Sunday, 30 August 2009

Καινούριο λήμμα για το λεξικό σας!

Την οθόνη μου τις τελευταίες μέρες κοσμεί και λερώνει με τα σάλια μου αυτό:

(στην παρούσα φάση η εικόνα βρέθηκε από εδώ)


Ο Eric από τη σειρά True Blood, πρώην Βίκινγκ και νυν βαμπίρ (οφθαλμοφανέστατοι σε όσους έχουν μια προτίμηση σε ψηλούς, ξανθούς, γαλανομάτηδες με καταγωγή από τη Σκανδιναβία οι λόγοι που αποφάσισα να τον έχω εκεί, πέραν του ότι είναι μακράν ο αγαπημένος μου χαρακτήρας τόσο στη σειρά, όσο και στα βιβλία στα οποία αυτή βασίζεται). Το μωρό ονομάζεται Alexander Skarsgard και διαθέτει όλα τα προσόντα για να γίνει ένας από τους άντρες της ζωής μου.

Το παραπάνω wallpaper, λοιπόν, είναι η αφορμή που θα έχει ο καλός μου για να με κοροιδεύει τα επόμενα 3-4 χρόνια, επειδή πολύ απλά την κραυγή απελπισίας της μαμάς μου "Γιατί παιδί μου έχεις φάτσα φόρα το βουρδούλακα;" (ή κάτι ανάλογο, πιθανότατα εμπλουτισμένο και με το χαρακτηρισμό "ξεπλυμμένο", τον οποίο χρησιμοποιεί για όλους τους ανοιχτόχρωμους αρσενικούς, των οποίων τα πανέμορφα παιδιά θέλω να φέρω στον κόσμο), την αναπαρήγαγα το βράδυ ως "γιατί παιδί μου έχεις φάτσα φόρα το βαβούλακα;", μην μπορώντας να θυμηθώ την ακριβή -και εντελώς βλαμμένη- λέξη που είχε χρησιμοποιηθεί στον αρχικό διάλογο.

Σημειώστε λοιπόν αγαπητοί φιλομαθείς αναγνώσται:

βαβούλακας, ο: ο βρυκόλακας, το βαμπίρ
αρνούμαι να δεχτώ ότι αυτή η λέξη
δεν έχει δικαίωμα να υπάρχει,
σε αντίθεση την αρχική και υπαρκτή,
η οποία υπενθυμίζω πως είναι ο "βουρδούλακας".

Wednesday, 26 August 2009

Firefox is dead

Έκανα το λάθος και κατέβασα την τελευταία έκδοση του firefox σήμερα.

Toν αγαπούσα τον πούστη, είχα δεθεί μαζί του συναισθηματικά από τότε που μου τον πρότειναν γιατί ήταν πιο ελαφρύς και πιο γρήγορος και πιο ασφαλής.

Και τωρα τί κάνει; Ανοίγει μια φορά, κρασάρει, και θέλει επανεκκίνηση ο υπολογιστής!

Όσο και να τον αγαπούσα, αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ. 

Τον σκότωσα.

και (μετά από λίγο ψάξιμο, τον αντικατέστησα με opera).

Firefox is dead, λοιπόν, long live opera!

Saturday, 22 August 2009

Wednesday, 19 August 2009

I'm ashamed, and easy to ignore..? I don't think so..

Καλώς ή κακώς, πάντα θεωρούσα ότι η εκπαίδευση είναι αγαθό -αν θες πες το κι αλλιώς, δεν έχει σημασία- που εκτιμώ σε ένα άτομο. Δεν λέω ότι απαραίτητα σε κάνει άνθρωπο, ή ότι σου δίνει ευγένεια ή ανοιχτό μυαλό, αλλά σε κάνει οπωσδήποτε να βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Από την άλλη, από τη στιγμή που μπήκα στη σχολή μας πιπιλίζουν το μυαλό με φράσεις όπως το "είστε μηχανικοί, είστε επιστήμονες", που σε συνδυασμό με το κόλλημα που προανάφερα, μου δίνουν ένα -πιθανότατα λανθασμένο και αδικαιολόγητο- αίσθημα ανωτερότητας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, να απαιτώ από ανθρώπους αμόρφωτους ή ελάχιστα μορφωμένους, να μου συμπεριφέρονται με τον ανάλογο σεβασμό, εφ'όσον η συμπεριφορά μου απέναντί τους είναι εντάξει (προφανώς όταν είμαι εγώ αγενής και ασεβής δεν μπορώ να απαιτώ κάτι τέτοιο από τους άλλους. Συνήθως δεν είμαι, χωρίς λόγο.). Απαιτώ σεβασμό και από τους μορφωμένους, προφανώς, αλλά σ'αυτούς δικαιολογώ μια αλαζονεία σαν τη δική μου (λάθος εξ'ορισμού, αλλά έτσι το βλέπω).
Έτσι, όταν εργάτες και γραμματείς, που έχουν κουτσοτελειώσει το Λύκειο, και υπολείπονται στοιχειωδών γνώσεων, που χωρίς αυτές πλέον θεωρείσαι αναλφάβητος -όπως οι ξένες γλώσσες και ο βασικός χειρισμός υπολογιστή- μου συμπεριφέρονται σαν να είμαι το δουλικό τους, δεν μπορώ παρά να επαναστατήσω μέσα μου. Δεν ανέχομαι απ'αυτούς ούτε να μου μιλάνε με αγένεια, ούτε να με βρίζουν χωρίς λόγο, ούτε να με υποχρεώνουν να κάνω δικές τους δουλειές, γιατί απλά, στη συγκεκριμένη φάση, βρίσκονται πάνω από μένα στην ιεραρχική πυραμίδα του εργασιακού τους χώρου, ενώ συνήθως είναι στη βάση της. Με λίγα λόγια: Δεν μπορώ να είμαι το παιχνιδάκι εξουσίας κανενός από αυτούς που σε 2 χρόνια το πολύ θα είναι πολύ πιο κάτω από μένα, κι αυτό γιατί απλά δεν έχω ακόμα το κωλόχαρτο στα χέρια μου.
Δε με νοιάζει αν είναι οι καλύτεροι άνθρωποι στον κόσμο. Δε με νοιάζει αν είναι αγαπητοί στους φίλους και στους γνωστούς τους. Δε με νοιάζει αν είναι πιο φιλάνθρωποι από τον αϊ-Βασίλη.
Όταν, λόγω συνθηκών, βρίσκονται πάνω από κάποιον, και τότε αποφασίζουν να βγάλουν σε μένα όλα τα κόμπλεξ, που τόσα χρόνια η αμορφωσιά και η ανικανότητα ανέλιξής τους τους έχουν δημιουργήσει, όλες αυτές οι ιδιότητες εξαφανίζονται ως δια μαγείας. Τότε ξυπνάει μέσα μου εκείνη η σκοτεινή πλευρά μου, που θέλει να βρίσκεται σε πόλεμο με κάποιον, έτσι για να έχει κάτι να ασχολείται. Και τότε δε διστάζω να κάνω πράγματα που υπό κανονικές συνθήκες θα ντρεπόμουν να σκεφτώ.
Έτσι, θα γίνω ύπουλη και θα πληρώσω το χώσιμό μου με το ίδιο νόμισμα. Θα σε χώσω κι εσένα, ηλίθια και ανίκανη γραμματέα που δεν μπορείς να βάλεις 5 αριθμημένα χαρτιά στη σωστή σειρά.
Έτσι, θα γίνω σιχαμένη, και θα ορκιστώ πως την επόμενη φορά που εσύ, μαλάκα και γλοιώδη παλιοεργάτη, θα με στείλεις να σου φέρω τον καφέ σου, σα να ήμουν η προσωπική σου βοηθός, θα φτύσω. Ξέρεις, πάντα ήθελα να το κάνω, και ευτυχώς για σένα, δυστυχώς για μένα, έβαλες μυαλό όταν γύρισε η ανώτερή σου από την άδειά της, κι έτσι γλίτωσες την ωραιότατη ροχάλα που σου ετοίμαζα παλιοσαλιάρη.
Είμαι αλαζόνας, είμαι υπερβολική, δεν έχω καθόλου ανοχή κι υπομονή, αλλά, να σου πω ένα μυστικό; Μ'αρέσει..