Saturday, 28 February 2009

Πέσε κατευθείαν στο ψητό!

Ότι θυμάμαι χαίρομαι αυτές τις μέρες ως γνωστόν, και σήμερα που έψαχνα μια λίστα με βιβλία στην τελευταία σελίδα του βιβλίου των θρησκευτικών της δευτέρας λυκείου (εντελώς άσχετο με το περιεχόμενο που ποτέ δεν έμαθα τι ήταν, φυσικά), είδα στο εξώφυλλο κάτι γραμμένο με τον πολύ τακτικό και σταθερό γραφικό χαρακτήρα της Γ., που καθόταν από πίσω μου τότε..
"can you feel the love tonight..?"

Κάτι μου θύμιζε, και ήμουν απόλυτα σίγουρη ότι είχε γραφτεί τότε που μας έλεγε ο -ανοιχτόμυαλος και αγαπημένος- θεολόγος ότι το προγαμιαίο σεξ επιτρέπεται, εφ'όσον νιώθεις έτοιμος συναισθηματικά και σωματικά, και κυρίως, εφ'όσον αγαπάς τον άνθρωπο που είστε μαζί -οκ μας τα έλεγε πολύ ρομαντικά, καθώς εκτός από καυλωμένα, ήμασταν και μικρά και αθώα-.

Το αγνόησα, αλλά όταν μετά από κάμποση ώρα βρέθηκα μπροστά στον υπολογιστή, είπα να κάνω μια βόλτα από το Google, να δω τί σκατά ήταν αυτή η φρασούλα που μου είχε καρφωθεί.. Πρώτο από τα αποτελέσματα ήταν ένα τραγούδι.. και εκεί φυσικά έγινε επιτέλους το κλικ που θα έπρεπε να έχει γίνει ώρες πριν! ΤΟ LION KING! Η αλήθεια είναι ότι ελάχιστες φορές το 'εχω δει στα αγγλικά, οπότε δεν έκανα αμέσως τη σύνδεση στο μυαλό μου!

Η ταινία που έβλεπα κάθε μέρα πρωί- μεσημέρι- βράδυ σαν να 'ταν αντιβίωση.
Η ταινία που όταν την είχα δει στο σινεμά με είχε κάνει να κλαίω με αναφιλητά (τώρα είναι αρκετά δύσκολο, αλλά και στα 7 μου δεν έκλαιγα και πολύ στις ταινίες από όσο θυμάμαι).
Η ταινία που στο μυαλό μου είχε δημιουργήσει την χαζορομαντική εικόνα του έρωτα που είχα στο μυαλό μου μέχρι να αρχίσουν οι απανωτές πίτες του λυκείου, ακριβώς με τη σκηνή στην οποία ακουγόταν το can you feel the love tonight (πόσο σέξυ είναι ο Σίμπα; και πόσο ανώμαλη εγώ να φτιάχνομαι με ένα animated λιοντάρι;).
Η ταινία που όταν τη βλέπαμε εκεί κάπου στο πρώτο έτος, οι δυο ήταν Τιμόν και Πούμπα, κι εγώ ο Σίμπα -λόγω μαλλιού? E. και Ε., παρακαλώ επιβεβαιώστε!-.
Η ταινία που με έκανε κάθε φορά να γαμιέμαι στα γέλια με το "Θες παϊδια; γιαμ γιαμ! Θες κοψίδια; γιαμ γιαμ! Θες λιπίδια; γιαμ γιαμ! Πέσε κατευθείαν στο ψητό!".

Μακράν η αγαπημένη μου ταινία του Ντίσνευ, σίγουρα η αγαπημένη μου κινουμένων σχεδίων, μια από τις πιο αγαπημένες όλων των εποχών, και πάει λέγοντας! Ακόμα τη βλέπω και μου 'ρχεται να βάλω τα κλάματα! Αν υπάρχει άνθρωπος που δεν του αρέσει του αξίζει απλά να καεί στην κόλαση!
Κι επειδή το γάμησα στο μπλα μπλα, πάρτε και το βιντεάκι από το youtube: (η εικόνα δεν είναι η καλύτερη δυνατή, αλλά έχει αξιοπρεπή ήχο και τα κομμάτια των Τιμόν και Πούμπα! Διότι, αγαπητοί μου φίλοι, τι αξία έχει το όλο σκηνικό χωρίς το "in short our pal is doomed" στο τέλος;)



Ότι θυμάμαι χαίρομαι

Το τηλέφωνο χτύπησε κι ο μικρός, φοβούμενος ότι θα τον βιάσουν, με τα δίμετρα πόδια του εκτεθειμένα μέσα από το δικτυωτό καλσόν, με παρακαλούσε να τον μαζέψω από το αποκριάτικο πάρτυ του φροντιστηρίου. Σαν καλή αδερφή, ντύθηκα και έσυρα τον σάπιο μου κώλο μέχρι το αμάξι, που ήταν παρκαρισμένο στου διαόλου τη μάνα.
Στο δρόμο σαν να ξέφυγε λίγο το μυαλό μου… Βρέθηκα για λίγο στα αποκριάτικα πάρτυ του φροντιστηρίου όταν πήγαινα εγώ..

Πρώτη Λυκείου. Σε ψιλοπαρακμιακό μπαράκι -που τώρα ευτυχώς έχει κλείσει-, λόγω του ότι τελευταία στιγμή θυμήθηκαν ότι ‘επ! πρέπει να κάνουμε πάρτυ για τα παιδιά’. Εγώ και η -τώρα πια- κολλητή μου, με κόκκινες περούκες και ψαρωμένες όσο ποτέ, με deadline για να γυρίσουμε σπίτι το βράδυ, να χαζεύουμε γκόμενο της κακιάς ώρας που γουστάραμε τότε και οι δυο και μας είχε ρίξει την κλανιά της χιλιετίας, με μίνι, έντονο μακιγιάζ και οh my god! ίδια περούκα με αυτές που είχαμε πάρει κι εμείς. Εκείνο το βράδυ μάζεψα όλο το θάρρος που μου έδινε η μισή μου μπύρα και η περούκα, και τόλμησα να τον πλησιάσω και να του πω ένα ‘γειά’. Κι εσύ κάτι ανάλογο έκανες, Ν. ή κάνω λάθος; Μεγάλη αποτυχία γενικά σα βραδιά, όμως.. ένα μικρό βήμα για τον τραγικό γκόμενο, ένα μεγάλο για την μετέπειτα ερωτική μου ζωή.

Δευτέρα. Το φροντιστήριό μας ξέχασε –κλασσικά- να οργανώσει κάτι, κι έτσι.. Ντυμένη ξέκωλο-χήρα, με την τότε κολλητή παραμάσχαλα, πρώτα στο πάρτυ του δικού της -σε μαγαζί για 30άρηδες που και τώρα νιώθω άβολα μικρότερη από τους περισσότερους θαμώνες- για ζέσταμα. Εκεί ήταν που έχασα το καπέλο με βέλο που με χαρακτήριζε χήρα, κι έμεινα απλά ξέκωλο. Στη συνέχεια σε μπαρ για να χαζέψουν οι άλλες της παρέας γκομενάκια, που επίσης τις έγραφαν στα παπάρια τους, κι έτσι φύγαμε πολύ νωρίς, και τέλος σε club στο πάρτυ του μεγαλύτερου φροντιστηρίου στα Χανιά, όπου και είχε μαζευτεί η Σάρα και η Μάρα. Κάπου ανάμεσα στις δυο αξιοπρεπέστατες κυρίες, και ο προαναφερθείς γκόμενος, τον οποίο εγώ είχα ξεπεράσει εκείνη την εποχή, αλλά η Ν. όχι. Όταν αποφασίσαμε να πάμε να του μιλήσουμε και οι δυο μαζί για να τον κάνουμε να νιώσει άβολα… είχε φύγει και χάσαμε την ευκαιρία να γελάσουμε, όμως ήταν η πρώτη φορά, από τις πολλές που έχουν ακολουθήσει, που πήραμε η μια την άλλη από το χέρι και αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι εντελώς τρελό μαζί. Είχε την πλάκα του εκείνο το βράδυ, δεδομένου ότι ήταν και η πρώτη φορά που έβγαινα χωρίς να έχω συγκεκριμένη ώρα επιστροφής στο σπίτι!

Τρίτη. Ω ναι! Το γαμάτο μας φροντιστηριάκι είχε κλείσει μαγαζί με live έντεχνο και λαϊκό για εμάς τους γαμάτους του μαθητές (έκτοτε και μέχρι και φέτος το έκανε κάθε χρόνο, γιατί απλά ήταν ΤΕΛΕΙΑ). Ντυμένη νεραίδα, με κάτι απίστευτα ονειρικά φτερά που είχα για χρόνια σα διακοσμητικό στον τοίχο του δωματίου μου, απίστευτη διάθεση, και καινούριο κόλλημα, τον οποίο, όπως κάθε φορά που έπινα, όλο το βράδυ τον είχα ταράξει στα sms! Ένα ποτό, που ήταν το όριο που μας επέτρεπαν οι καθηγητές, ήταν αρκετό για να με ζαλίσει, να με κάνει να χορεύω με τις πανύψηλες γόβες, και να δω κάτι που επί μήνες δεν είχα καταλάβει. Ο μόνος αρσενικός του τμήματός μας, με τον οποίο πλακωνόμασταν στο ξύλο, παίζαμε μπουγέλο στους διαδρόμους και μου τραγουδούσε το don’t you love her madly των doors στο διάλειμμα, μου την έπεφτε, με λίγο αδέξιο κ ίσως άκομψο τρόπο, κολλώντας πάνω μου την ώρα που χορεύαμε! Bonding στην τουαλέτα με τη μαθηματικό που όλοι φοβούνταν, αλλά εμείς λατρεύαμε, η οποία ευτυχώς άρχισε στα μπινελίκια το ζεύγος που φασωνόταν μέσα, γιατί θα είχα τώρα να λέω ότι εκείνο το βράδυ, πλην των άλλων κατουρήθηκα κι αναγκάστηκα να φύγω άρον άρον! A night to remember πραγματικά, λίγες μέρες αργότερα, και για τους τρεις μήνες που ακολούθησαν ο συμμαθητής ήταν γκόμενός μου. Στην ουσία, εκείνο το βράδυ ξεκίνησε η διαδικασία που οδήγησε στην πρώτη μου κανονική και αποκλειστική και δημόσια σχέση –όλα τα πριν ήταν στο περίπου και στο κάτσε να δούμε τι έχουμε, και αν είναι μετά το λέμε και παραέξω.

Κι έτσι σαν κωλόγρια που θυμάται τι έκανε στην αντίσταση, φτάνω, ανάβω τα αλάρμ και βλέπω μια ψηλή ξανθιά με μίνι, πέρλες και βαμένη για πεζοδρόμιο να μπαίνει στο αμάξι. Ο αδερφός μου ενθουσιασμένος, είχε μόλις μια βραδιά, την οποία, που ξέρεις, μπορεί σε λίγα χρόνια να γράφει με νοσταλγία σε κάποιο μπλόγκ..

Monday, 23 February 2009

Wednesday, 18 February 2009

Κατσαρίδες στο χιόνι

Δεν ξέρω αν το έχει παρατηρήσει κανείς εκτός από μένα αυτό -που βλέπω χελώνες στο τραγικά βρώμικο παλιό λιμάνι, κουκουβάγιες στη μέση του δρόμου και βάζω τις φωνές "μην την πατήσεις! μην την πατήσεις", που φοβάμαι ότι αυτό που κουνιέται στο κρεβάτι μου είναι η Μόρα, και όχι ο σκύλος του σπιτιού- αλλά κατσαρίδες υπάρχουν και το χειμώνα!

Πριν λίγο σηκώθηκα από το pc με τη λογική ότι είναι πολύ αργά:
  • έπλυνα δόντια, με λύσσα και για χρόνο που διεκδικεί θέση στα ρεκόρ -η μανία μου με τη στοματική υγιεινή θα αναλυθεί σε κάποια άλλη φάση ίσως-.
  • έβγαλα φακούς κ φόρεσα γυαλιά. Έτσι, από τους 0 βαθμούς μυωπίας με φακούς, πήδηξα απότομα στους 7 χωρίς φακούς μέχρι να βρω τα γυαλιά μου, τα οποία έχουν μείνει στο μακρινό παρελθόν που δεν κουτουλούσα στους τοίχους, οπότε και είχα μόνο 4 με 5. όλη αυτή η απότομη αυξομείωση στο βαθμό της στραβωμάρας μου επιβαρύνει τα μάτια μου και ...** βλέπω αστράκια για λίγο** και
  • κατευθύνθηκα προς την κουζίνα για να προμηθευτώ το πολύτιμο νερό - πηγή ζωής, σε ποτήρι όγκου μισού λίτρου, που αδειάζει και ξαναγεμίζει τουλάχιστον μια φορά κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Ενώ έβαζα νερό στο ποτήρι, στην άκρη του οπτικού πεδίου κάτι μαύρο και μικρό κουνιέται, με σχετικά μικρή ταχύτητα, στο κενό ανάμεσα στα δυο χαλιά, με κατεύθυνση από την εξώπορτα προς το εσωτερικό του σπιτιού. "wtf?" σκέφτομαι "για κατσαρίδα είναι μικρό, για οτιδήποτε άλλο είναι τεράστιο". Υπενθυμίζω ότι δε βλέπω καλά, κι έτσι αποφασίζω να εξοπλιστώ κατάλληλα και να πλησιάσω.
  • Στάση πρώτη: Μπάνιο. Φοράω ένα ζευγάρι από τα χειρουργικά γάντια της μάνας, ώστε να αποφύγω ανεπιθύμητες επαφές με σιχαμένα πλάσματα.
  • Στάση δεύτερη: Παπουτσοθήκη. Αθλητικό νούμερο 45 του αδερφού ανα χείρας, με μεγάλη επιφάνεια, ότι πρέπει για άστοχους σαν κι εμένα.
  • Στάση τρίτη: Το δωμάτιο των γονιών μου. Φοράω τις παντόφλες του μπαμπά μου, ώστε αν χρειαστεί να επιχειρήσω φόνο, και να έχω μεγάλη επιφάνεια, και να κρατήσω όσο πιο μακριά από τα πόδια μου μπορώ το πτώμα.
  • Στάση τέταρτη: Μπαλκόνι. Με το φόβο να πάθει ο προαναφερθείς αδερφός πνευμονία, βάζω μέσα σκούπα και φαράσι, για να καθαρίσω τα ίχνη του εγκλήματος. (τέτοια μεθοδικότητα που τη βρήκα δεν ξέρω!)
Τελικός προορισμός: σαλόνι-κουζίνα. Πλήρως εξοπλισμένη, κοιτάω γύρω μου εξερευνητικά, για τον εντοπισμό του εχθρού. Στη γωνία, ακριβώς όπως περίμενα, μια κατσαρίδα με μέγεθος περίπου 1/3 του κανονικού, άραζε με φραπεδάκι. Με το που αντιλαμβάνεται την παρουσία μου, αρχίζει τοίχο τοίχο την ανέλπιδη προσπάθεια απόδρασης. Πετάω το παπούτσι, άστοχη όπως πάντα... Πλησιάζω πιο πολύ, βγάζω τη μια παντοφλάρα, σκύβω και πλάτς/κράτς! το σιχαμένο πλάσμα από τους υπονόμους παίρνει το δρόμο για την τελική και μόνη άξια κατάληξή του. Την Κόλαση! Μαζεύω με χαρτί κουζίνας το πτώμα και το πετάω από το μπαλκόνι. (αν δεν έχει πεθάνει, να την πάθει από την πτώση. Σατανικό, αλλά βλακώδες, όταν πρόκειται για κατσαρίδες που πετάνε). Με ειδικά για τον εμετό του σκύλου καθαριστικά πανάκια, απολυμαίνω τον τόπο του εγκλήματος, το φονικό όπλο. Πετάω στα σκουπίδια τα πάντα, πλένω τα χέρια μου να φύγει το βρωμερό τάλκ από τα γάντια, παίρνω το ποτήρι μου και βρίζω.. "Όχι ρε μαλάκα, τώρα ΠΡΕΠΕΙ να το γράψω στο μπλόγκ! Πάλι δε θα κοιμηθώ νωρίς!"

ΥΓ1: Έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται πως λογικό είναι η κατσαρίδα να είναι μικρή το χειμώνα, όχι γιατί είναι νεογέννητη ή κάτι ανάλογο! Αντίθετα με την εποχή των δεινοσαύρων, οπότε και τα έντομα -και όχι μόνο- ήταν τεράστια, τώρα δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες θερμοκρασίας και θρεπτικών που θα ευνοούσαν την ανάπτυξη των κατσαρίδων! *από πέμπτη κόβω το διάβασμα, υπομονή*

ΥΓ2: Μπορώ να ανεχτώ και να καταλάβω οποιαδήποτε παραξενιά ή φοβία σε έναν άντρα. Όταν όμως φοβούνται να σκοτώσουν μια κατσαρίδα -ακόμα και χωρίς να τηρούν όλους τους κανόνες υγιεινής και ασφαλείας, όπως εγώ- ξενερώνω. Επειδή, οκ, στο πολύ βάθος, θέλω να ξέρω πως αυτός ο άντρας θα μπορέσει να με "προστατεύσει" σε κάποια φάση, από μια κατσαρίδα, τουλάχιστον. Ίσως και για το λόγο αυτό να διαλέγω υποσυνείδητα αρσενικά που σε σύγκριση με μένα είναι μάλλον τεράστια. Με κάνουν να νιώθω ασφαλής. Άσχετο και μαλακία, αλλά έτσι είναι. Ίσως, στην τελική, να φταίει που εγώ πλέον το θεωρώ πολύ απλό το να σκοτώσεις κάτι τόσο σιχαμένο, και όποιον δεν το κάνει, τον θεωρώ ανάξιο -γενικά, αλλά και να είναι μαζί μου.

ΥΓ3: Χιόνι δεν έχουμε στα Χανιά συνήθως, μόνο μια υποψία στα αυτοκίνητα πολύ νωρίς το πρωι, κι αυτό τραγικά σπάνια, αλλά αυτό μου 'ρθε στο μυαλό με το που μου καρφώθηκε στο μυαλό να γράψω όλο αυτό το κατσαριδο-παραλήρημα. Plus! Αν έβλεπα ένα χιονισμένο τοπίο, τίγκα στα πτώματα κατσαριδών, μια αγαλλίαση θα την ένιωθα, μια και το χιόνι είναι πολύ κρυο για να το πλησιάσω. *το χιόνι θα ήταν σαν χεσμένο βέβαια με τα μικρά καφεμαύρα πράγματα πάνω του, άρα και όχι πολύ ευχάριστο αισθητικά*

Thursday, 12 February 2009

Οικονομία; i don't know this word!

Αγαπητοί μου αναγνώστες,
ξέρω πως βρίσκεστε σε κατάσταση επιφυλακής, κάνοντας συνεχώς refresh στην αρχική του Blog μου, περιμένοντας πως και πως, τόσο μια καινούρια ανάρτηση, όσο και νέα για την πρόοδο της εξεταστικής μου, κι έτσι αποφάσισα να απαλύνω τον ψυχικό σου πόνο, με ένα post 2 σε ένα.

Σκίζω, σκίζω σκίζω! Παίζει να έχω ξεπεράσει κατά 100% τον αριθμό περασμένων μαθημάτων της προηγούμενης εξεταστικής (κάνοντάς τα από 1, 2 :Ρ), και έχω δεν έχω δώσει ακόμα ούτε τα μισά! Αλλά μπορώ να πω, πως αν δεν είχαν γίνει έτσι τα πράγματα, θα χτυπούσα ρυθμικά το κεφάλι μου, με το σάπιο περιεχόμενό του, που στερείται μια από τις βασικές του ικανότητες -να θυμάται- στον τοίχο! Έχω διαβάσει όσο ποτέ, για να κάνω ένα δυναμικό come-back στη σχολή μετά από χρόνια (πες το κι έτσι) απουσίας, μπας και πάρω ποτέ το γαμημένο πτυχίο να ΦΥΓΩ!

Το μενού αύριο έχει μάθημα οικονομικής φύσης. Η οικονομία, ως γνωστόν, ποτέ δεν με ενδιέφερε, δε μου καθότανε καλά, δεν ήταν από αυτά που ήθελα ή μπορούσα αποτελεσματικά να διαβάσω (ζητώ συγγνώμη από τις στρατιές οικονομολόγων εκεί έξω, θεία, μωρό μου, sourotiri κλπ κλπ). Δε μ'αρέσει και δεν μπορώ να την καταλάβω, και ως εκ τούτου, ένα μάθημα με ανοιχτές σημειώσεις με τρομοκρατεί περισσότερο από το προχτεσινό, που ήταν το μεγαλύτερο παλούκι του 6μήνου, με τον πιο παπάρα καθηγητή!

Και θα αναρωτηθεί κανείς, και γιατί χαζεύεις στο Blog αντί να διαβάζεις, όπως θα έπρεπε, δεδομένου ότι έχεις σηκωθεί από τα χαράματα; (στο σύμπαν μου είναι γύρω στις 4 τα ξημερώματα!) Απλά δεν μπορώ. Έκανα καφέ, έδιωξα τη μαμά μου να πάει στο καλό στο σχολείο της, να ηρεμήσει το σπίτι από σκούπες, πλυντήρια πιάτων και ρούχων και όλη την ηχορρύπανση που προκαλεί, χαμήλωσα την ένταση του σταθερού για να αποφύγω τον εκνευρισμό που μου προκαλεί όταν χτυπάει, άνοιξα τις -κακογραμμένες όσο δεν πάει- σημειώσεις και... ΑΥΤΑ! Δεν μπορώ! Απλά δεν μπορώ!

Ο οργανισμός μου δεν το δέχεται ότι θα αναγκαστώ να διαβάσω οικονομία! Και οκ, όταν μετά το μάθημα πήγαινα για καφέ με τον καλό μου, ξεφυλλίζαμε τις σημειώσεις και τα συζητούσαμε, ήταν αρκετά μεγαλύτερο το εύρος της ανοχής μου στο συγκεκριμένο αντικείμενο -και μάθαινα και 2-3 παπαριές που μπορούσα να πετάξω στον καθηγητή την ώρα του μαθήματος να θυμάται τη φάτσα μου, όταν και αν πάω να του ζητήσω πτυχιακή για το μάθημα του 6μήνου που έρχεται-. Έτσι μόνη μου με τον πάκο των 279 σελίδων μπροστά μου, χωρίς αγκαλιές και φιλιά δε μου βγαίνει!

Πάω για άλλη μια απόπειρα, στείλτε θετική ενέργεια, αγάπη και ότι οικονομικές γνώσεις σχετικά με το περιβάλλον έχετε, και τα ξαναλέμε!

Adieu!

Monday, 9 February 2009

Το ξανασηκώνεις;

Διαβάζεις το μάθημα "Χημικές Διεργασίες στην Επεξεργασία Νερού και Υγρών Αποβλήτων", όταν χτυπάει το τηλέφωνο του σπιτιού, το οποίο έχεις δίπλα σου για να μην σηκώνεσαι κάθε φορά που χτυπάει, και είναι η γιαγιά σου, αλλιώς γνωστή τώρα τελευταία και ως μαύρη χήρα.
***Συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου "Εσύ μας έλειπες τώρα!"***
Το σηκώνω και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

bf: "Ναι;"

μχ: "Παιδάκι μου ξύπνια είσαι;"

bf: "Για να σηκώνω τόσο γρήγορα το τηλέφωνο, τί λες;"

μχ: "Έφαγες;"

bf: "Με δουλεύεις πρωί πρωί ρε γιαγιά; 10 το πρωί θα έχω φάει;"

μχ: "Για το πρωί έλεγα.. λύγμ"

***Συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου "όοοχι την κλάψα! κατάρα πρωί πρωί!"***

bf: "Μην το παίρνεις στραβά.. Δαβάζω και είμαι κάπως.. Έχω πιεί καφέ μετράει;"

μχ: 20λεπτο κήρυγμα κατά του καφέ. Εν ολίγοις κάνει κακό στα παιδιά (χοχοχο)

bf: "Ναι αλλά αλλιώς δεν μπορώ να διαβάσω.."

μχ: "Σήμερα είναι το διαγώνισμα;"

***Συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου "το έχω τελειώσει το γαμημένο Λύκειο!"***

bf: "Την Τρίτη."

μχ: "Και γιατί διαβάζεις από τώρα;"

bf: "Μια βδομάδα διαβάζω!!!"

μχ: "Καλά.. Τι διαβάζεις;"

***Συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου "Γιατί σε μένα; Τί θα καταλάβει κι αν της πω; Ποιός ο λόγος να ρωτήσει;"***

bf: "Κάτι για βιολογικούς καθαρισμούς.."

μχ: "Ίντα;"

bf: "Χημεία γιαγιά.."

μχ: "Ε εύκολο θα είναι!"

***Συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου "Γαμώ την καταδίκη μου! Ξέρεις και χημεία;"***

bf: "Θα δείξει.."

μχ: "Ε αφού τα έχεις περάσει όλα! Αυτό θα σε δυσκολεψει;"

***Συννεφάκι πάνω από το κεφάλι μου "Ωραία, άντε να της εξηγήσουν του χρόνου γιατί κάθομαι 15 χρόνια στο Πολυτεχνείο!"***

bf: "Δίκιο έχεις, αλλά να.. όσο περνάνε τα χρόνια γίνονται πιο δύσκολα!"

μχ: "Ναι ναι.. Καλά κλείνω τώρα. Έχω κάνει χόρτα, να πεις της μάνας σου να περάσει να πάρει.."

bf: "Εντάξει."

μχ: "Άντε καλό διάβασμα!"

bf: "Ευχαριστώ.."

Και απορώ... Για να μου πει για τα χόρτα έπρεπε να με πρήζει μισή ώρα, ΕΝΩ της έχω πει διακριτικά- διακριτικά ότι διαβάζω και με ενοχλεί; Αν δεν ξανασηκώσω ποτέ το σταθερό, μια και ποτέ δεν χτυπάει για μένα, θα έχω άδικο;

Saturday, 7 February 2009

Κατάντια..

Έχω πει τόσες φορές δυνατά ότι "αυτήν την εξεταστική την έχω πάρει στα σοβαρά" που κοντεύω να πείσω τον εαυτό μου ότι έτσι είναι, σε βαθμό που δυο μέρες τώρα ξύπναγα νωρίς για να διαβάζω και τα πρωινά, αλλά ταυτόχρονα διατηρούσα και τα βαμπιρικά μου ωράρια, με αποτέλεσμα να κοιμάμαι ελάχιστα. Σε συνδυασμό με την υγεία μου, η οποία ποτέ δεν είναι στα καλά της, λόγω του ότι έχω σάπιο ανοσοποιητικό κ γενικά είμαι ελαττωματική εκ φύσεως, αυτό οδήγησε στην κατάρρευσή μου χτες, και στο σημερινό μου ξύπνημα πάνω κάτω στις παλιές μου ώρες, λίγο πριν πέσει ο ήλιος.
Με ενάμισι μάτι κλειστό οδεύω παραπατώντας πρις το σαλόνι, όπου και βρίσκω μια μάνα στην ίδια περίπου φάση με μένα. Άρρωστη και μισοκοιμισμένη στον καναπέ. Με το που με μυρίζει σαν λαγωνικό στον αέρα, μια κραυγή σκίζει την απογευματινή ησυχία, και το αίμα όλων στο σπίτι -συμπεριλαμβανομένου και του σκύλου που γενικά δε μασάει- παγώνει.
"Έτσι είναι που θα διάβαζες σ'αυτήν την εξεταστική να περάσεις κανένα μάθημα; Άκουγα που χτυπούσε το ξυπνητήρι όλο το πρωί και σηκώνεσαι ΤΩΡΑ;!;!"
(η φράση αυτή συνοδευόταν και από την ανάλογη κίνηση του χεριού προς το ρολόι στον τοίχο. η απορία μου "και καλά αφού το άκουγες γιατί δεν ήρθες να μου μιλήσεις να σηκωθώ" προφανώς και ποτέ δεν πέρασε τα στενά όρια του εγκαφάλου μου)
"Είσαι τέταρτο έτος και χρωστάς πάνω από τη μισή σχολή! Δε θες να πάρεις πτυχίο ποτέ; Σαν αυτά που κοροιδεύουμε θα γίνεις; ΕΣΥ; Το έχεις συνειδητοποιήσει πως σε λιγότερο από 6 μήνες οι περισσότεροι φίλοι σου θα έχουν πτυχίο, κι ΕΣΥ(!!!) που ήσουνα πάντα καλύτερη από όλους, θα έχεις ένας Θεός ξέρει πόσα μαθήματα ακόμα μπροστά σου;"
(κάτι πήγα να ψελλίσω ότι ούτως ή άλλως εγώ δε θα έπαιρνα πτυχίο ακόμα γιατί η σχολή μου είναι 5 χρόνια, αλλά δεν τα κατάφερα)
Μετά από αυτό σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς το δωμάτιο του μικρού για να τα χώσει και σε κέινον, οπότε έκανα ότι πιο φρόνιμο. Κρύφτηκα στο δωμάτιο μου και το έπαιξα ήσυχο κ διαβαστερό παιδί, βρίζοντας την ώρα και τη στιγμή που δεν έφυγα να σπουδάσω στου διαόλου τη μάνα, και που κλώτσησα την ευκαιρία για την Αγγλία, τότε που μου δόθηκε, προσπαθώντας ταυτόχρονα να θυμηθώ πότε μου το έκανε αυτό για πρώτη φορά.. Surprise! Στο δεύτερο έτος! Τότε η μάνα μου άρχισε να μου κάνει κήρυγμα, που ταιριάζει στην πιο ακραία περίπτωση σε παιδάκι Γυμνασίου! Κατάντια..

Sunday, 1 February 2009

couch potato-ing

Τις τελευταίες μέρες λόγω καιρού, γενικότερης κατάθλιψης και απεγνωσμένης προσπάθειας να συγκεντρωθώ στο διάβασμα για την εξεταστική, το μυαλό μου είναι σούπα και με δυσκολία το πείθω να συγκεντρωθεί με οτιδήποτε άλλο...
Έτσι έχω καταφέρει να περάσω ώρες, μέρες, -δεν ξέρω κι εγώ πόσο καιρό έχω να το κάνω αυτό- κουκουλωμένη στον καναπέ μπροστά στην τηλεόραση, παρακολουθώντας στην ουσία, τίποτα..
Έχω συμμαζέψει, ωστόσο, το μυαλό μου σε βαθμό που να είμαι ικανή να διατυπώσω τη θεωρία, ότι, σε αντίθεση με ότι γινόταν παλιότερα στην tv, το ζουμί είναι πλέον μαζεμένο όχι στο πρόγραμμα των καναλιών, αλλά στις διαφημίσεις..

  • Έχω παρακολουθήσει σχεδόν από την πρώτη στιγμή τον πόλεμο των εταιριών κινητής τηλεφωνίας μέσω -παράνομων νομιζω- διαφημίσεων, όπου και εντελώς φυσικά και άμεσα βγάζουν η μια τα μάτια της άλλης, στέλνοντας τα βέλη τους, χωρίς να φοβούνται να αναφέρουν το όνομα του ανταγωνιστή. Πρόλαβα μάλιστα, να γίνω fan της μίας, την οποία συμπαθούσα και από παλιά, λόγω των έξυπνων spot της.
  • Έχω φάει κόλλημα με τα ψιψιψίνια και τα κοκοψόψαρα του Γερμανού, και έφτασα στο σημείο να ψάξω να βρω ποιό είναι το κομμάτι που πέφτει μετά την τελευταία ατάκα.. παίζει να μην το έχω ξανακάνει ποτέ.. (περιέχει μάλιστα και τον στίχο "i always thought i'd end up with you eventually" που κολλάει στην περίπτωσή μας... και δεν ήθελα πολύ, το συμπάθησα λίγο περισσότερο από όσο θα μου επέτρεπα σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση).
  • Είδα σήμερα το απόγευμα, διαφήμιση απορρυπαντικού ρούχων, και κάπου στη μέση είδα ένα γνωστό σηματάκι.. Αυτό που βάζουμε στα εξώφυλλα των εργασιών μας στη σχολή, το logo του Πολυτεχνείου. Αργότερα που την ξαναπέτυχα είδα ότι χρησιμοποιούν τους επιστήμονες-ειδήμονες του τμήματος σαν αυθεντίες για να αποδείξουν ότι τα λεγόμενά τους περί οικονομίας νερού, όταν αποφεύγεται η πρόπλυση, είναι όντως αληθινα. Απορώ η ειδήμων.. Πόσο μυαλό θέλει για να το καταλάβεις από μόνος σου; Πόσο έγκυρος φαίνεσαι όταν χρησιμοποιείς ένα τμήμα που όλοι το έχουν χεσμένο, σε ένα ΑΕΙ που ούτε ο πρύτανής του δεν το παίρνει στα σοβαρά, προς επίρρωση των λεγομένων σου;
Ξέρω ότι η κατάστασή μου ζητάει κράξιμο μπας και ξεκολλήσω απ'το χαζοκούτι, αλλά αυτό δε μου φαίνεται πολύ πιθανό, τουλάχιστον μέχρι τις 19 του Φλεβάρη που θα κόψω το διάβασμα...