Thursday, 22 October 2009

Epiphany!

Δεν μπορώ να σου πω γιατί, αλλά εδώ και μέρες έχω χαζέψει και πρήζω όλον τον κόσμο για τα γενέθλιά μου, που είναι σε 2 βδομάδες σχεδόν. Δεν μπορώ να σταματήσω να μιλάω γι αυτά, τί θα κάνω, πού, με ποιούς, τι θα φοράω, πως θα είναι τα μαλλιά μου......... Η παράνοιά μου είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο που ζητάω επίμονα από δυο τρία άτομα του πολύ πολύ στενού μου κύκλου να συνεργαστούν και να μου οργανώσουν πάρτυ-έκπληξη! Τρέχα γύρευε!Ίσως έφταιγε η περσινή παταγώδης αποτυχία μου να συγκεντρώσω την -σημειωτέον τετραμελή- οικογένειά μου γύρω από μια τούρτα για 2 λεπτά, έτσι για το καλό, που με είχε απογοητεύσει απίστευτα...

Και μετά ήρθε το σημερινό βράδυ, που έπεσα στο κρεβάτι αρκετά νωρίς, ώστε να προλάβω να χορτάσω λίγο ύπνο, πριν χτυπήσει το δαιμονισμένο ξυπνητήρι να πάω έστω μια φορά στη σχολή αυτή τη βδομάδα, και στριφογύριζα επί ώρες ανάμεσα σε μαξιλάρια και κουβέρτες, βασανίζοντας το μυαλό μου με χίλια δυο πράγματα που θα έπρεπε να κάνω στην άκρη για να κοιμηθώ... Τα μαθήματα της σχολής που δεν τελειώνουν -ενώ θα έπρεπε-, την εργασία -που δεν πάει μπροστά με τίποτα-, το αναγκαστικό road trip προς στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα -με μια παρέα που δε θα διάλεγα ποτέ μου υπό φυσιολογικές συνθήκες-, τις φίλες μου που χωρίζουν, τη βασανιστική βδομάδα που θα περάσω με ελάχιστη επικοινωνία με τον καλό μου λόγω ταξιδιού του στο εξωτερικό, και τον ερχομό του επιτέλους την επόμενη βδομάδα, τις μικροεντάσεις που προκύπτουν πάντα σε τέτοιες σχέσεις, και που θα έπρεπε να είχα μάθει να αφήνω πίσω μου μετά από τόσο καιρό, τόσο για τη δική μου ψυχική υγεία, όσο και για το καλό της σχέσης μου.. Και φυσικά το ανελέητο ανάποδο μέτρημα των ωρών που απομένουν μέχρι να χτυπήσει το κινητό για να "ξυπνήσω"..

Κι έτσι, κάπου ανάμεσα στον εξακοσιοστό εξηκοστό πέμπτο και τον εξακοσιοστό εξηκοστό έκτο κύκλο, συνειδητοποίησα ότι δε θέλω ούτε πάρτυ, ούτε δώρα, ούτε καμιά απ'αυτές τις μαλακίες. Θέλω να βρεθώ σε ένα χώρο με την οικογένειά μου, τους φίλους μου, τον καλό μου, όλους όσους με νοιάζονται και τους νοιάζομαι, να μιλήσουμε, να περάσουμε καλά, να με κάνουν αγκαλιές και να μου στείλουν την αγάπη και τη θετική τους ενέργεια, ώστε να ξεχάσω όλα όσα δε μ'αφήνουν να κοιμηθώ τα βράδια, και να πω χαμογελώντας μέχρι τα αυτιά "είμαι ήρεμη, ευτυχισμένη και πλήρης".


Στο δρόμο μου βρέθηκε αυτό σήμερα και μ'άρεσε:

2 comments:

Lúthien said...

Πωπω ρε συ... Αυτά τα γαμημένα βράδια... Δεν παλεύονται με τίποτα...

Δεν έχω να πω πολλά αυτή τη φορά. Μόνο ότι σε καταλαβαίνω.

:*

black fairy said...

@Luthien

A δεν είμαι μόνο εγώ τρελή τελικά;;; κάτι είναι κι αυτό... :*