Thursday, 3 December 2009

στο Γ.

Ο χρήστης ... είπε:
-Κατερίνα
-τί γνώμη έχεις για την απόσταση;
-στις σχέσεις;

Μίλησε σε μένα, και ήξερε ότι μιλάει στον "ειδικό".. 3 και χρόνια σε μια τέτοια σχέση είμαι, και τις ξέρω, νομίζω, και από την καλή και απ'την ανάποδη.
Ξέρω τη μοναξιά, και την ανάγκη για μια αγκαλιά που τις περισσότερες φορές μένει ανικανοποίητη να σε καίει, την εξάρτηση από ένα τηλέφωνο ή μια οθόνη και τη συχνή ανάγκη να τα σπάσεις όλα, για να βγάλεις από μέσα τον άνθρωπό σου. Ξέρω πως είναι η αίσθηση του να βγαίνεις και να κοιτάς την πόρτα σα χαμένος περιμένοντας να έρθει κάποιος που είναι μακριά και δεν πρόκειται να εμφανιστεί, πως είναι να περνάς καλά, κι όμως μέσα σου κάτι να είναι μισό και ανεκπλήρωτο, κάτι να σου λείπει.
Ξέρω, από την άλλη, πως για να έχεις επιλέξει αυτό το δρόμο, υπάρχει κάτι που σε δένει με τον άλλον, κάτι δυνατό, κάτι που ξέρεις ότι αν το αφήσεις να φύγει, δύσκολα θα το ξαναβρείς... Είναι η επικοινωνία με ένα βλέμμα, είναι η κατανόηση και η ανοχή, που σε κάνουν να νιώθεις πως τίποτα δε σε χωρίζει από τον άλλον, ούτε καν η απόσταση και η έλλειψη της τόσο απαραίτητης προσωπικής επαφής..
Είναι όμως πολλές φορές, που η μοναξιά και η ανάγκη σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν αξίζει όλο αυτό, αν μπορείς ή αν θες να το κάνεις. Αν μπορείς να πληγώνεις τον εαυτό σου έτσι και για πόσο, κι αν οι λίγες μέρες που είσαι με τον άλλον είναι αρκετές για να καλύψουν το κενό που έχεις μέσα σου.
Κι όταν ο ένας νιώθει ότι μπορεί κι ο άλλος όχι τί γίνεται; Κρατιέσαι με νύχια και με δόντια και περιμένεις την ώρα που θα βρεθείτε στο ίδιο μέρος και οι δυο, ή τη μέρα που θα συνειδητοποιήσει τί είχατε και ότι αυτό ήταν πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής του και δεν μπορεί χωρίς εσένα; Ή απλά τα παρατάς, και ψάχνεσαι, προσπαθώντας να βρεις έναν αντικαταστάτη, να καλύψεις το κενό, ή ασχολείσαι με χίλια δυο πράγματα στην προσπάθεια να μουδιάσεις το μυαλό σου και να ξεχαστείς;

No comments: