Thursday, 23 July 2009

it's been a hard day's night

Τα στοιχήματα είχαν πέσει εδώ και καιρό. Σε πόσο καιρό θα έφευγα βρίζοντας, επειδή δε θα άντεχα την καταπίεση, και το πρωινό ξύπνημα, ή κλαίγοντας, γιατί κάποιος θα μου μιλούσε απότομα ή θα με έβαζε να κάνω βλακείες; Σε πόσο καιρό δε θα την πάλευα μακριά από τη μαμά μου και το μπαμπά μου, χωρίς να έχω το φαγητό μου έτοιμο, και τα ρούχα μου πλυμένα;
Τους διέψευσα όλους, και νομίζω ότι στα μέσα του Αυγούστου, οπότε και θα επιστρέψω σπίτι μετά το τέλος της πρακτικής μου, θα καταλάβουν ότι δεν είμαι τόσο κακομαθημένη και άχρηστη όσο όλοι νομίζουν. Ώρες και φορές εκπλήσσω και τον ίδιο μου τον εαυτό.
Στη δουλειά, από την άλλη, έδειξα στην αρχή, που είχα ευκαιρίες ότι μπορώ να σκεφτώ και να κάνω πράγματα, χωρίς να πρέπει να είναι κάποιος πάνω από το κεφάλι μου, ή να μου εξηγούν 10 ώρες πράγματα απλούστατα και αυτονόητα για εκείνους, αλλά εντελώς άγνωστα σε μένα. Έκανα πράγματα που με έκαναν να νιώθω χρήσιμη κι ότι προσφέρω. Μετά, όμως, τα πράγματα άλλαξαν, κι έτσι βρέθηκα να βγάζω φωτοτυπίες και να περνάω ατέλειωτα νούμερα από και προς το Excel. κάνω, εν ολίγοις πράγματα, που τίποτα απολύτως δε μου προσφέρουν. Είναι και που ο κάθε άχρηστος και αμόρφωτος νομίζει ότι, επειδή, προς το παρόν είμαι κάτω από αυτόν στην "ιεραρχία", μπορεί να με τρέχει πάνω κάτω και πέρα δώθε, να με κάνει να τρέχω άπό το ένα δωμάτιο στο άλλο ενώ έχω δουλειά, επειδή βαριέται να απλώσει το χέρι του να τραβήξει την πόρτα, για να κρύψει ότι καπνίζει -παράνομα, πια. Αυτά, ναι, με βάζουν σε πειρασμό να τους διαολοστείλω όλους και να σηκωθώ να φύγω, αλλά τελικά, κάνω υπομονή -κάτι που δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να είναι στην ίδια πρόταση με το όνομά μου.
Παρ'όλα αυτά, ή πρακτική μπορώ να πω ότι είναι μια απίστευτα εκπαιδευτική εμπειρία, όχι τόσο πάνω στα πράγματα που κάνω στη σχολή, αλλά πάνω στο τι παίζει στην αγορά εργασίας και στους εργασιακούς χώρους. Και ποιος θα φανταζόταν 3 βδομάδες πριν ότι θα σηκωνόμουν χωρίς πολλά πολλά παράπονα στις 7 το πρωί, και το βράδυ θα κοιμόμουν το αργότερο στη μία;
Βλέπω και τον άντρα μου πολύ πιο συχνά από πριν, κι έτσι ότι και να τραβούσα απλά θα ήμουν ευτυχισμένη. Άσε που μπορώ να κρατάω το μυαλό μου μακριά από τα Χανιά και από τα πράγματα που θα μπορούσαν να μου θυμίζουν...

Wednesday, 8 July 2009

Καλό ταξίδι

Δεν ήρθα στην κηδεία σου σήμερα. Δεν μπορούσα. Χτες σκεφτόμουν όσες φορές θυμόμουνα από αυτές που είχαμε περάσει μαζί, και το μυαλό μου είχε κολλήσει στο πάρτυ την Κυριακή. Θυμήθηκα που μου λεγες ότι έκανες καταδύσεις και ψαροτούφεκο, και που όταν σου είπα ότι με αγχώνει, μου απάντησες ότι σε κάνει να νιώθεις ελεύθερος. Πόσο ελεύθερος ρε φίλε; Αυτό σε πήρε μακριά μας.
Δε θα ξεχάσουμε, που ενθουσιαζόσουν με το Μάλαμα και το Θανάση και που στη συναυλία πέρσι δεν έβαλες γλώσσα μέσα σου. Δε θα ξεχάσουμε τη Μεγάλη Τρίτη που έψηνες μπλριζόλες και είχες γίνει από την κορφή ως τα νύχια κατάμαυρος από τα κάρβουνα. Δε θα ξεχάσω τα μεθύσια και τις συζητήσεις μας στην προβλήτα κάτω από τα αστέρια όταν τελειώσαμε το Λύκειο. Σε σένα το είχα πει, θυμάσαι; Ήσουν ο μόνος που ήξερες πως ήμουνα αλλού. Δε θα ξεχάσω που στο φροντιστήριο παίζαμε και τσιμπιόμασταν σαν παιδάκια. Δε θα ξεχάσω πως ήσουν και θα είσαι πάντα 22. Όσο ήσουν μέχρι χτες.
Καλό ταξίδι Παναγιώτη...



Thursday, 2 July 2009

Έχω ένα παπάκι, να μου κάνει πα πα πα...

Δεν ήμουν από κείνους που το ρίχνουν στο φαγητό για να ηρεμήσουν νόμιζα. Αν, μάλιστα, σκεφτεί κανείς ότι μια περίοδο κόντεψα να ψοφήσω από την πείνα, μάλλον κωμικοτραγικό θα το έβρισκε. Κι όμως τώρα βλέπω τον εαυτό μου να τρώει, και σε μισή ώρα πάλι, και σε λίγο ξανά.. Και να πεις ότι έτρωγα τίποτα υγιεινό.. Παγωτό τρώω όλη μέρα -και όλη νύχτα.
Βέβαια, αν το καλοψάξεις, μπύρα θέλω να πιώ από το απόγευμα, αλλά τη μια σκεφτόμουν "αν αρχίσω από τώρα τις μπύρες θα καταντήσω πριν νυχτώσει να είμαι κουρούμπελο", από την άλλη έβλεπα ότι έχει μόνο μια στο ψυγείο, και θα την ήθελε το βράδυ ο μπαμπάς μου (μα υπάρχει όντως γιατρός που σου προτείνει να πίνεις μπύρες για τις πέτρες στα νεφρά ή απλά ψάχνει δικαιολογία να πίνει μια κάθε βράδυ;), άσε που κλασικά αν με βλέπανε να πίνω μπύρες μόνη μου θα αρχίζανε τα μαλακισμένα "τί έχεις παιδάκι μου και δεν είσαι καλά και πίνεις;"... Λες και δεν πίνω όταν είμαι καλά..
Παίζει βέβαια να φταίει και ο Άσιμος για όλα αυτά. Αυτός και το παπάκι του, που το ακούω όλη μέρα. Η μαλακία; Το έχω σε mp3 μόνο στην original εκδοχή του με την Αλεξίου και το Νικόλα στο βάθος, ενώ η Τσανακλίδου το λέει -όπως και όλα τα κομμάτια που την έχω ακούσει να τραγουδάει- τόσο εκφραστικά, που σε κάνει να ανατριχιάζεις.. Το νιώθει το τραγούδι ρε παιδί μου, και σε κάνεις να το αισθάνεσαι κι εσύ, και γεμίζει τα μάτια σου δάκρυα, ειδικά στο "και ας μη σου καίγεται καρφί, κι ας συνήθισες, κι ας συνήθισες κι εσύ...".
Κακό πράγμα η συνήθεια ρε γαμώτο. Παίρνει κάτι που είναι όμορφο και αυθεντικό και το αλλάζει, το παραμορφώνει και το μετατρέπει σε φορτίο, σε βάρος, σε κάτι αδιάφορο στην καλύτερη των περιπτώσεων. Τη φοβάμαι τη συνήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που βολεύονται σ'αυτήν, στην καθημερινή τους ρουτίνα και στα πράγματα που κάνουν συνέχεια, και στην τελική παγιδεύονται και δεν μπορούν να ξεφύγουν, κι όμως νομίζουν ότι είναι ευτυχισμένοι, επειδή ζουν μέσα στα πλαίσια του γνωστού. Και τότε, όσα βρίσκονται έξω από τον αόρατο κύκλο που έχουν χαράξει γύρω τους, και γύρω απ'αυτά που γνωρίζουν, κάνουν ότι δεν τα βλέπουν, και σιγά σιγά τα ξεχνάνε. Δε θέλω να ξεχάσω πράγματα και ανθρώπους που αγαπάω επειδή δεν είναι μέσα στο μικρόκοσμο της καθημερινότητάς μου, και δε θέλω ούτε να ξεχαστώ..
Θέλω να θυμάμαι τα πάντα, κάθε βράδυ, κάθε στιγμή, κάθε γέλιο, κάθε στεναχώρια. Και θέλω να τους θυμάμαι όλους, φίλους, γκόμενους, αντιπάθειες. Φοβάμαι ότι μεγαλώνω και σε 10 χρόνια δε θα θυμάμαι τίποτα και κανέναν, γιατί θα έχουμε χαθεί.
Οι φίλοι μου αρχίζουν να παίρνουν πτυχίο σιγά σιγά, και περνάνε τη γραμμή που χωρίζει τους φοιτητές από τους "άλλους". Θα πιάσουν δουλειές, θα κάνουν οικογένειες και δε θα μπορούμε να βρεθούμε και να κάνουμε ότι κάναμε ως τώρα, γιατί θα έχουν άλλο πρόγραμμα, άλλο τρόπο ζωής. Και τελικά.. θα χαθούμε και θα ξεχαστούμε, γιατί δε θα ανήκουμε πια ο ένας στη ζωή του άλλου. Με κοροιδεύουν που αγχώνομαι, αλλά δεν είναι ότι βιάζομαι να πάρω πτυχίο, ή να περάσω τη γραμμή. Θέλω απλά να μη μείνω πίσω.
Θέλω να δω και την Τσανακλίδου να τραγουδάει live. Και να βρεθούμε και πάλι και οι δυο στην ίδια πόλη. Να μπορώ να έρθω με το αμάξι από κάτω και να τον πάρω τηλέφωνο και να του ζητήσω να βγει για δυο λεπτά, και να μην είναι τα λεπτά δυο, αλλά οι ώρες που θα μένουμε μαζί.
Θα την πιω την μπύρα τελικά.. Έτσι για καληνύχτα...