Thursday, 2 July 2009

Έχω ένα παπάκι, να μου κάνει πα πα πα...

Δεν ήμουν από κείνους που το ρίχνουν στο φαγητό για να ηρεμήσουν νόμιζα. Αν, μάλιστα, σκεφτεί κανείς ότι μια περίοδο κόντεψα να ψοφήσω από την πείνα, μάλλον κωμικοτραγικό θα το έβρισκε. Κι όμως τώρα βλέπω τον εαυτό μου να τρώει, και σε μισή ώρα πάλι, και σε λίγο ξανά.. Και να πεις ότι έτρωγα τίποτα υγιεινό.. Παγωτό τρώω όλη μέρα -και όλη νύχτα.
Βέβαια, αν το καλοψάξεις, μπύρα θέλω να πιώ από το απόγευμα, αλλά τη μια σκεφτόμουν "αν αρχίσω από τώρα τις μπύρες θα καταντήσω πριν νυχτώσει να είμαι κουρούμπελο", από την άλλη έβλεπα ότι έχει μόνο μια στο ψυγείο, και θα την ήθελε το βράδυ ο μπαμπάς μου (μα υπάρχει όντως γιατρός που σου προτείνει να πίνεις μπύρες για τις πέτρες στα νεφρά ή απλά ψάχνει δικαιολογία να πίνει μια κάθε βράδυ;), άσε που κλασικά αν με βλέπανε να πίνω μπύρες μόνη μου θα αρχίζανε τα μαλακισμένα "τί έχεις παιδάκι μου και δεν είσαι καλά και πίνεις;"... Λες και δεν πίνω όταν είμαι καλά..
Παίζει βέβαια να φταίει και ο Άσιμος για όλα αυτά. Αυτός και το παπάκι του, που το ακούω όλη μέρα. Η μαλακία; Το έχω σε mp3 μόνο στην original εκδοχή του με την Αλεξίου και το Νικόλα στο βάθος, ενώ η Τσανακλίδου το λέει -όπως και όλα τα κομμάτια που την έχω ακούσει να τραγουδάει- τόσο εκφραστικά, που σε κάνει να ανατριχιάζεις.. Το νιώθει το τραγούδι ρε παιδί μου, και σε κάνεις να το αισθάνεσαι κι εσύ, και γεμίζει τα μάτια σου δάκρυα, ειδικά στο "και ας μη σου καίγεται καρφί, κι ας συνήθισες, κι ας συνήθισες κι εσύ...".
Κακό πράγμα η συνήθεια ρε γαμώτο. Παίρνει κάτι που είναι όμορφο και αυθεντικό και το αλλάζει, το παραμορφώνει και το μετατρέπει σε φορτίο, σε βάρος, σε κάτι αδιάφορο στην καλύτερη των περιπτώσεων. Τη φοβάμαι τη συνήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που βολεύονται σ'αυτήν, στην καθημερινή τους ρουτίνα και στα πράγματα που κάνουν συνέχεια, και στην τελική παγιδεύονται και δεν μπορούν να ξεφύγουν, κι όμως νομίζουν ότι είναι ευτυχισμένοι, επειδή ζουν μέσα στα πλαίσια του γνωστού. Και τότε, όσα βρίσκονται έξω από τον αόρατο κύκλο που έχουν χαράξει γύρω τους, και γύρω απ'αυτά που γνωρίζουν, κάνουν ότι δεν τα βλέπουν, και σιγά σιγά τα ξεχνάνε. Δε θέλω να ξεχάσω πράγματα και ανθρώπους που αγαπάω επειδή δεν είναι μέσα στο μικρόκοσμο της καθημερινότητάς μου, και δε θέλω ούτε να ξεχαστώ..
Θέλω να θυμάμαι τα πάντα, κάθε βράδυ, κάθε στιγμή, κάθε γέλιο, κάθε στεναχώρια. Και θέλω να τους θυμάμαι όλους, φίλους, γκόμενους, αντιπάθειες. Φοβάμαι ότι μεγαλώνω και σε 10 χρόνια δε θα θυμάμαι τίποτα και κανέναν, γιατί θα έχουμε χαθεί.
Οι φίλοι μου αρχίζουν να παίρνουν πτυχίο σιγά σιγά, και περνάνε τη γραμμή που χωρίζει τους φοιτητές από τους "άλλους". Θα πιάσουν δουλειές, θα κάνουν οικογένειες και δε θα μπορούμε να βρεθούμε και να κάνουμε ότι κάναμε ως τώρα, γιατί θα έχουν άλλο πρόγραμμα, άλλο τρόπο ζωής. Και τελικά.. θα χαθούμε και θα ξεχαστούμε, γιατί δε θα ανήκουμε πια ο ένας στη ζωή του άλλου. Με κοροιδεύουν που αγχώνομαι, αλλά δεν είναι ότι βιάζομαι να πάρω πτυχίο, ή να περάσω τη γραμμή. Θέλω απλά να μη μείνω πίσω.
Θέλω να δω και την Τσανακλίδου να τραγουδάει live. Και να βρεθούμε και πάλι και οι δυο στην ίδια πόλη. Να μπορώ να έρθω με το αμάξι από κάτω και να τον πάρω τηλέφωνο και να του ζητήσω να βγει για δυο λεπτά, και να μην είναι τα λεπτά δυο, αλλά οι ώρες που θα μένουμε μαζί.
Θα την πιω την μπύρα τελικά.. Έτσι για καληνύχτα...

3 comments:

Lúthien said...

Αυτή η συνήθεια... Κι εγώ τη φοβάμαι τη γαμημένη. Όλο πάω να την αποφύγω κι όλο μπροστά μου βρίσκεται! >:@

Όσο για το άλλο το θεματάκι, αυτό με τους φίλους που προχωράνε κι εσύ νιώθεις ότι μένεις πίσω, ο καθένας έχει τους ρυθμούς του. Δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι (ποιά μιλάει... :Ρ) γιατί αν είναι όντως φίλοι δεν πρόκειται να σε αφήσουν πίσω, όσο κι αν μπορεί να καθυστερείς από μόνη σου.
Επίσης, μην ξεχνάς, it takes two to tango... Meaning ότι πρέπει και οι δύο μεριές να αμελήσουν για να χαθείς με κάποιον (εκτός κι αν αυτός απλά δεν γουστάρει).

Και κάποια στιγμή θα γυρίσει... :)

Φιλιά :****

ΥΓ: Κράτα τη μπύρα αλλά άσε το τραγούδι βρε πουλάκι μου... Όχι "έντεχνο" σε τέτοιες φάσεις! Εδώ και καλά να είσαι σε κάνει κομμάτια...

black fairy said...

@Luthien
Άσε κοριτσάκι, δεν είμαι στα καλά μου τώρα τελευταία!!! Λίγο η ζέστη, λίγο το έντεχνο, λίγο οι ορκομωσίες, λίγο από δω, λίγο από κει, θα τα παίξω τελείως!!! Η μπύρα κάνει καλό τελικά, σε στρώνει :Ρ
Βασικά.. φοβάμαι ότι θα είναι κοινή η "απόφαση" να χαθούμε με κάποιους, και δε μ'αρέσει σαν ιδέα...

Φιλιάααααα

argyrios said...

kalo sou vradi...
kai afta ta dio lepta....kai oi dio ores....

argyris