Tuesday, 15 December 2009

deja-vu

Νιώθω όπως εκείνη τη μέρα που πήγαινα πρώτη δημοτικού, βαριόμουνα να διαβάσω, κι η μαμά μου με άφησε να πάω αδιάβαστη στο σχολείο, για να νιώσω απαίσια και να μην το ξανακάνω. Από κείνη τη μέρα ήμουν το απόλυτο φυτό, για να μην ξανανιώσω την ντροπή και την ταπείνωση.
Μέχρι σήμερα, που η απαράδεκτη ομαδική εργασία με έφερε αντιμέτωπη με έναν όχι ιδιαίτερα διακριτικό καθηγητή, και τα μάγουλα μου ξανακοκκίνησαν όπως τόσα χρόνια πριν, και βγαίνοντας από την αίθουσα το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να κρυφτώ σε μια γωνία και να βάλω τα κλάματα. Ήμουνα με το αμάξι, ότι και να έκανα δε θα έψηνα τη μαμά μου να έρθει να με πάρει..

2 comments:

Sourotiri said...

Δεν θυμαμαι ποτε να εχω αντιδρασει με αυτον τον τροπο, οχι φυσικα επειδη δεν μου εχει τυχει να προσπαθησει καποιος εκπαιδευτικοσ να μου την πει ή στην χειροτερη, να με ξεφτιλισει. Ισως γιατι σηκωνα εναν τοιχο αμυνας και το επαιρνα στην πλακα.

Γλιτωσα πολλα με αυτον τον τροπο.

Dont worry, be happy, ο,τι εγινε, εγινε στα αρχιδια σου κιολας ;) Φιλια!!!

black fairy said...

@Sourotiri
:) ξέρω ότι δε θα 'πρεπε να τα παίρνω όλα τόσο βαριά, αλλά δεν μπορώ.. είμαι sensitive :Ρ