Monday, 29 June 2009

Άμα δε χάσω το μυαλό, πως θα'βρω την καρδιά σου;

Τείνω να γίνομαι υπερβολική και μελοδραματική, ιδίως όταν οι ορμόνες μου κάνουν πάρτυ, όταν πρέπει να διαβάσω για βλαμμένες ουσίες με χημικούς τύπους που ούτε κάνουν τον κόπο να μας δείξουν και ονόματα της μορφής ΧΥΖWs, όταν έχω καιρό να τον δω, όταν νιώθω να μου "απαγορεύουν" κάτι που με κάνει να νιώθω ότι πατάω κάπου λίγο πιο σταθερά, κι όταν νιώθω να πιέζομαι από παντού... Το ξέρω και δε μ'αρέσει να το κάνω, φορτώνοντας με το επιπλέον φορτίο των συναισθηματικών μου εκρήξεων ανθρώπους που στην τελική δε μου φταίνε, κι όταν ηρεμώ νιώθω τόσο άσχημα που δεν ξέρω πού να κρυφτώ, και τότε προσποιούμαι πως δεν έγινε τίποτα, πως το έχω ξεχάσει.. Αν και, προφανέστατα, κανείς δεν έχει ξεχάσει τίποτα, κι είναι απλά η συμφωνία για σιωπή που ποτέ δεν κάναμε ανοιχτά, που, ωστόσο, τηρούμε σχεδόν πάντα και οι δυο..

Thursday, 25 June 2009

Ορατότις Μηδέν

Την επόμενη φορά που θα βγάζω τους φακούς μου, και στη θήκη θα βάλω οινόπνευμα αντί για το κανονικό υγρό, και αντί να προσέξω την τεράστια διαφορά στα μπουκάλια, θα καταλάβω τη διαφορά από τη μυρωδιά, απλά θα συνεχίσω τη διαδικασία κανονικότατα, θα τους ρίξω μέσα να διαλυθούν, και δε θα ξαναφορέσω φακούς ή γυαλιά ΠΟΤΕ! Ούτως ή άλλως, οπως αποδεικνύεται, η όρασή μου απλά δεν υπάρχει, όσο κι αν προσπαθώ να την ενισχύσω!

Monday, 22 June 2009

Αυπνίες..

Η ώρα αισίως είναι 5, αύριο στις 11 γράφω, το μάτι γαρίδα κι ας έχω να πιώ καφέ πάνω από 24 ώρες.

Το άγχος για το μάθημα είναι στο μείον άπειρο, αφ'ενός έχω διαβάσει, αφ'ετέρου δίνουμε με ανοιχτές σημειώσεις, αλλά κυρίως στα παπάρια μου τί θα κάνω. Τέτοια αναισθησία έχει καιρό να με πιάσει, και η αλήθεια είναι, πως μάλλον σε καλό θα μου βγει.
Θα μου πεις, έτσι μπουρδέλο που είναι η ζωή σου τώρα τελευταία... λογικό δεν είναι το τελευταίο πράγμα που σ'απασχολεί να είναι το να θα περάσεις 1 (ένα) μάθημα στην εξεταστική; μάλλον...
Είναι εκείνη η γαμημένη απόφαση που πρέπει να πάρω, που όσο και να το σκέφτομαι δεν ξέρω τι να κάνω, και οι καυγάδες που θα προκύψουν από οπουδήποτε κι αν κλίνω τελικά. Πάντα το σπίτι μου ήταν τρελοκομείο, αλλά συνήθως το έβλεπα με στοργή και προδέρμ. Τώρα... δεν μπορώ, απλά δεν μπορώ. Εκνευρίζομαι και θυμώνω, και βάζω τις φωνές και τα κλάματα, κι η μαλακία είναι πως τους κάνω να νομίζουν πως παραιτούμαι ή πως έχω ηττηθεί...
Μια ζωή πανικοβάλλομαι για το παραμικρό, κι όμως, τη μόνη φορά που ήμουν σχετικά ήρεμη και σίγουρη για κάτι σοβαρό, χωρίς υστερίες και διλήμματα, φυσικά και κάτι θα γινόταν κάπως, κάπου, από κάποιον να με τρελάνει...
Βλέπω κι εκείνα τα όνειρα που με κάνουν να έχω την αίσθηση πως βρίσκομαι στο twilight -που επιτέλους ξεπέρασα και άρχισα να ντρέπομαι για τη φάση που το γούσταρα τρελά, ωσάν το 14χρονο- και περιέργως είναι από κείνα που σε καμία φάση δεν καταλαβαίνω ότι είναι όνειρο, κι έτσι απλά τρέχω τρέχω και ακόμα είναι πίσω μου. Κι είναι και τα άλλα, που προσπαθώ να οδηγήσω και μπλέκονται οι κουβέρτες στα πόδια μου, κι έτσι κάνω ότι μπορώ με το τιμόνι να μην τρακάρω... Που βρέθηκαν οι κουβέρτες και γιατί οδηγώ σκεπασμένη; Μήπως ξέρεις εσύ;
Κι έχω πάλι εκείνη τη μαλακισμένη αίσθηση πως άνθρωποι που θα έπρεπε, δεν με καταλαβαίνουν. Κι ακόμα χειρότερα, ούτε θέλουν, ούτε προσπαθούν, έστω από ευγένεια να το κάνουν. Γαμώ ρε συ, μόνο την παρτη σου σκέφτεσαι; σταμάτα για ένα λεπτό να σκέφτεσαι τον εαυτό σου και άκου, κοίτα γύρω σου!
Ευτυχώς υπάρχουν και τα βράδια... που κλείνω τα μάτια και απλά ακούω τη φωνή που βγαίνει από το τηλέφωνο, και δε με νοιάζει αν μου λέει παραμύθια που τόσο μ'αρέσουν, ή αν μου αναλύει την οικονομική κρίση και γιατί δεν τη βλέπω ακόμα γύρω μου. Είναι ίσως το μόνο πράγμα που μπορεί να με κάνει να ηρεμήσω και να ξεχαστώ.. μέχρι να μου θυμίσει ότι το πρωί γράφω, κι εκείνος δουλεύει...

Όσο περνάει ο καιρός, όλο και ισχυρότερη γίνεται μέσα μου η πεποίθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα...

Sunday, 7 June 2009

ΣΕΞ

Μου έχουν πει πως είναι πολύ περίεργος ο τρόπος που αποφεύγω να αναφερθώ στο σεξ στο blog, καθώς έξω από αυτό είναι, εκτός από πολύ αγαπημένη ασχολία, και ένα από τα συνηθισμένα θέματα συζήτησής μου.
Και πραγματικά, μπορώ να κάτσω να μιλάω με τις ώρες σοβαρά πάνω στο σεξ, ειδικά με κοπέλες που είναι πιο εύκολο να ανοιχτούν και να το κάνουν χωρίς να φοβούνται ότι θα τις κοροιδέψεις ή θα τις κάνεις να νιώθουν άβολα, και αυτό με αφορμή εμπειρίες, απορίες ή σκέψεις μας, σε συνδυασμό με τις κοινωνιολογικές και άλλες προεκτάσεις που προκύπτουν απ' αυτές. Από την άλλη όμως, μπορώ να κάνω τον πιο αισχρό και χυδαίο χαβαλέ για το σεξ, αυτό κυρίως με άντρες -που είναι πιο χαλαροί και προσφέρονται για αυτού του είδους την κουβέντα-, πράγμα που έχει φέρει "σεμνές" παρθενοπιπίτσες, που κατά διαστήματα ήταν στο φιλικό μου κύκλο, να νιώθουν άβολα κοντά μου και στη συνέχεια να απομακρύνονται (στο καλό και να μας γράφετε!).
Πούτσες, πίπες, μουνιά και όλοι οι χρόνοι των ρημάτων πηδάω και γαμάω είναι στο καθημερινό μου λεξιλόγιο, και υπάρχει κόσμος που θεωρεί πως αν τραβήξει το σωστό τόμο από τα ράφια της βιβλιοθήκης μου θα αποκαλυφθεί η είσοδος στο μυστικό μου δωμάτιο με τα λατεξ εσώρουχα, τα μαστίγια και τις κασέτες στις οποίες έχω καταγράψει τις ερωτικές μου περιπετειούλες με τις κολλητές μου! Γκόμενοι δικοί μου, και των άλλων τρελών που με συναναστρέφονται, μεταξύ αστείου και σοβαρού, μας προσφέρουν τα κινητά τους για τη μαγνητοσκόπηση των κοινών μας δραστηριοτήτων, κάθε φορά που πάμε για κατούρημα μαζί, και αν ψάξει κανείς αρκετά, ίσως να βρει μάρτυρες των μεθυσμένων μου φιλιών με κάποιες από αυτές πριν χρόνια, σε δημόσιους χώρους, και κάτω από τα έκπληκτα βλέματα αρσενικών και θηλυκών μελών της εκάστοτε παρέας.
Και η πλάκα είναι πως όλα τα παραπάνω έχουν προκύψει από μαλακίες (ή όχι και τόσο μαλακίες) που έχω πετάξει κατά καιρούς, είτε μετά από δυο τρία ποτηράκια παραπάνω, είτε για να στρέψω την προσοχή σε ένα θέμα πιπεράτο και πικάντικο, ώστε να απομακρυνθεί ο προβολέας από το πρόσωπό μου!
Επιστρέφω, λοιπόν, στο λόγο που δεν κάνω κάποια ή όλα από τα παραπάνω κι εδώ, αν και ίσως να είναι αυτονόητο για κάποιους, όπως και για μενα:
Επειδή το blog είναι ανοιχτό και δημόσιο, και ο καθένας - από έναν άγνωστο μέχρι το μπαμπά μου- μπορεί να το πετύχει τυχαία, αποφεύγω να δείξω μια μεριά του εαυτού μου, που θα μπορούσε να μου κολλήσει την ταμπελίτσα της πουτάνας, αν κανείς την απομονώσει από όλα τα υπόλοιπα πράγματα που με κάνουν αυτή που είμαι. Όχι ότι με νοιάζει και πολύ, αλλά.. με βρίζουν ήδη, φαντάσου να το έκανα κιόλας τί θα γινόταν! Και, αντίθετα με τα όσα ίσως θα συμπέραινε κάποιος που θα με άκουγε να καφρίζω με τα ζαβά που κάνω παρέα, όχι δεν φτιάχνομαι με τα μπινελίκια!
Είναι και που το να λέω τα πράγματα με το όνομά τους είναι ενα από τα κύρια χαρακτηριστικά μου, και.. όσο κι αν δεν είναι ευχάριστο σε πολλούς από μας, το να βγαίνει μια ανύπαντρη, 22χρονη να μιλάει ανοιχτά για κάτι που επί αιώνες ήταν καταδικαστέο και κρυφό, εκφράζοντας αυτό που όλοι είχαν στην άκρη της γλώσσας τους, αλλά κανείς δεν τολμούσε να πει δυνατά (ότι δηλαδή το να κάνεις σεξ, κι όχι απαραίτητα "έρωτα", είναι το πιο εκπληκτικό πράγμα σ'αυτόν τον πλανήτη), δίνει αφορμή για τεράστιες ηθικολογικές συζητήσεις, τις οποίες κατά καιρούς ανέχομαι, αλλά συνήθως τις αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.
Επιπλέον, το να αναφερθώ σε πράγματα που έχω κάνει στο κρεβάτι, δεν είναι εντελώς δική μου υπόθεση (It takes two to tango, remember?) κι έτσι, προσπαθώ να μη φέρνω κόσμο σε δύσκολη θέση!
Τέλος, αν κάποιος θέλει να βρει κάτι που θα του δώσει αφορμή να πάει στο μπάνιο και να χαϊδευτεί, σίγουρα υπάρχουν στο διαδίκτυο χίλια δυο άλλα μπλογκ ή sites που θα τον βοηθήσουν, πρέπει να το κάνω οπωσδήποτε εγώ;

Κι επειδή το σεξ, είναι πολλά παραπάνω από απλή ανταλλαγή υγρών και αφορμή για χοντροκομμένα αστεία...



τρυφερό,
ταξιδιάρικο,
όπως πρέπει...

Thursday, 4 June 2009

Παρ'όλα αυτά...

Μερικές φορές, εμφανίζονται από το πουθενά στη ζωή σου άνθρωποι που στην τελική μενουν, και σε κάνουν να θες να πεις απλά ένα "ευχαριστώ"...




με τα καράβια που με πήγαινες να δω

εγώ ταξίδευα.....

Monday, 1 June 2009

Επανασυνδέσεις

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τί είναι αυτό που μας κάνει να θέλουμε να είμαστε ξανά με τους πρώην μας. Με ανθρώπους που στο κάτω κάτω, το δοκιμάσαμε, κάτι πήγε στραβά και στην τελική το διαλύσαμε. Πόσο συχνά γίνεται να αλλάξουν δυο άνθρωποι, με τέτοιο τρόπο, ώστε 2,3 ή 10 χρόνια μετά τον πρώτο χωρισμό τους, να βρίσκουν ο ένας στον άλλον αυτό που -νομίζουν ότι??- ψάχνουν;

Είναι η ανάγκη για κάποιο πρόσωπο οικείο, που ξέρει τι μας αρέσει και τι όχι, που θα αποφευχθούν στιγμές αμηχανίας κατά την αναφορά σε περιστατικά που μας κάνουν να ντρεπόμαστε, που ξέρουμε ότι ταιριάζουμε -ή και όχι- στο σεξ;
Είναι η ευκολία; Το κλασικό από τις ταινίες "ανοίγω το βιβλιαράκι με τους πρώην" κάθε φορά που είμαι μόνος, και ψάχνω για επιβεβαίωση, ή και κάτι πιο σοβαρό;
Είναι μια μορφή ψύχωσης, που μας δένει με συγκεκριμένους ανθρώπους, που ενώ ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε μαζί και να είμαστε και οι δυο καλά, για λόγους που άλλοτε μπορούμε να καθορίσουμε και άλλοτε όχι; Είναι εκείνο το πάθος, που ενώ ξέρουμε συνήθως ότι δεν είναι υγιές, μας σπρώχνει προς τον άλλον, ενάντια στη λογική, και καμιά φορά και στη βαρύτητα;
Είναι ένας τρόπος να έρθουμε πιο κοντά με το -μακρινο η κοντινό- παρελθόν μας, και στο άτομο που ήμασταν τότε;
Είναι μια επιβεβαίωση, ότι περνάει ακόμα η μπογιά μας, όπως γινόταν και πριν χρόνια;
Είναι η υποψία, ότι με την πάροδο του χρόνου, αυτά που μας έκαναν να διαφωνούμε, να τσακωνόμαστε, να μην μπορούμε να αντέξουμε ο ένας τον άλλον, έχουν χαθεί από μέσα μας, και έτσι, με το υπόλοιπο της αγάπης, που πάντα μένει σε ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, αποφασίζουμε να ξαναδοκιμάσουμε;

Όποιο και να είναι από τα παραπάνω, μπορεί κανείς να σβήσει από τη μνήμη του τους καυγάδες, τα λόγια που τον πλήγωσαν, τα ελαττώματα που δεν άντεχε την πρώτη φορά, με την ελπίδα ότι δε θα επαναληφθούν ή ξαναεμφανιστούν; Μπορεί να είναι σίγουρος, ότι στην πρώτη ευκαιρία δε θα τα "χτυπήσει" στον άλλον, προσπαθώντας να πετύχει κάτι ή να κρύψει την ανυπαρξία των επιχειρημάτων του σε ένα τσακωμό; Ποιός, άραγε, μπορεί να ξεκινήσει από μηδενική βάση;
Αξίζει να ρισκάρεις; Να πληγωθείς για δεύτερη φορά από ένα άτομο, που στην τελική, αν τα πράγματα γινόταν διαφορετικά, και με το παρελθόν που έχετε, είναι πολύ πιθανό ότι θα μπορούσε να είναι ένας πολύ καλός σου φίλος, γιατί ξέρεις, ότι, λιγότερο ή περισσότερο, σ'αγαπάει ακόμα;


Εσύ τι λες Μ. μου;