Tuesday, 27 October 2009

llover a cántaros!

Ξεκινάς για καφέ με ζεστούλα έξω και ήλιο. Έχει δυο τρία σύννεφα, αλλά τα αγνοείς, και σαν αισιόδοξο (ναι μπορώ να είμαι και από αυτό!) άτομο, δεν παίρνεις το αυτοκίνητο, γιατί έχεις όρεξη να περπατήσεις και να χαρείς τον τελευταίο ήλιο του φθινοπώρου, δεν παίρνεις ζακέτα, γιατί έχει ζέστη, και δεν παίρνεις ομπρέλα, γιατί έχεις αποφασίσει ότι δεν πρόκειται να βρέξει!
Κάθεσαι, παραγγέλνεις καφέ, και όταν αρχίσουν οι πρώτες ψιχάλες απλά κάνεις την πάπια και έρπεις σιγά σιγά και διακριτικά προς το καλυμμένο από τέντα κομμάτι του τραπεζιού, πριν προλάβει κανείς άλλος να πιάσει τη θέση. Όταν η βροχή γίνεται πιο δυνατή, όλη η παρέα αποφασίζει να μετακινηθεί, όχι στο εσωτερικό του μαγαζιού, αλλά σε άλλο μέρος, που το προστατεύει όλο τέντα -η τουλάχιστον αυτό νομίζουν όλοι-. Όταν η ψιχάλα-->βροχούλα-->κατακλυσμός του Νώε γίνεται ακόμα πιο έντονη, και δεν μπορείς να αλλάξεις και πάλι θέση *ουδεμία διάθεση ή κουβέντα για να πάμε μέσα* κρύβεις κινητά και άλλα τιμαλφή, ξεριζώνεις τα φυτά που τα φύλλα τους εκτρέπουν το νερό και το στέλνουν πάνω σου, μετακινείς τραπέζια καθίσματα και καφέδες, μιλάς για ποδόσφαιρο και στριπτιζάδικα, γελάς με τη χαζομάρα σου, με τη βρεγμένη πλάτη σου και με το γενικότερο χάλι σου.
Και φυσικά, όταν τελικά αποφασίζεις να φύγεις, γίνεσαι βάρος στον κόσμο που σε πάει σπίτι, κάνεις το μπαμπά σου να νιώθει τύψεις που δεν ήρθε να σε πάρει και σε άφησε να βραχείς, αλλά λες "δε γαμιέται; κάτι τέτοια θα έχω να θυμάμαι!"

No comments: