Saturday, 26 September 2009

Ο λαός

Έπινα πριν λίγες μέρες τον καφέ μου με κάτι φίλες στο μικρό, κι εκεί που τα λέγαμε ωραία και καλά εμφανίζεται στον ορίζοντα μια άγνωστη σε μένα κυρία, η οποία με ένα χαμόγελο ως τα αυτιά και μια συμπεριφορά που έδειχνε ότι ήξερε κάποια από μας, μας πλησίασε και μας έπιασε την κουβέντα. Κοιτάω αριστερά, η ίδια απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της μιας, ακόμα πιο αριστερά, τα ίδια. Πάνω που ετοιμαζόμουν να τη ρωτήσω αν όντως μας ξέρει ή αν έκανε κάποιο λάθος, εισέρχεται στο οπτικό μου πεδίο και μικρό σε ηλικία γκομενάκι, με μια τσάντα ταχυδρόμου γεμάτη ως πάνω με τα προεκλογικά φυλλάδια της εν λόγω τσούπρας. Μας μίλησε λίγο ακόμα, αγνοώντας την γεμάτη δυσάρεστη έκπληξη για το θράσσος της φάτσα μου και τις μονολεκτικές και σχεδόν αγενείς απαντήσεις μου σε ότι μαλακία και να μας έλεγε, μας άφησε 3 φυλλαδιάκια και την έκανε.
Σε αντίθεση με ό,τι θα μπορούσε κάποιος να έχει σκεφτεί ως τώρα, δεν είχα πρόβλημα με το κόμμα με το οποίο κατέβαινε η συγκεκριμένη, ή μάλλον.. το πρόβλημά μου δεν ήταν αυτό κυρίως, καθώς μου τη σπάνε όλοι ανεξαιρέτως με τις αερολογίες, τις κενές υποσχέσεις, τη λαιμαργία και την προσδοκία για μια καρέκλα που τους χαρακτηρίζουν.
Ποιός της έδωσε το δικαίωμα να εισβάλλει στον προσωπικό μου χώρο, να μου πιάνει την κουβέντα και να μη φεύγει ενώ βλέπει πως αυτό που κάνει μου είναι δυσάρεστο; Ποιός της είπε στο κάτω κάτω, ότι μ'αυτό τον αυθάδη τρόπο θα καταφέρει να κερδίσει ψηφοφόρους; Εγώ ακόμα κι αν είχα σκοπό να την ψηφίσω, μετά από αυτό θα το σκεφτόμουν άλλες δυο και τρεις φορές.
Απορώ πολλές φορές, με το μυαλό των υποψηφίων -και αργότερα των εκλεγμένων.. Νομίζουν ότι ο "λαός", που σε τόση εκτίμηση έχουν πριν να βάλουν τον κώλο τους σε μια αναπαυτική δερμάτινη καρέκλα, είναι ηλίθιος; Πιστεύουν ότι με μια χειραψία και ένα ψεύτικο χαμόγελο θα πέσει στην παγίδα τους; Αφού μπαίνεις σ'αυτή τη διαδικασία, πιάσε μια κουβέντα για το πρόβλημα του καθενός που συναντάς -ότι και να είναι αυτό.. παιδεία, οικονομία, υγεία-, προσποιήσου ότι ενδιαφέρεσαι, ότι συμπονάς και ότι θα προσπαθήσεις να βρεις μια λύση. Ίσως έτσι, κερδίσεις κανέναν από τους χαμένους σου πόντους.
Το να χαρακτηρίζεις τους "υποτελείς" σου (έτσι το βλέπουν) με τη μεγαλόστομη αλλά γενικευτική λέξη λαός, δείχνει μόνο την πομπώδη αδιαφορία σου και ανικανότητα ή έλλειψη επιθυμίας να δεις τα άτομα που κρύβονται πίσω από το λαό, ένα ένα χωριστά.
Αυτή η συμπεριφορά, όμως, όχι μόνο δε σε κάνει προτιμότερο για να υπερασπιστείς και να διεκδικήσεις για τον τόπο σου, αλλά σε καθιστά το λίγο το λιγότερο, αντιπαθή...

Saturday, 19 September 2009

Έλεος

Ονειρευόμουνα λέει ότι τα είχα παρατήσει όλα και είχα πάει στη Σουηδία, κι έτσι, όλα όσα τώρα με πονάνε ή μου τη σπάνε ήταν μακρινά, και τα κοιτούσα με νοσταλγία. Και τα είχα φτιάξει με εκείνο το γκομενάκι απ'το true blood και του μάθαινα τάβλι, και δεν θυμόμουνα το "φεύγα", κι αυτός επέμενε πως ή θα τα παίζαμε όλα στη σειρά ή τίποτα. Και είχα μια ανεξήγητη καύλα να παίζουμε τάβλι, γιατί με όλους πριν απ'αυτόν παίζαμε, λες και θα γινόταν τίποτα τραγικό αν έσπαγε η παράδοση που με θέλει να ταπεινώνομαι στο τάβλι από όλους τους γκόμενούς μου.. Κι έψαχνα απεγνωσμένα κάποιον να μου δείξει για άλλη μια φορά πως παίζεται το φεύγα, και στην κωλοσουηδία δεν ήξερε κανείς.. Και τότε μου ήρθε η έμπνευση.. "Λες να το λένε αλλιώς εδώ και γιαυτό να μην καταλαβαίνουν τί τους ζητάω;"

Όταν έχεις φτάσει σε σημείο να βλέπεις τέτοια όνειρα, πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι σοβαρά το ενδεχόμενο να επισκεφθείς ένα ψυχολόγο-ψυχαναλυτή.. Αντί να τον βάλω κάτω και να του εξηγήσω το όνειρο έτρεχα πέρα δώθε να βρω άνθρωπο να μου θυμίσει το φεύγα; Έλεος!

Thursday, 17 September 2009

The ice cream analogy

Είσαι 5 χρονών, και έχεις μπροστά σου ένα πιάτο φακές (συκώτι, σπανακόρυζο, whatever), το οποίο σε πρήζουν, σε πρήζουν, σε πρήζουν να φας, κι εσύ αρνείσαι όλα τους τα λογικά επιχειρήματα υπέρ του (θα σου κάνει καλό, θα μεγαλώσεις,θα γίνεις δυνατός), και δεν το βάζεις στο στόμα σου, γιατί έχεις δοκιμάσει και παλιότερα και δε σ'άρεσε, γιατί βρωμάει, γιατί η όψη του είναι αηδιαστική. Και τότε, η μαμά σου έχει τη φαεινή ιδέα "αν φας, έστω και λίγο, θα σου πάρω παγωτό, κι ας είναι γενάρης". Το σκέφτεσαι, το ζυγίζεις με το παιδικό μυαλό σου και λες "αα ωραία, θα φαω τη βλακεία, και μετά με το παγωτό θα πάει κάτω και δε θα καταλάβω τη γεύση του!". Ανοίγεις το στόμα σου, βάζεις το κουτάλι μέσα, μασάς λίγο, αν και το περισσότερο πάει κάτω αμάσητο. Αναγουλιάζεις λίγο, αλλάζεις 2-3 χρώματα στην πορεία, αλλά λες... "για το παγωτό ρε γαμώτο" και συνεχίζεις. Όταν έχεις φάει όσο η μαμά σου θεωρούσε αρκετό, την κοιτάς με λατρεία στα μάτια και περιμένεις εναγωνίως. Ένα κύμα ικονοποίησης και ανακούφισης σε πλημμυρίζει... Και τότε... το σύμπαν σου ολόκληρο καταρρέει, καθώς συνειδητοποιείς πως το παγωτό δεν υπήρχε περίπτωση εξ'αρχής να το πάρεις, και ήταν απλά ένας τρόπος να σε πείσουν να φας ότι σκατά σε τάιζαν. Και δεν είναι το παγωτό αυτό καθ'αυτό που σου λείπει, οκ έχεις φουσκώσει από τις φακές, είναι η ιδέα της ανταμοιβής. Είναι η ευτυχία που περίμενες να σου δώσει. Η σοκολατένια, δροσερή του υφή στο στόμα σου, μετά το γεμάτο επιπλέοντα όσπρια νερομπουρμπούλι.

Ξέρω ότι δεν είναι πολύ ώριμο έτσι όπως το θέτω, αλλά νιώθω λίγο σαν το παιδάκι που δεν πήρε το παγωτό που του είχαν υποσχεθεί...

Friday, 11 September 2009

all the finest wines improve with age...

Γενικά η διάθεση μου αυτές τις μέρες δεν είναι στα καλύτερά της. Από τη μια η εξεταστική, που πάντα ήταν πολύ καλή δικαιολογία για νεύρα, άγχος, αυπνίες και υστερίες. Από την άλλη οι βροχές που φέτος άρχισαν -και δυστυχώς συνεχίζουν- από πολύ νωρίς. Αν προσθέσει κανείς την ένταση που επικρατεί λίγο πριν το άνοιγμα των σχολείων -που από φέτος προέρχεται μόνο από τη μαμά μου- και καμιά δυο άλλες μαλακίες (βλ. ορμόνες, κούραση από το καλοκαίρι που δεν έκανα διακοπές blahhh blahhh blaaaaahhhh) θα μπορούσα να πω με σιγουριά πως δεν είμαι χαρακτηριστικό δείγμα ψυχικά υγιούς ανθρώπου.
Αναλογίσου, φτωχέ μου αναγνώστα, ότι η αγαπημένη σου blogger (εγώ ντε!) σήμερα ξύπνησε 8 το πρωί για να κάνει επανάληψη για το μάθημα που δίνει στις 11, αλλά μόνο αυτό δεν έχει κατορθώσει, κι έτσι έχει τρομοκρατήσει τη μάνα της, η οποία έσερνε τα μούτρα της εν όψει αγιασμού, με την ιστορία του "τέρατος της φλωρεντίας", την οποία ανακάλυψε χτες σε κάποιο διάλειμμα του διαβάσματός της, ακούγοντας το "the count of Tuscany" των αγαπημένων dream theatre, (οι οποίοι γράψανε μουσικάρες πάλι στο τελευταίο τους cd, το οποίο, ωστόσο, είχε ξεχάσει στο αυτοκίνητο, ως παραπροχτές). Επίσης έχει κάνει ένα mini-beaute, έχει χαζέψει στο facebook, και τώρα γράφει και ανάρτηση! Αλλά, άδικο έχω; Πήγα στην προηγούμενη εξεταστική, τα έλυσα όλα, και είμαι απόλυτα σίγουρη ότι τα έλυσα σωστά, αλλά ο τύπος έχει ένα ελαφρύ πρόβλημα με την πάρτη μου, κι έτσι μου έβαλε 3. Εν ολίγοις.. "τα τρία μου θα πάρεις" βροντοφώναξε ο κοντός, φαλακρός και με φάτσα σαν του Yellow Bastard από το Sin City καθηγητής. Πού στον πούτσο να τη βρω την όρεξη να διαβάσω και πάλι το ίδιο μάθημα, με τον ίδιο μαλάκα για καθηγητή;
Κατά τα άλλα, κοιμάμαι σαν το ζώο τη μια μέρα, και την άλλη καθόλου, ετοιμάζομαι για ταξιδάκι με τον άντρα μου στο τέλος της εξεταστικής, είδα τον αλκίνοο live για άλλη μια φορά, αλλά δεν με τρέλανε για κάποιο ανεξήγητο λόγο...

Ο τίτλος άααασχετος,
αλλά αυτό άκουσα μόλις τώρα
που έψαχνα τί να γράψω
σ'εκείνο το άσπρο κουτάκι.
από το count of tuscany, φυσικά.
(νέο κόλλημα, καλά το κατάλαβες)