Saturday, 28 March 2009

μαλακία

είχα γράψει ένα τεράστιο κείμενο πάνω στην απώλεια της "παρθενιάς" σε άντρες και γυναίκες και την κοινωνιολογική διάστασή της, το οποίο έχασα και τώρα βαριέμαι να το ξαναγράψω.
ίσως κάποια άλλη στιγμή. Πάρτε για παρηγοριά (δική μου) το video του κομματιού που με ενέπνευσε:
* προσοχή στο στίχο που αναφερόμουν στο πόστ:
"He would be my first man, and with a careful hand
He wiped the tears that ran down my face" *


Sunday, 22 March 2009

1>2

  • Δυο άνθρωποι κοντά και πάλι, δυο μήνες μετά...
  • Δυο καφέδες στο ίδιο μέρος...
  • Δυο βράδια αγκαλιά στο κρεβάτι...
Όλα αυτά σε δυό μέρες.

Αρκετός χρόνος για να ξεχάσεις
όσα φοβάσαι και σε κάνουν να νιώθεις ανασφαλής, μόνος και ξεκομμένος,
όχι αρκετός για να χορτάσεις τον άλλον..

Ένα αεροπλάνο που φεύγει.. και τα παίρνει όλα μακριά..

Friday, 20 March 2009

Τί να μου τη δίνει, άραγε;

Όντως, αγαπητή μου Luthien, είμαι σε φόρμα, κι έτσι όσο πιο άμεσα μπορώ απαντάω στην πρόσκλησή σου, για το παιχνιδάκι, σύμφωνα με το οποίο πρέπει να γράψω τα πράγματα που με εκνευρίζουν.. Έτσι, με τυχαία σειρά, μπορώ να πω πως σε γενικές γραμμές είναι τα παρακάτω:

1. Η αναμονή, στην οποιαδήποτε μορφή της. Όσο κι αν τελευταία (λόγω σχέσης από απόσταση) το έχω μηδενίσει το αναμονόμετρο, είναι σίγουρο ότι η υπομονή δεν ήταν ποτέ στα ατού μου. Αν με κάνεις να περιμένω έστω και 5 λεπτά, θα αρχίσω τα μηνύματα, τα τηλέφωνα, και στην τελική θα σε σιχτιρίσω και θα σε μισήσω!

2. Οι καθηγηταράδες που δεν έχουν γνώση του αντικειμένου τους. Επίσης εκείνοι χωρίς συνείδηση. Μεγάλη ιστορία, πολλά νεύρα! ^&%^&%&#*^$^&!

3. Η νοοτροπία των ελλήνων οδηγών. Απερίγραπτη, επικίνδυνη, εκνευριστική στο φούλ! Μπορούν σε κλάσματα δευτερολέπτου να σου καταστρέψουν την καλή διάθεση που προσπαθούσες όλη μέρα, με άπλωμα της αρίδας στον ήλιο, φράπα και τάβλι με φίλους, να φτιάξεις!

4. Η "ηλεκτρισμένη" ατμόσφαιρα στο χώρο που βρίσκομαι, από νεύρα και λανθάνοντες τσακωμούς. Βγάλτα από μέσα σου, φώναξε βρίσε, μην κάθεσαι χωρίς να μιλάς, κοιτώντας μ'αυτό το βλέμμα που βγάζει φωτιές! Δεν είναι τυχαίο που δεν με έχουν δείρει παρά μόνο μια φορά, ενώ ήμουν τεράστιο κωλόπαιδο μικρή. Silent treatment! Η μαμά μου έχει κάνει διδακτορικό!

5. Τα ψώνια, ωωω! τα ψώνια! Και για να πω την αλήθεια, αν δω μια κουκλάρα με τη μύτη της ψηλά, θα το καταλάβω, καθώς είναι ένας πολύ καλός τρόπος να προστατευτεί από τα γλοιώδη αρσενικά που θα της την πέσουν με σιχαμένο και καλυμμένο με σάλια κ σπέρμα τρόπο. Αλλά, να είσα σαν το ανάποδο γαμώτο, να ντύνεσαι αλλοπρόσαλλα σαν σταρ του χόλυγουντ, και να μη μιλάς σε κανέναν χωρίς μια ψεύτικη περιφρόνηση, ΟΧΙ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ!

6. Με εκνευρίζει όσο τίποτα η πολυκοσμία. Το πόσο δεν περιγράφεται. Συνοδεύεται από στρίμωγμα, φασαρία, ζουπήγματα και χουφτώματα κατά λάθος ή "κατά λάθος", και στα μαγαζιά από χείριστη εξυπηρέτηση. Κι ομως, είμαι αυτή που πίνει μπύρες τις Τρίτες κι όχι τα Σάββατα, και δεν ντρεπομαι καθόλου γιαυτό!

7. Χειρότερο όμως από όλα για την ψυχική μου υγεία είναι οτιδήποτε σχετίζεται με απότομη διακοπή του ύπνου μου. Ξυπνητήρια, κουδούνια, μπετονιέρες, κομπρεσέρ, τσιρίδες... απλά έχουν φάει όσο μπινελίκι μπορώ να ρίξω!

Αυτά για σήμερα αγαπητά μου παιδιά, την επόμενη βδομάδα θα γράψουμε τεστ στις αναρτήσεις αυτού του μήνα. Θα παρακαλέσω τους κυρίους και κυρίες: αιρετικός, dreamcatcher, θλιμμένη νεράιδα, και Παλάβω (θα γράψεις τίποτα ή θα ανέβω να σε δείρω;), εφ'όσον το επιθυμούν να συνεχίσουν!

Τα 'θελε ο κώλος της

-Μην κάνεις στους άλλους αυτά που δε θες να σου κάνουν.
-Ωραία, μην γκρινιάζεις τότε!

Thursday, 12 March 2009

Όταν λέω ότι στη σχολή απλά καις εγκεφαλικά κύτταρα...

...όλοι πέφτουν να με φάνε και επιμένουν ότι εκεί δημιουργείς και επιπλέον!

Χρόνος: Σήμερα το πρωί, λίγες ώρες πριν δηλαδή
Τόπος: Το τρισκατάρατο ψυχιατρείο εκεί στο Ακρωτήρι

Εκεί που ο αγαπημένος μου (ναι υπάρχει και τέτοιος) καθηγητής στο Πολυτεχνείο, χρησιμοποιούσε σαν παράδειγμα για μια βλακεία που τώρα δε θυμάμαι, τις διακοπές που πήγαμε το καλοκαίρι με το έτερο ήμισυ, το μυαλό μου σκεφτόταν...

Από τη μιά τις διακοπές με τον άντρα μου στη Σκύρο το καλοκαίρι, τις άπειρες ώρες που περάσαμε μόνοι οι δυό μας, τα βράδια που *ξεκινούσαμε να κοιμηθούμε αγκαλιά και στη συνέχεια λόγω ζέστης απομακρυνόμασταν αλλά παρ'όλα αυτά* κοιμόμασταν μαζί, τις βόλτες, τα μπάνια στη θάλασσα κλπ κλπ...

Από την άλλη *πιθανότατα το σάπιο δεξί ημισφαίριο* συγκεκριμένη συμφοιτήτρια που όλη της η ζωή είναι η σχολή ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ, μην έχοντας γκόμενο, και με μηδενικές ελπίδες και διαθέσεις να αποκτήσει, να κάνει παρτούζα με τους τρεις καθηγητές που είχα σήμερα, οι οποίοι θαυμάζουν την αφοσίωσή της στις σπουδές της. Μπλιάξ!

Κάπου εκεί, το μαγικό του φεγγαριού ονειροπόλημά μου διακόπηκε από τις τσιμπιές της διπλανής... "ψιτ, συγκεντρώσου! που ταξιδεύεις; σε έχει δει που κοιτάς μια ώρα το κενό!"