Wednesday, 8 July 2009

Καλό ταξίδι

Δεν ήρθα στην κηδεία σου σήμερα. Δεν μπορούσα. Χτες σκεφτόμουν όσες φορές θυμόμουνα από αυτές που είχαμε περάσει μαζί, και το μυαλό μου είχε κολλήσει στο πάρτυ την Κυριακή. Θυμήθηκα που μου λεγες ότι έκανες καταδύσεις και ψαροτούφεκο, και που όταν σου είπα ότι με αγχώνει, μου απάντησες ότι σε κάνει να νιώθεις ελεύθερος. Πόσο ελεύθερος ρε φίλε; Αυτό σε πήρε μακριά μας.
Δε θα ξεχάσουμε, που ενθουσιαζόσουν με το Μάλαμα και το Θανάση και που στη συναυλία πέρσι δεν έβαλες γλώσσα μέσα σου. Δε θα ξεχάσουμε τη Μεγάλη Τρίτη που έψηνες μπλριζόλες και είχες γίνει από την κορφή ως τα νύχια κατάμαυρος από τα κάρβουνα. Δε θα ξεχάσω τα μεθύσια και τις συζητήσεις μας στην προβλήτα κάτω από τα αστέρια όταν τελειώσαμε το Λύκειο. Σε σένα το είχα πει, θυμάσαι; Ήσουν ο μόνος που ήξερες πως ήμουνα αλλού. Δε θα ξεχάσω που στο φροντιστήριο παίζαμε και τσιμπιόμασταν σαν παιδάκια. Δε θα ξεχάσω πως ήσουν και θα είσαι πάντα 22. Όσο ήσουν μέχρι χτες.
Καλό ταξίδι Παναγιώτη...