μια φορά στη σχολή αυτή τη βδομάδα, και στριφογύριζα επί ώρες ανάμεσα σε μαξιλάρια και κουβέρτες, βασανίζοντας το μυαλό μου με χίλια δυο πράγματα που θα έπρεπε να κάνω στην άκρη για να κοιμηθώ... Τα μαθήματα της σχολής που δεν τελειώνουν -ενώ θα έπρεπε-, την εργασία -που δεν πάει μπροστά με τίποτα-, το αναγκαστικό road trip προς στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα -με μια παρέα που δε θα διάλεγα ποτέ μου υπό φυσιολογικές συνθήκες-, τις φίλες μου που χωρίζουν, τη βασανιστική βδομάδα που θα περάσω με ελάχιστη επικοινωνία με τον καλό μου λόγω ταξιδιού του στο εξωτερικό, και τον ερχομό του επιτέλους την επόμενη βδομάδα, τις μικροεντάσεις που προκύπτουν πάντα σε τέτοιες σχέσεις, και που θα έπρεπε να είχα μάθει να αφήνω πίσω μου μετά από τόσο καιρό, τόσο για τη δική μου ψυχική υγεία, όσο και για το καλό της σχέσης μου.. Και φυσικά το ανελέητο ανάποδο μέτρημα των ωρών που απομένουν μέχρι να χτυπήσει το κινητό για να "ξυπνήσω"..

Κι έτσι, κάπου ανάμεσα στον εξακοσιοστό εξηκοστό πέμπτο και τον εξακοσιοστό εξηκοστό έκτο κύκλο, συνειδητοποίησα ότι δε θέλω ούτε πάρτυ, ούτε δώρα, ούτε καμιά απ'αυτές τις μαλακίες. Θέλω να βρεθώ σε ένα χώρο με την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τον καλό μου, όλους όσους με νοιάζονται και τους νοιάζομαι, να μιλήσουμε, να περάσουμε καλά, να με κάνουν αγκαλιές και να μου στείλουν την αγάπη και τη θετική τους ενέργεια, ώστε να ξεχάσω όλα όσα δε μ'αφήνουν να κοιμηθώ τα βράδια, και να πω χαμογελώντας μέχρι τα αυτιά "είμαι ήρεμη, ευτυχισμένη και πλήρης".


Στο δρόμο μου βρέθηκε αυτό σήμερα και μ'άρεσε:

Tuesday, 13 October 2009

Εν τάχει..

  • Η γενιά του '91 τώρα πρωτοετείς σε μια σχολή δίπλα σας! Τριγυρνάνε ελεύθερα και χαρούμενα στα πανεπιστήμια.. Ω Θορ είμαι γριά!!
  • Όταν έχεις μπροστά σου το ΘΕΟ της επιστήμης σου να τη λέει στους καθηγητές σου παίρνεις το αίμα σου πίσω για όλα τα 3άρια που έχεις πάρει -κατά τη γνώμη σου- άδικα, και δυσανάλογα με το διάβασμά σου.
  • Οι χωρισμοί με κουράζουν ψυχολογικά (ή ψυχικά; whatever).. Ακόμα και οι ξένοι. ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΧΩΡΙΖΕΤΕ ΡΕ! make love not war!
  • Kings of leon. Πάλι. και How i met your mother. LEGENDARY!
  • Θέλω να κάνω ταξίδια ρε! Βαρκελώνη, Λονδίνο, Παρίσι, Φλωρεντία! ΤΩΡΑ! Τάσεις φυγής στο φούλ!
  • Αυτή η εργασία θα μου προκαλέσει έλκος το νιώθω. Ήδη έχω χάσει τον ύπνο μου, άστα να πάνε!
  • Λες να βγουν οι προβλέψεις μου για το μέλλον της κολλητής μου; 4 χρόνια υπομονή και μετά παρατάω και πολυτεχνεία και όλα και το ρίχνω στο "χαρτομαντεία, ταρώ, γυάλινη σφαίρα - κληρονομικό χάρισμα!"
  • 3 χρόνια... όχι κι άσχημα ε?

Monday, 5 October 2009

Σωθήκαμε!

Βγήκα χτες το βράδυ, με τα τρελά από το σχολείο, και αν και είχαμε κάτι άσχετους που κάνανε guest εμφανίσεις, τους οποίους ποτέ δεν θα έβαζα στη λίστα με τους αγαπημένους μου ανθρώπους στη γη, περάσαμε γ-α-μ-ά-τ-α. Έμαθα ότι προσπάθησα να βιάσω ένα αγοράκι που τα είχα στην τρίτη γυμνασίου στις τουαλέτες.
(2 μπύρες)

Μετά πήγα και βρήκα τις άλλες δυο εκεί που ήταν, τις είχα κλάσει λίγο τις τελευταίες μέρες, πετύχαμε κάτι παιδιά από το σχολείο -πλάκα δεν έχει όταν είναι όλοι οι παλιοί σου γνώριμοι στην ίδια πόλη;- τα είπαμε λίγο. Με διαβεβαίωσαν ότι ουδέποτε προσπάθησα να βιάσω αγοράκι -στο γυμνάσιο τουλάχιστον ;) -και ότι ήμουν φλώρος-φυτό-ήσυχη μέχρι ανυπαρξίας, όπως νόμιζα. Η Ξανθιά πανηγύριζε και τραγουδούσε το "θα τον μεθύσουμε τον ήλιο", που το σιχαίνομαι και μου κόλλησε. Παρ'όλα αυτά.. Περάσαμε γ-α-μ-ά-τ-α.
(1 μπύρα, λίγη τσικουδιά)

Στη συνέχεια πήγαμε και βρήκαμε τα ζαβά που τα πίνανε αλλού. Βρέθηκα σε μια άσχετη παρέα, με άσχετα, άγνωστα και αδιάφορα στην καλύτερη, κομματόσκυλα, με έπιασε μια ελαφριά κρίση πανικού και αγοραφοβίας μέχρι τη στιγμή που μετακινήθηκα σε άλλο τραπέζι. Προσπάθησαν, άλλοι συνειδητά και άλλοι όχι, να με μεθύσουν. Δεν τα κατάφεραν. Όσο και να μου έλεγαν "αυγό, αυγό" εγώ δε γελούσα σαν τρελή χωρίς σταματημό. Είπαμε μαλακίες, ακούσαμε μουσικούλα -ωωω τί ωραία μουσικούλα!-, απείλησα ένα τύπο 1.90+ και καμιά 40αριά κιλά μεγαλύτερο από μένα -και φυσικά χέστηκε πάνω του, Ερατώ κλεμμένο από σένα είναι αυτό!. Περάσαμε γ-α-μ-ά-τ-α.
(3 μπύρες, 1 απαράδεχτη "κούπα" ουίσκι)

Η μαμά μου πήγε σούπερ μάρκετ το πρωί, γιατί το σάββατο δεν πρόλαβε να πάει. Τα ντουλάπια, το ψυγείο, όλα ήταν γεμάτα. Έφαγα ελιόψωμο για πρωινό, και όλοι ήμασταν πολύ χαρούμενοι. Γ-α-μ-ά-τ-α λέμε, μην επαναλαμβάνομαι.
(δεν έχει αλκοόλ εδώ)

Ακόμα δεν βγήκε το ΠΑΣΟΚ και όλα είναι άψογα. Ή όχι;

Δεν πάτε να γαμηθείτε όλοι λέω εγώ;
Μεγειά την καρέκλα.
Τίποτα δεν αλλάζει...